تاریخ : 30 مرداد 1396
زمان : 03:30:43
نظر سنجی
  • جای خالی چه مطلب خاصی را در این وبلاگ احساس می کنید؟

مطالب عادی و روزمره
مطالب بسیار بغرنج و ثقیل الدرک

مشاهده نتایج


موضوعات

منوی کاربری

میهمان گرامی خوش آمدید





آمار وبسایت
  • بازدید امروز : 175 بار
  • بازدید دیروز : 815 بار
  • بازدید ماه : 22248 بار
  • بازدید کل : 559312 بار

  • 1 2 3 4
    تبلیغات
    آخرین ارسال های انجمن
    هیچ ارسال جدیدی برای تالار گفتمان وجود ندارد .
    دوایر عجیب

    استون هنج دوایر سنگی استون‌هنج یکی از عجایب جهان باستان و از مشهورترین محوطه‌های باستانی امروز جهان است که از سال 1986 در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است. قدمت این محوطه باستانی که در دشت سالزبری در ویلت‌شایر انگلستان واقع شده است، به عصر نوسنگی و عصر مفرغ برمی‌گردد.

    دوایر سنگی استون‌هنج یکی از عجایب جهان باستان و از مشهورترین محوطه‌های باستانی امروز جهان است که از سال 1986 در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است. قدمت این محوطه باستانی که در دشت سالزبری در ویلت‌شایر انگلستان واقع شده است، به عصر نوسنگی و عصر مفرغ برمی‌گردد.

    استون‌هنج از دو دایره‌سنگی متحد‌المرکز تشکیل شده است که ارتفاع سنگ‌های دایره درونی آن به 6 متر و وزن‌شان به حدود 50 تن می‌رسد. به عقیده کارشناسان، استون‌هنج در چند مرحله و در یک بازة زمانی هزارساله، از 3 هزار تا 2 هزار سال پیش از میلاد مسیح، ساخته شده است.

    ساخت استون‌هنج در زمان خود یک شاهکار مهندسی و مستلزم انگیزه، وقت و نیروی انسانی بالایی بوده است. با این حال تا امروز دلیل ساخت استون‌هنج روشن نشده است، هر چند تئوری‌های زیادی در مورد کاربرد و دلیل ساخت این دوایر سنگی وجود دارد که هنوز هیچ یک از آن‌ها به یقین ثابت نشده‌اند.

    دایره بیرونی استون‌هنج که قطر آن به 115 متر می‌رسید، از سنگ‌های نسبتاً کوچکتری ساخته شده است و دو شکاف که به عنوان ورودی عمل می‌کرده‌اند، در شمال شرقی و جنوب آن قرار دارد. در قرن هفدهم، جان اوبری، باستان‌شناس انگلیسی در لبة درونی این دایره، 56 گودال کشف کرد که به نام خود او مشهور شدند. بر اساس یک نظریه، این گودال‌ها احتمالاً روزی الوارهایی را به صورت ایستاده در خود جای داده بودند، اما تاکنون هیچ مدرکی که این فرضیه را تأیید کند به دست نیامده است.

    دایره درونی استون‌هنج در حدود هزار سال بعد ساخته شده است. در این زمان حدود 74 تخته سنگ عظیم که وزن بعضی از آن‌ها به 50 تن می‌رسید، از کوه‌های مارلبرو داون در فاصله‌ 30 کیلومتری شمال استون‌هنج به این محل آورده شدند. از این تعداد 30 تخته سنگ دایرة درونی به قطر سی‌متر را تشکیل می‌دهند، 29 تخته سنگ به صورت افقی روی این تخته‌سنگ‌های ایستاده قرار گرفتند و 15 تخته‌سنگ آخر هم که از بقیه سنگ‌ها عظیم‌تر هستند، به شکل یک نعل اسب درون این دایرة دوم قرار گرفتند.

    مطالعات کارشناسی که به تازگی صورت گرفته نشان می‌دهد برای انتقال این سنگ‌های 50 تنی از مارلبرو داون به محل فعلی‌شان، باید لااقل 600 مرد قوی‌هیکل در عملیات انتقال این سنگ‌ها شرکت می‌کردند.

    در طول سال‌های گذشته، ساخت این بنای سنگی عظیم به اقوام مختلفی نسبت داده شده است، اما قوم سازنده استون‌هنج تا امروز هنوز مشخص نشده است. بر اساس پرطرفدارترین نظریه، ساخت استون‌هنج توسط اقوام نوسنگی در حدود 5 هزار سال پیش آغاز شد و بعدها توسط قوم دیگری که به تازگی شکوفا شده بود، ادامه یافت. برخی کارشناسان احتمال می‌دهند این قوم دوم که به قوم بیکر مشهور شده‌اند، از قسمت قاره‌ای اروپا به انگلستان آمده باشند، اما تاکنون هیچ مدرکی که این نظریه را تأیید کند به دست نیامده است.

