تاریخ : 29 مرداد 1396
زمان : 14:12:46
نظر سنجی
  • جای خالی چه مطلب خاصی را در این وبلاگ احساس می کنید؟

مطالب عادی و روزمره
مطالب بسیار بغرنج و ثقیل الدرک

مشاهده نتایج


موضوعات

منوی کاربری

میهمان گرامی خوش آمدید





آمار وبسایت
  • بازدید امروز : 448 بار
  • بازدید دیروز : 864 بار
  • بازدید ماه : 21706 بار
  • بازدید کل : 558770 بار

  • 1 2 3 4
    تبلیغات
    آخرین ارسال های انجمن
    هیچ ارسال جدیدی برای تالار گفتمان وجود ندارد .
    یوکی-اونا

    یک یوکی اونا

    یوکی-اونا یا یوکی ئونا (雪女؟)، یا همان زن برفی، یک روح یا یوکای در فولکلور ژاپن است. وی چهره‌ای محبوب در ادبیات ژاپنی، مانگا و همینطور در انیمیشن‌ها محسوب می‌شود. یوکی-اونا گاهی اوقات با یاما-اوبا («عجوزه کوهستان») اشتباه گرفته می‌شود، اما باید دانست که این دو با هم یکی نیستند.

     

    شرح

    یوکی-اونا یا یوکی-ئونا که ترجمه آن در فارسی زن برفی می‌شود، در اساطیر و فولکلور ژاپن روحی خبیث و خطرناک است که در کولاک و برف بر مردمان نمایان می‌شود و با واداشتن آنان به خوابیدن، آنان را طعمهٔ مرگ می‌سازد.

    یوکی ئونا در هیئت زنی زیبا و رعنا بر افراد نمایان می‌گرددد.

     

    افسانه‌ای از هرن

    دو جوان از بوران و برف به کلبه‌ای کوهستانی پناه بردند. نیمه شب، یوکی ئونا به کلبه درآمد و با دمیدن نفس خود بر چهرهٔ جوان بزرگتر، جان او را گرفت و بعد به سراغ جوان دیگر رفت و گفت به جوانی و زیبایی او رحم می‌کند، به شرطی که او هم این ماجرا را فراموش کند و از قتل جوان دیگر با نفس یوکی ئونا با هیچکس سخن نگوید.

    فردای آن روز، مردم آن منطقه دو جوان را یافتند که یکی از سرما یخ زده بود و دیگری از ترس، مدهوش بود. مردم، جوان مدهوش را به هوش آوردند و او با یادآوری شرط زن برفی، از او سخنی نگفت. چند سال گذشت و جوان با زنی زیبا به نام یوکی آشنا شد و با او ازدواج کرد. یوکی به معنای برف است، امّا این نام در ژاپن نامی رایج است و شنیدن این نام در جوان وحشتی برنیانگیخت.

    سالها گذشت و یوکی با گذشت این سالها ثابت کرد زنی خوب و برای مادر شوهر خود نیز عروسی مطلوب است. شبی از شبها شوهر همسر خویش را در کنار آتش دید که در حال دمیدن بر آتش بود و در این حال نوری عجیب از چهرهٔ او پرتو می‌افکند که او را به یاد زن برفی و حادثهٔ دوران جوانیش انداخت. مرد که قول خود را پس از گذشت سالها فراموش کرده بود، از ماجرای کلبهٔ کوهستانی و ملاقات خویش با یوکی ئونا با همسرش سخن گفت.

    ناگهان چهرهٔ یوکی از خشم برافروخته شد و قول پیشین را به شوهر خویش یادآوری کرد و به او گفت اگر یک بار دیگر، فقط یک بار دیگر از این ماجرا با کسی سخن بگوید، فرزندشان را خواهد کشت. با گفتن این حرف و در همین لحظه، یوکی ئونا آب شد و به زمین رفت و از آن پس بر خانوادهٔ میرای خویش نمایان نشد.

     

    پانویس‌ها

    ↑ مشارکت کنندگان ویکی‌پدیای انگلیسی، بازدید در ۷ اوت ۲۰۱۰

    ↑ اساطیر ژاپن، ژولیت پیگوت، ترجمه: باجلان فرخی، صفحه: ۱۱۶

    ↑ اساطیر ژاپن، ژولیت پیگوت، ترجمه: باجلان فرخی، صفحه: ۱۱۷

     

    منبع

    مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Yuki-onna»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۷ اوت ۲۰۱۰).‎

    ژولیت پیگوت. اساطیر ژاپن. ترجمهٔ محمدحسین باجلان فرخی. چاپ اول. تهران: انتشارات اساطیر، ۱۳۷۳. ISBN.