    استون‌هنج و ستاره‌شناسی در جهان باستان

    نخستین مطالعات علمی در استون‌هنج در سال 1740 میلادی توسط ویلیام استاکرلی صورت گرفت. استاکرلی نخستین نقشه دقیق از استون‌هنج را تهیه کرد و با مطالعه این نقشه متوجه ارتباط احتمالی این بنا حرکت خورشید و ستارگان شد.

    استون‌هنج در جهت شمال‌شرقی ـ جنوب‌غربی ساخته شده است و احتمالاً سازندگان آن هنگام ساخت آن قصد پیش‌بینی نقاط اعتدال بهاری و پاییزی (زمانی که طول روز شب با یکدیگر یکسان می‌شود) و نقاط انقلاب تابستانی و زمستانی (بلندترین روز و بلندترین شب سال) را داشته‌اند.

    بنا بر مطالعات انجام شده در استون‌هنج، در نقطه انقلاب تابستانی، یعنی روز 21 ژوئن، خورشید از شمالی‌ترین بخش دایره بیرونی طلوع می‌کند و نخستین اشعه‌های آن درست از میان نعل اسب درونی رد می‌شود. به گفته کارشناسان، بسیار بعید است که چنین چیزی صرفاً بر اثر تصادف به وجود آمده باشد.

    اما داغ‌ترین بحث و جدل‌های علمی پس از چاپ کتاب رمزگشایی از استون‌هنج، نوشته جرالد هاوکینز، ستاره‌شناس انگلیسی در سال 1963 درگرفت. هاوکینز در کتاب خود بر ارتباط استون‌هنج با حرکت ستارگان و نقاط اعتدالین و انقلابین تأکید کرد و گفت که از استون‌هنج در دوران باستان برای پیش‌بینی کسوف و خسوف خورشید و ماه استفاده می‌شده است. اما این نظریه در سال‌های اخیر و از سوی باستان‌شناسان و کارشناسانی چون ریچارد اتکینسن رد شده است.

     

    نخستین حفاری‌های باستان‌شناسی در استون‌هنج

    نخستین حفاری‌های علمی در استون‌هنج در اواخر قرن هجدهم میلادی توسط ویلیام کانینگتن و ریچارد کالت‌هور صورت گرفت.

    در سال 1798 گودال زیر یکی از تخته‌سنگ‌های دایره درونی را که سقوط کرده بود مورد مطالعه قرار داد و در سال 1810،

    با بررسی یکی از تخته‌سنگ‌ها متوجه شدند که این تخته‌سنگ در ابتدا ایستاده بوده است و در سال‌های اخیر سقوط کرده است.

    در حدود سال 1840، چارلز داروین، دانشمند مشهور، از خانواده آنتروبوس که آن زمان مالکیت استون‌هنج را در اختیار داشت اجازه گرفت تا برای بررسی تئوری خود در زمینه نقش کرم‌های خاکی در تخریب محوطه‌های باستانی در استون‌هنج به حفاری‌های محدودی دست بزند.

    در شب تحویل سال 1900 میلادی، یکی دیگر از تخته‌سنگ‌های عظیم دایره درونی افتاد و خانواده آنتوبوس، یک مهندس معدن به نام ویلیام گاولند را مأمور کردند تا این تخته‌سنگ را به حالت اولش برگرداند.

    گاولند به رغم آن که هیچ تجربه‌ای در زمینه باستان‌شناسی نداشت، در طول حفاری‌های خود یکی از دقیق‌ترین و جامع‌ترین گزارش‌های مربوط به عملیات صورت گرفته در استون‌هنج را تهیه کرد.

    اما بزرگترین حفاری باستان‌شناسی در استون‌هنج پس از انتقال مالکیت این محوطه باستانی به دولت انگلستان، در سال 1919 و توسط ویلیام هاولی و دستیارش رابرت نیوال صورت گرفت.

    بزرگ‌ترین نتیجه حفاری‌های هاولی و نیوال که تا سال 1926 به طول انجامید، روشن شدن این نکته بود که استون‌هنج بر خلاف آن چه تا آن زمان تصور می‌شد در چند مرحله و در طول یک بازه زمانی طولانی ساخته شده است.

    تحقیقات ریچارد اتکینسن، استوارت پیگات و مارکوس استون که در دهه 1950 میلادی و تحت نظر انجمن عتیقه‌شناسان انگلستان صورت گرفت، زمان‌بندی نسبتاً دقیق مراحل مختلف ساخت استون‌هنج را که تا امروز نیز معتبر باقی مانده است، آشکار کرد.