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : اساطیر ، اساطیر ژاپن
    یوکای

    یوکای به شکل وریخت های گوناگونی در می‌آید

     

    یُوکای انگلیسی: Yōkai ژاپنی: 妖怪 (به معنی روح، دیو، یا تجسم) رده‌ای از اوباکه، آفریده‌هایی افسانه‌ای در فولکلور ژاپنی است . خود یوکای‌ها هم اختلاف زیادی با هم دیگر دارند . بعضی دارای ویژگی‌های قسمتی آدمی مانند و قسمتی جانوری هستند (مانند کاپا و تنگو) . یوکای عموماً دارای نوعی نیروی معنوی و ما وراء طبیعیست، وبرای همین است که برخورد آدمیزاد و یوکای خطرناک است . یوکای‌ها هم در بنی آدم انگیزه‌ها و برنامه‌هایی می‌بینند که قابل درک و فهمیدن نیست .

    در عصر ادو هنرمندان بسیاری مانند توری یاما سکیئن یوکای‌های بسیاری را ملهم از فولکلور ژاپنی آفریده، که امروزه برخی از آنها به خطا یوکای افسانه‌ای اجدادی به شمار می‌آیند .

    برخی یوکای‌ها بسادگی از آدمیزادها اجتناب می‌کند؛ آنها منطقه‌های منزوی دور از جای سکونت آدمیزاد را تفضیل می‌کنند . هرچند برخی دیگر از یوکای‌ها زندگی نزدیک جای سکونت آدمیزاد را می‌گزیند . یوکای‌ها معمولاً اتصال با آتش، جهت شمال شرقی و فصل تابستان دارد .

     

    منابع

    مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Yōkai»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ‏۳۱ می ۲۰۰۷).

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : اساطیر ، اساطیر ژاپن
    یومی

    از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

    یومی (به ژاپنی: Yomi، 黄泉) واژه‌ای ژاپنی است به معنای "دنیای زیرین" یا "دنیای مردگان" که موجوداتی وحشت‌انگیز و جهنمی از آن نگهبانی می‌کنند. بر اساس اسطوره‌شناسی آئین شینتو که در کتاب کوجیکی آمده است، یومی اقامتگاه ابدی مردگان است. هنگامی که کسی از اجاق جهان مردگان تناول کرد، بازگشتش به دنیای زندگان غیرممکن می‌شود. بر اساس افسانه‌های ژاپنی، یومی در زیر خاک این جهان قرار گرفته است.

     

    جستار وابسته

    اساطیر ژاپن

    دنیای مردگان

     

    منابع

    مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Yomi»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۱۸ دسامبر ۲۰۰۹).

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : اساطیر ، اساطیر ژاپن
    یاما-اوبا

    یاما-اوبا

     

    یاما-اوبا (山姥؟)، به معنای: عجوزهٔ کوهستان، یک یوکای («روح» یا «هیولا») است که در فولکلور ژاپن یافت می‌شود. نام او ممکن است به صورت یامامبا و یا یامانبا نیز تلفظ شود. یاما-اوبا گاهی اوقات با یوکی-اونا (»زن برفی") اشتباه گرفته می‌شود، حال آنکه این دو چهره با یکدیگر یکی نیستند.

     

    شرح

    گفته می‌شود که یاما-اوبا، یا ارواح ماده کوهستان، موجوداتی خبیث و خطرناکند. در میان یاما-اوبا‌ها، تنها مادر کینتارو در این زمینه مستثنی است.

     

    پانویس‌ها

    ↑ مشارکت کنندگان ویکی‌پدیای انگلیسی، بازدید در ۶ اوت ۲۰۱۰

    ↑ اساطیر ژاپن، ژولیت پیگوت، ترجمه: باجلان فرخی، صفحه: ۱۱۳ تا ۱۱۶

     

    منبع

    مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Yama-uba»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۶ اوت ۲۰۱۰).‎

    ژولیت پیگوت. اساطیر ژاپن. ترجمهٔ محمدحسین باجلان فرخی. چاپ اول. تهران: انتشارات اساطیر، ۱۳۷۳. ISBN.