    استون‌هنج در دوران معاصر

    استون‌هنج امروز یکی از بزرگترین جاذبه‌های فرهنگی و توریستی کشور انگلستان است، به طوری که سالانه نزدیک به یک میلیون توریست انگلیسی و خارجی از این محوطه باستانی دیدن می‌کنند.

     در سال‌های اخیر، عبور اتوبانA303 از نزدیکی استون‌هنج و ترافیک سنگین این اتوبان، باعث به خطر افتادن تمامیت و منظر استثنایی این محوطه در میان دشت سالزبری شده است.

    در حال حاضر، بنیاد میراث انگلستان مشغول مطالعه طرح‌هایی در مورد عبور جاده از یک تونل زیرزمینی و ساخت یک مرکز توریستی در مجاورت استون‌هنج است که هنوز هیچ‌کدام از این طرح‌ها قطعی نشده‌اند.

    در عین حال بررسی‌های علمی در مورد استون‌هنج نیز ادامه دارد و هر روز فرضیات جدیدی درباره چگونگی و علت ساخت این بنای سنگی منحصر به فرد مطرح می‌شود.

    با این وجود هنوز هیچ یک از این تئوری‌ها نتوانسته‌اند توضیحی قانع‌کننده و همه‌جانبه در مورد استون‌هنج فراهم کنند و به این ترتیب راز این محوطه باستانی 5 هزارساله تا امروز سر به مهر باقی مانده است.

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : بناهای نمادین ، استون هنج
    دولمن ها و استون هنج

    اولین نوع معماری است که به معماری سه تایی نیز مشهور بوده و شامل دو ستون و یک تخته سنگ بعنوان سقف بوده است «مانند شکل فوق» کروملیجها ساختمانهایی دایره وار بودند که برای نیایش-عبادت - قربانگاه وهمچنین پیش بینی های نجومی مورد استفاده قرار میگرفتند و معروفترین آنهادر جنوب انگلستان با مساحتی برابر با ۱۱۳۰۴۰۰ متر مربع بوده است.

    در منتها الیه غربی اروپا – برتانی،ایرلند، و انگلستان – ساختمانها یایادمانهایی از سنگهای عظیم نیمه تراشیده بر جای مانده اند که صدها سالمایه حیرت و شیفتگی آدمیان بوده اند . ابعاد این سنگها، که در پاره ایموارد به بیش از بیست متر می رسد و چندین تن وزن دارند، تاریخ دانان رابدین فکر انداخته است که آنها را درشت سنگها ( به انگلیسی : مگالیتس ) وفرهنگ پدید آورنده آنها را فرهنگ درست سنگی بنامند . ساختمانهای درشت سنگ، تقریبا" در 3000 سال پیش از میلاد در اروپای غربی به ظهور می رسند . نخستین نمونه های این ساختمانها در کنار نخستین دهکده های اسکان یافته واستحکامات بندی شده جنوب اسپانیا و پرتغال یافت شده اند . این دهکده هااحتمالا" سکونتگاههای کوچ نشینان یا نتیجه گسترش امپراتوری یا اقتصاد ازسرزمینهای خاور نزدیک بوده باشند، و یگانه فرهنگ دارای تمدن شهر نشینی دردنیای غرب آن روزی به شمار می رفتند . بدین ترتیب، درشت سنگها، مظاهریاز آغاز نفوذ فرهنگی یا مذهبی بیگانه به نظر می رسند که ساکنان بومیاسپانیا و پرتغال آن را پذیرفتند . این فرهنگ از سرزمینهای یاد شده درامتداد ساحل اقیانوس اطلس به سوی شمال گسترش یافت و تقریبا" در سال 2000پیش از میلاد به میان ساکنان جزایر بریتانیا راه یافت