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : اساطیر ، اساطیر ژاپن
    هفت خدای بخت و اقبال

    دایککو سوار بر گاو نر، به ساربانی اتافوکو، و هتی در آسمان

     

    هفت خدای بخت و اقبال (انگلیسی : Seven Gods of Fortune ژاپنی : 七福神 رماجی: Shichifukujin) آنان هفت خدای خوشبختی در آئین شینتو، افسانه‌های ژاپنی، و فرهنگ توده است . معمولاً اشکال این خدایان در ساختن نتسوکه ("کشکول ژاپنی") و تصویرهای دیگر به کار می‌رود . هر کدام از این خدایان ویژگی مخصوصی دارد:

     

    ابیسو، خدای ماهیگیران و کارگران، معمولاً تصویرها وی را با ماهی‌ای بزرگ زیر بغلش نمایان می‌کند .

    دایککوتن (دایککو)، خدای دارائی، بازرگانی و تجارت است . ابیسو و دایککو معمولاً به صورت تمثال حجاری شده یا ماسک در مغازه‌های کوچک نمایان می‌شوند .

    بیشامنتن خدای رزمجویان و جنگ آوران .

    بنزایتن (بنتن - ساما)، ایزدبانوی دانش، هنر، زیبائی، و بالخصوص موسیقی .

    فوکورکوجو خدای شادی، دارائی و طول عمر .

    هتی خدای شاد و فربهٔ فراوانی و تندرستی .

    جوروجین (گاما)، خدای طول عمر .

     

    از چپ به راست: هتی، جوروجین، فوکورکوجو، بیشامنتن، بنزایتن، دایککوتن، ابیسو

     

    بسیاری از خدایان ژاپنی از هندوستان و چین به ژاپن منتقل شده‌اند . این هفت خدای مورد نظر از چین منتقل شده‌اند . ایزدبانوئی دیگر، کیچیجوتن ایزدبانوی شادی، گاهی به جای جوروجین و در صف هفت خدای بخت و اقبال پیدا می‌شود . دلیل این آن است که جوروجین و فوکورکوجو در اصل مظهر و جلوهٔ همان یک خدای تائوی هستند : "ستارهٔ جنوبی" . هر آینه، آنچنان که در فرهنگ توده معروف است، خدایان ژاپنی گاهی نمایان اشیای مختلف در جاهای مختلف می‌باشند . هفت خدای بخت و اقبال معمولاً در تاکارابونه (宝船) "کشتی گنج" تصویر می‌شوند . داستان‌های کهن توصیف می‌کنند که این هفت خدا هنگام نوروز (البته نوروز ژاپنی) به شهر می‌رسند و هدیه‌های شگفت‌آوری را به افراد شایستهٔ آن می‌دهند . در نوروز کودکان عادتا پاکت سرخ رنگی آراسته به تاکارابونه و حاوی هدیه یا پول دریافت می‌کنند . تاکارابونه و هفت خدای بر آن معمولاً در هنر ژاپنی تصویر می‌شود .

     

     

    هفت خدای بخت و اقبال، اثر تسوکیکا یوشیتشی

     

    منابع

     

    Wikipedia contributors, "Seven Lucky Gods," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Seven_Lucky_Gods&oldid=130188242 , (Accessed June 2, 2007)

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : اساطیر ، اساطیر ژاپن
    واتانابه نو تسونا

    تسونا در دروازه راشومون با ایباراگی اونی می‌جنگد

    واتانابه نو تسونا (渡辺綱) (از ۹۵۳ تا ۱۰۲۵) یک سامورایی ژاپنی بود، که ملازم و یاور میناموتو نو یوری میتسو (که همچنین با عنوان رایکو نیز شناخته می‌شود)، محسوب می‌شد. وی یکی از اولین سامورایی‌هایی به شمار می‌رود که به خاطر سوء استفادهٔ خویش از قدرت نظامی، در تاریخ ژاپن مشهور می‌باشد.

    وی همچنین با عنوان تسونا نیز، نام برده می‌شود.

     

     

    جنگ واتانابه نو تسونا با دیو ایباراکی

     

    نبرد با ایباراکی

    وقتی پاسداری از دروازه راشومون در کیوتو به تسونا واگذار شد، ابلیسی به نام ایباراکی به نابودی او برخاست. در سحرگاه یک شب، تسونا ناگهان فشار دستی غیرزمینی را بر شانهٔ خویش احساس کرد، پس به سرعت برگشت و دست را با یک ضربهٔ شمشیر قطع نمود. دست پشمالود ایباراکی بر جای ماند و خود او، به سرعت از مهلکه گریخت.

    معروف است که پس از ماجرای فوق، ایباراکی خود را به هیأت دایه پیر تسونا درآورد و با سوء استفاده از احترام این قهرمان به دایهٔ پیر خویش، دست خود را پس گرفت.

     

    پانویس‌ها

    ↑ مشارکت کنندگان ویکی‌پدیای انگلیسی، بازدید در ۵ اکتبر ۲۰۱۰

    ↑ اساطیر ژاپن، ژولیت پیگوت، ترجمه: باجلان فرخی، صفحه: ۱۵۱

     

    منابع

    مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Watanabe no Tsuna»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۵ اکتبر ۲۰۱۰).‎

    ژولیت پیگوت. اساطیر ژاپن. ترجمهٔ محمدحسین باجلان فرخی. چاپ اول. تهران: انتشارات اساطیر، ۱۳۷۳. ISBN.

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : اساطیر ، اساطیر ژاپن
    نیهون‌شوکی

     

    برگی از یکی از نسخه‌های نیهون‌شوکی، اوایل دوره هی‌آن

     

    نیهون‌شوکی (به ژاپنی: 日本書紀) که گاه با نام نیهون‌گی (وقایع‌نامه‌های ژاپن، 日本紀) از آن یاد می‌شود، از نظر قدمت، پس از کتاب کوجیکی، دومین کتابی است که به تاریخ کلاسیک ژاپن می‌پردازد.نگارش کتاب نیهون‌شوکی در سال ۷۲۰ تحت سرپرستی شاهزاده تونری و با کمک اونو یاسومارو به پایان رسید. این کتاب شامل ۳۰ فصل است.

    کتاب نیهون‌شوکی با شرح اسطوره آفرینش، سرآغاز جهان و هفت نسل اول خدایان آغاز می‌شود و پس از گذار از افسانه‌هایی چند، به رویدادهای قرن هشتم میلادی می‌پردازد. این کتاب بر فضیلت حاکمان شایسته و زیان‌باری حاکمان کج‌اندیش متمرکز می‌شود. کتاب نیهون‌شوکی به چینی کلاسیک نوشته شده است.

     

    جستارهای وابسته

    کوجیکی

    تاریخ ژاپن

     

    پانویس

    ↑ «Nihon Shoki». Encyclopædia Britannica. بازبینی‌شده در ۲۶ می ۲۰۱۱.

    ↑ «Nihon Shoki». University of California Berkeley،۲۲ اوت ۲۰۰۶. بازبینی‌شده در ۲۶ می ۲۰۱۱.

    منابع [ویرایش]

     

    مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Nihon Shoki»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۶ می ۲۰۱۱).

     

    پیوند به بیرون

     

    در ویکی‌نبشته چینی  نوشته‌های مربوط به این مقاله وجود دارد.

    日本書紀

    (六国史全文) فایل فشرده متن نیهون‌شوکی به ژاپنی

    Shinto Documents ترجمه انگلیسی

    Nihon Shoki ترجمه انگلیسی

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : اساطیر ، اساطیر ژاپن
    میناموتو نو یوشی ئی

    میناموتو نو یوشی یی، اثری از: تسوکیکا یوشیتوشی.

    میناموتو نو یوشی ئی (به ژاپنی: 源義家)؛ (زاده: ۱۰۳۹ میلادی، درگذشت: ۴ اوت ۱۱۰۶)، که همچنین با عنوان هاشیمانتارو نیز، شناخته می‌شود، یک سامورایی از قبیله میناموتو بود که در اواخر دوره هِی‌آن زندگی می‌کرد، و منصب چینجوفو شوگان (فرمانده ارشد دفاع از سرزمین‌های شمالی) داشت. او، پسر ارشد میناموتو نو یوری یوشی بود، و خود را در نبرد با قبیله آبه در طی جنگ زنکونن (که به جنگی در اوایل دوران‌های جنگ نه ساله اطلاق می‌شود) و نیز در نبرد با قبیله کییووارا، طی جنگ گوسانن (که بعدها جنگ سه ساله خوانده شد)، به اثبات رسانید. عاقبت و پس از رشادت در این جنگ‌ها، وی به مظهری از مهارت و شجاعت سامورایی مبدّل گردید.

     

    شرح

    میناموتو - نو - یوشی ئی، از قدیم‌ترین رؤسای دودمان میناموتو را هاچیمان تارو یا خدای جنگ می‌دانند. [نام بودائی آن نیز، هاچیمان دای بوذاتسو است.]

    میناموتو - نو - ییوشی ئی، از جنگجویان و رهبرانی است که قبایل هونشو را به اطاعت واداشت و سرزمین آنها را بر قلمرو امپراتوری افزود. او جنگجویی شجاع و زیرک بود. وی سرانجام چون غالب جنگجویان بزرگ تایرا و میناموتو، در آخر عمر عزلت گزید و کاهن شد.

     

    روایت

    در روایتی می‌گویند که میناموتو نو یوشی ئی بود که با دیدار پرواز ناگهانی و دسته جمعی غازهای وحشی از نهانگاه، روش تهاجمی ناگهانی و برق آسا را ابداع کرد.

     

    منابع

    مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Minamoto no Yoshiie»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۵ سپتامبر ۲۰۱۰).‎

    ژولیت پیگوت. اساطیر ژاپن. ترجمهٔ محمدحسین باجلان فرخی. چاپ اول. تهران: انتشارات اساطیر، ۱۳۷۳. ISBN.

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : اساطیر ، اساطیر ژاپن
    میناموتو نو یوری میتسو

    رایکو، اثری از: کیکوچی یوآسی

     

    اوتاگاوا کونیوشی، میناموتو یوریمیتسو در جنگ با سوچی-گومو

    میناموتو نو یوری میتسو (源頼光؟)، (از ۹۴۴ تا ۱۰۲۱)، که همچنین با عنوان میناموتو نو رایکو نیز، شناخته می‌شود، همراه با برادرش یوری نوبو، بعنوان نایب السلطنه‌های قبیله فوجی وارا، خدمت می‌کردند، و برای به دست گرفتن این مقام ناگزیر از انجام اقدامات خشونت آمیز شدند، چراکه غلبه بر فوجی وارا و در دست گرفتن زمام امور آن، جز از این راه ممکن نبود. او یکی از نخستین میناموتو‌ها است که به خاطر سوء استفاده از قدرت نظامی خویش، در تاریخ مورد توجه قرار گرفته‌است، وی هچنین بخاطر سرکوب راهزنان اوئه یاما نیز، مشهور و شناخته شده‌است.

    یوریمیتسو به خاطر خدمات وفادارانه خویش به مقام سلطنت، توانست فرمانداری استان ایزو، کوزوکه و تعدادی دیگر از مناطق را، به ترتیب به دست آورد و هچنین به نوبه خود، تعداد دیگری از مقامات بالای دولتی را تصاحب نماید. از جمله یوریمیتسو به عنوان فرمانده هنگ مربوط به گارد شاهنشاهی، و همچنین به عنوان یکی از وزیران وزارت جنگ خدمت نمود. هنگامی که پدر او، یعنی میناموتو نو میتسوناکا درگذشت، وی استان ستسو را از پدر خویش به ارث برد.

    نام یوریمیتسو در تعدادی از افسانه‌ها و قصه‌های ژاپنی، به طرز شاخص و برجسته و چشمگیری به چشم می‌خورد. از جمله افسانه‌هایی که در آنها به یوریمیتسو اشاره شده، می‌توان به افسانه کینتارو (پسر طلایی، که گاهی با نامی دیگر و با عنوان ساکاتا نو کینتوکی هم از وی یاد شده‌است)، افسانه شوتن دوجی، و همینطور افسانه سوچیگومو اشاره نمود.

    رایکو به طور معمول به همراه خود چهار ملازم یا نگاهبان افسانه‌ای داشت، که با عنوان شیتن-نو (چهار نگاهبان پادشاهان) شهرت داشتند. این چهار ملازم عبارت بودند از: واتانابه نو تسونا، ساکاتا نو کینتوکی، اورابه نو سوئه تاکه، و اوسوئی سادامیتسو.

     

    شرح

    یوری میتسو که به رایکو نیز مشهور است از کهن ترین قهرمانان میناموتو بود. وی دارای چهار ملازم بود که هر چهار نفر آنان از قهرمانان بودند و یکی از آنها تسونا نام داشت.

    یکی از چهار ملازم یوری میتسو، همان کینتارو یا پسر زرین بود که قدرتی فوق طبیعی داشت.پس از اینکه امپراتور، کینتارو را شناخت و از نیروی بدنی او آگاهی یافت، کینتارو را به دربار فراخواندند و بدین ترتیب او در کیوتو در شمار ملازمان یوری میستو [یوری میتسو؟] که یکی از قهرمانان و رهبران اولیهٔ میناموتو بود، درآمد.

    نمونه‌ای از کارهای شجاعانه او که در نقاشی‌های مختلف، از جمله نقاشی‌های باصمه ئی کونی یوشی، که در موزه ویکتوریا آلبرت نگهداری می‌شوند، تجلی یافته، یورش عنکبوت زمینی به رایکو (شهور به یوری میتسو) می‌باشد که در آن هر چهار قهرمان یاور رایکو نیز، نمایش داده شده‌اند، که هریک از آنها، در آغاز بی خبر از ماجرای یورش به کاری مشغولند.

     

    پانویس‌ها

    ↑ مشارکت کنندگان ویکی‌پدیای انگلیسی، بازدید در ۵اکتبر ۲۰۱۰

    ↑ اساطیر ژاپن، ژولیت پیگوت، ترجمه: باجلان فرخی، صفحه: ۱۵۱

    ↑ اساطیر ژاپن، ژولیت پیگوت، ترجمه: باجلان فرخی، صفحه: ۱۱۴

    ↑ اساطیر ژاپن، ژولیت پیگوت، ترجمه: باجلان فرخی، صفحه: ۱۵۰

    ↑ اساطیر ژاپن، ژولیت پیگوت، ترجمه: باجلان فرخی، صفحه: ۱۵۳

     

    منابع

    مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Minamoto no Yorimitsu»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۵ اکتبر ۲۰۱۰).‎

    ژولیت پیگوت. اساطیر ژاپن. ترجمهٔ محمدحسین باجلان فرخی. چاپ اول. تهران: انتشارات اساطیر، ۱۳۷۳. ISBN.

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : اساطیر ، اساطیر ژاپن
    کینتارو

    کینتاروی جوان در حال مبارزه با یک ماهی غول پیکر، در نقاشی از یوشی توشی

     

    کینتارو (金太郎)، که اغلب به عنوان: پسر طلایی یا پسر زرین ترجمه می‌شود، یک قهرمان قومی و بومی در فولکلور ژاپن است. او از وقتی که یک کودک محسوب می‌شد دارای قدرت برتر و مافوق بشری بود و توسط عجوزه کوهستان در کوهی بنام کوه آشیگارا، که در ناحیه‌ای کوهستانی قرار داشت، بزرگ شد. او با حیوانات آن کوهستان روابط دوستانه‌ای برقرار کرد و بعدها، پس از دستیابی به شوتندوجی، بلا و وحشت موجود در منطقه اطراف کوه اوئی، او تبدیل به یکی از پیروان وفادار میناموتو نو یوری میتسو گردید و نام جدید ساکاتا کینتوکی(坂田公时؟) گرفت. او چهره‌ای محبوب در درام نُه (noh) و کابوکی محسوب می‌شود، و سفارشی موجود است که [به خانواده‌های پسردار] توصیه می‌کند در روز پسران (روز بچه‌ها)، یک عروسک کینتارو را برپا دارند، با این امید که پسران آنها نیز، به همان اندازهٔ کینتارو شجاع و قوی شوند.

    کینتارو در ظهور خویش به صورت یک انسان یا یک مرد واقعی، ساکاتا کینتوکی نام دارد، که در طول دوره هیان می‌زیست و احتمالا اهل جایی بود که هم اکنون شهرستان می‌نامی - آشیگارا نامیده می‌شود. او به عنوان ملازم یا نوکر، برای سامورایی میناموتو نو یورمیتسو خدمت کرد و تمامی توانمندی‌هایی که برای یک مبارز ضروری شناخته می‌شود را به خوبی کسب نمود و به عنوان یک مبارز تمام عیار شناخته شد.

    همانطور که در مورد زندگی بسیاری از افراد که بیشتر از عمرشان زیسته‌اند، معمول است، افسانه‌های مربوط به کینتارو نیز، با گذشت زمان افزایش یافته‌است.

     

    شرح

    کینتارو، پسر زرین، در اساطیر ژاپن دارای قدرتی فوق طبیعی تلقی می‌شود. وی در برخی روایات یکی از چهار ملازم یوری میتسو معرفی شده‌است. می‌گویند که وی از کودکی درختان عظیم را از جا می‌کند. در موزه ویکتوریا و آلبرت، نقاشی از شون یئی، تصویر کینتارو پسر زرین را نشان می‌دهد که با کندن درختی از ریشه، غول عنکبوت را هلاک کرده‌است.

     

    افسانه‌ها

    کینتارو به مهابت و داشتن نیروی بدنی بسیار و وفادار بودن شهرت دارد. می‌گویند که مادر کینتارو از ارواح کوهستان بود و یاما-اوبا نام داشت. همچنین در افسانه‌هایی دیگر گفته می‌شود که پدر کینتارو از جنگاوران مغضوب دربار و مادر او زنی میرا [=میرنده، فانی] بود که زندگانی خود را وقف خدمت به شوهر خویش کرد.

    کینتارو بعد از مرگ پدر زاده شد و در عزلت کوهستان با مادر خویش و حیوانات وحشی بزرگ شد. گفته می‌شود که پوست بدن او طلایی رنگ بود و در خردسالی، کودکی بسیار زیبا و چندان قوی بود که می‌توانست هر درختی را با یک دست ریشه کن کند. حریف کُشتی او از روزگار خردسالی، خرسی قوی پنجه بود. کینتارو مزید بر داشتن نیروئی شگفت انگیز، بسیار فرزانه و مورداطمینان نیز بود و این ویژگی قابل اطمینان بودن او، چنان بود که حتی حیوانات وحشی نیز به او اعتماد می‌کردند. می‌گویند که کینتارو هیچ حیوانی را نکُشت و از حیوانات نکته‌های بسیار آموخت.

    پس از اینکه امپراتور، کینتارو را شناخت و از نیروی بدنی او آگاهی یافت، کینتارو را به دربار فراخواندند و بدین ترتیب او در کیوتو در شمار ملازمان یوری میستو [یوری میتسو؟] که یکی از قهرمانان و رهبران اولیهٔ میناموتو بود، درآمد.

    بدینسان کینتارو سرانجام در کیونو نام پدر خویش را زنده ساخت و در شمار قهرمانان بزرگ ژاپن درآمد.

     

    پانویس‌ها

    ↑ مشارکت کنندگان ویکی‌پدیای انگلیسی، بازدید در ۴ اوت ۲۰۱۰

    ↑ اساطیر ژاپن، ژولیت پیگوت، ترجمه: باجلان فرخی، صفحه: ۱۱۴

    ↑ اساطیر ژاپن، ژولیت پیگوت، ترجمه: باجلان فرخی، صفحه: ۱۵۰ تا ۱۵۲

     

    منابع

    مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Kintarō»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۴ اوت ۲۰۱۰).‎

    ژولیت پیگوت. اساطیر ژاپن. ترجمهٔ محمدحسین باجلان فرخی. چاپ اول. تهران: انتشارات اساطیر، ۱۳۷۳. ISBN.

    کتاب داستان کینتارو

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : اساطیر ، اساطیر ژاپن
    کوکوتای

    کوکوتای (به ژاپنی: 国体, Kokutai) یا تنّوئیزم عبارت است از اعتقاد به امپراتور ژاپن (تنّو) به عنوان تجسد زندهٔ الهه خورشید و از این قرار به مثابهٔ تجلی یا ظهور حقیقت مطلق. پرستش امپراتور یکی از قدیمی ترین سنت های مردم ژاپن بوده است و تاریخ آن به قرون نخست مسیحیت برمی‌گردد، و زمانی که طایفه یاماتو نخستین بار زمام امور ملت را در دست گرفت. امپراتور نه تنها فرمانروا و بلکه رئیس مذهب ملت، و همچنین واسطهٔ اصلی بین ملت ژاپن و الهه خورشید به شمار می‌‌آمد. بنابر روایات و اساطیر تاریخی، وی مستقیماً از اخلاف خدایانی بود که ژاپن و کائنات را خلق کرده بودند و لذا کیش پرستش امپراتور که اعتقادات کنفوسیوسی در باب وفاداری نسبت به نیاکان، باعث تقویت آن شده‌بود، در سرتاسر ژاپن گسترش پیدا کرد.

    در خلال سال‌های پر تلاطم عصر تاریکی تاریخ ژاپن، توجه چندانی به امر پرستش امپراتور وجود نداشت و خانوادهٔ سلطنتی که در چنگال قدرت دیکتاتورهای نظامی اسیر بود، غالباً در گمنامی و فقر زندگی می‌کرد. مسیر حوادثی که به دوران احیاء و اعادهٔ میجی منجر شد علاقه و توجه مردم به شینتو و حکومت پادشاهی را از نو بیدار ساخت و امپراتور به صورت مظهر و نقطهٔ حرکت نیروهایی درآمد که درصدد سرنگونی رژیم شگون‌سالاری توکوگاوا بودند. وقتی این استقرار مجدد برقرار شد، امپراتور دوباره پیشوای ملت ژاپن شد.

    هرچند مبنای چندان محکمی برای این فکر که امپراتور همواره بر ملت فرمان رانده‌است، وجود نداشت، اولین مادهٔ قانون اساسی جدید اظهار می‌کرد که خاندان سلطنتی از آغاز زمان بر ژاپن حکومت کرده‌است و سومین مادهٔ آن هم مدعی تقدس و غیر قابل سرپیچی بودن شخص امپراتور بود. بنیانگذاران ژاپن جدید از ساختن تصنعی تاریخ بسیار خشنود بودند و لذا تلاش می‌کردند تا ذهن افراد را بنابر مقاصد خویش قالب‌بندی کنند. هدف آنها تأسیس یک کشور بر پایهٔ پرستش الهه خورشید و ایجاد شینتوی شوونیستی (میهن‌شیفتگی) افراطی و به غایت ملی‌گرایانه بود. واژه‌ای که برای توصیف این ایده به کار گرفته می‌شد، کوکوتای بود که ترجمهٔ آزاد آن ساختار ملی است. پرستش امپراتور اصل محوری این ساختار ملی جدید بود و فرمان امپراتوری صادره در سال ۱۸۹۰ میلادی در موضوع آموزش، به مثابهٔ متن مقدسی بود که توجیهات اخلاقی امپراتورپرستی را به دست می‌داد. امپراتورپرستی، در افراطی ترین معنای خود به این باور همگانی انجامید که رئیس ملت ژاپن به حکم الهی حاکم و فرمانروای همهٔ کائنات است. این دیدگاه را آژانس‌های تبلیغاتی دولتی رسماً ترویج می‌کردند که ملت ژاپن به حکم الهی برای حکومت بر جهان انتخاب شده‌است. این دیدگاه در درجات مختلف نه تنها در تعالیم سرسپردگان شینتوی حکومتی، و بلکه تمام مکاتب شینتویی و حتی تا حدودی کل ملت ژاپن و از آن جمله سایر تشکل‌های دینی وارد شد.

     

    جستارهای وابسته

    معبد شینتویی

    شینتو

     

    پانویس

    ↑ باونس، «ادیان در ژاپن:بودیسم، شینتویی، مسیحیت»، ۲۸۲ و ۲۸۳.

     

    منابع

    باونس، ویلیام. «کتاب سوم، ادیان در ژاپن:بودیسم، شینتویی، مسیحیت، فصل ششم، دین شینتویی». عبدالرحیم گواهی. در شینتوئیزم. تهران: نشر علم، ۱۳۸۷. شابک ‎۹۷۸-۹۶۴-۴۰۵-۸۱۳-۴.

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : اساطیر ، اساطیر ژاپن
    کوجیکی

    کوجیکی (به ژاپنی: 古事記, Kojiki) یا گزارش رویدادهای کهن نام قدیمی‌ترین کتاب تاریخی به جا مانده در ژاپن است. این کتاب مجموعه‌ای از اسطوره‌ها دربارهٔ مبدأ جزیره‌های ژاپن و کامی‌ها (خدایان) است. کتاب کوجیکی کتابی است که در آن از آفرینش زمین و آسمان، خدایان متعدد، آداب و رسوم مذهبی، مرگ و یا مردگان، خوبی‌ها و شرارت‌ها و مطالب بسیار دیگری سخن رفته‌است. در لابه‌لای آن اشعار بسیاری وجود دارد که به اسطوره‌های کهن ژاپن بازمی‌گردد. از سویی دیگر این کتاب، در حقیقت «شاهنامه» ژاپنی‌ها است که به سرگذشت امپراتوران متعدد ژاپن و پهلوانان آن‌ها می‌پردازد.معنی لغوی واژه کوجیکی ««وقایع‌نگاری موضوع‌های کهن»» است . بسیاری از آداب و اسطوره‌های شینتو از کتاب کوجیکی (تالیف در سال ۷۱۲ میلادی) و کتاب نیهون‌شوکی یا نیهون‌گی (تالیف در سال ۷۲۰ میلادی) الهام می‌گیرند. این کتاب توسط اونو یاسومارو و به فرمان ملکه گِم‌مه‌ی نوشته شده است.مهم‌ترین الهه در این کتاب الهه اماتراسو الهه خورشید است که سمبل کشور ژاپن به شمار می‌رود و تمامی امپراتوران ژاپنی خود را از نسل این الهه می‌پندارند.

    کتاب کوجیکی در کنار کتاب نیهون‌شوکی، بزرگترین مآخذ اساطیر ژاپن و افسانه‌های پیش از تاریخ این سرزمین محسوب می‌شوند.

     

    پانویس

    ↑ «Medieval Japan».

     

    منبع

    کوجیکی، کتاب مقدس ژاپن، ترجمه-احسان مقدس، انتشارات نیروانا چاپ اول ۱۳۸۰

    مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Kojiki»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۱ ژوئن ۲۰۱۰).

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : اساطیر ، اساطیر ژاپن