    استونهنج , حدود 1650 ق.م. قطر محیط 30 متر . دشت سالزبری , ولایت ویلتشر, انگلستان. ساختمانهای درشت سنگ، چندین نوع دارند . دولمن یا ساختمان تخته سنگی، ازچند سنگ بزرگ عمودی با یک تخته سنگ به جای سقف تشکیل شده است . دولمنهااحتمالا" بقایای گورهایی دالانی هستند که کپه خاک رویشان را آب باران شستهو برده است . گورهای دالانی، یعنی نوع غالب گور درشت سنگ – اکنون هزارانگور از این دست در فرانسه و انگلستان وجود دارد – دالانی دارد که تختهسنگهای بزرگ منتهی به محفظه ای مدور و غالبا" دارای طاقی پیش آمده در حکمدیوارهایش هستند و در آن هریک از چند حلقه سنگی از پشت ردیف زیرین به درونکشیده می شود تا آنکه حلقه ها از بالا مسدود می شوند . این گورها راغالبا" در شیب تپه ها می ساختند یا با چند کپه خاک می پوشاندند، واحتمالا" با گورها « لانه زنبوری » میسنی که به خوبی نگه داری شده اند ( تصویر 119 و مطالب زیر ) ارتباط دارند . در کارناک واقع در برتانی، تکسنگهای بزرگی به نام منهیر به طور قائم و در ردیفهای موازی کارگذارده شدهاند، که برخی از آنها تا چندین کیلومتر امتداد می یابند و از چندین هزارتکه سنگ تشکیل می شوند . سازندگان این یادمانها ظاهرا" هدفی مذهبی داشتهاند و شاید آنها را برای پرستش مردگان یا خورشید بر پا می داشته اند . گاهی این سنگهای بزرگ را دایره وار بر پا می داشتند و نام کروملک بر آنهامی نهادند ؛ از جمله شگفت انگیزترین کروملها می توان به دو کروملک درایوبری و استونهنج ( تصویرهای 27 و 28 ) انگلستان اشاره کرد . ساختمانواقع در ایو بری درون حلقه ای سنگی قرار دارد که قطرش به بیش از 1200 مترمی رسد . بقایای استونهنج، مجموعه ای از سنگهای بزرگ رسوبی و « سنگهایکبود » شنی کوچکتر هستند . حلقه بیرونی از تک سنگهای حمال گذاشته شده است . حلقه بعدی از سنگهای کبود شنی تشکیل شده بود که به نوبه خود بر نیم حلقهای نعل اسبی شکل ( انتهای باز به سوی خاور ) از ساختمانهای سه سنگی محیطبود – پنج جفت از بزرگترین سنگهای شنی و دارای سنگ حمال، هر یک از 45 تا 50 تن وزن دارد . سنگ دیگری که تک و رو به خار قرار گرفته، « پاشنه – سنگ » است، و اگر شخصی در وسط این مجموعه بایستد و به بیرون بنگرد، در برابرنقطه ای ایستاده است که خورشید در نخستین روز انقلاب صیفی از آن طلوع میکند اگر این سنگ را بلند کنیم تا خط بر آمدن آفتاب در نخستین روز انقلابصیفی سال برپا شدنش دقیقا" مشخص شود، طبیعتا" – در اثر عوامل نجومی – چنین نتیجه می شود که مسیر این خط با گذشت زمان، مختصر تغییر پیدا کردهاست . مقدار انحراف، برابر خواهد بود با زمانی که از بر پا شدن این سنگهاگذشته است ؛ بدین ترتیب، عمر این ساختمان عظیم معلوم می شود . بنابرمحاسبه ای که در اوایل سده بیستم به عمل آمد معلوم شد که خورشید در نخستینروز انقلاب صیفی سال 1680 بیش از میلاد دقیقا" بر بالای سنگ نشانه طلوعکرده بود و با محور این پرستشگاه و جاده منتهی به آن در یک خط قرار داشت . تاریخگذاری به روش کربن 14 این محاسبه را تأیید کرد، هرچند ممکن استاصلاحاتی که اخیرا" در محاسبه مزبور به عمل آمده است تاریخ یاد شده را بهمقدار قابل توجهی عقب تر ببرد .

    امروزه محاسبات کامپیوتری باعث پیدایش مشاجره تازه ای پیرامون استونهنجشده است . اما نه بر سر تاریخ ساختمان آن، بلکه بر سر هدف از ساختمان آن . این بنای اسرار آمیز که در سده های میانه معتقد بودند کار جادوگری بهنام مرلین است که آن را از ایرلند ربوده و به آنجا آورده یا کار نژادی ازغولهاست . در روزگار ما به عنوان یک تقویم بسیار دقیق و دلیلی بر رشد سریعنیروی عقلی انسان شناخته می شود . تک سنگهای استونهنج حتی امروزه در محیطیمخروبه مانند برپامانده اند، عظمتی بی مانند دارند و آفریده تلاشقهرمانانه جسمی و فکری نوع بشر هستند . در ایوبری نیز مانند استونهنج درمجموعه دایره های متحدالمرکز با گزرگاهها یا راههای ارتباطی منهنی گرایشبه نظم، تقارن و توازنی احساس می شود که نه فقط نشانه ای از مراسمپیشرفته و سازمان یافته جادویی و دینی است بلکه نشان می دهد که یک حس رشدیابنده هندسی نیز در اثر مشاهده حرکت ظاهری ماه و خورشید در انسان آن روزپدید آمده بود .  

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : بناهای نمادین ، استون هنج
    حرکت عظیم سنگها

     

    بنای سنگی معروف در جنوب غربی لندن(گربنوبچ) که استون هنج نامیده شده است، از قدیمی ترین رصدخانه های دنیا آن هم از نو سنگی است! این رصدخانه که قدمتی متجاوز از ۳۵۰۰ سال دارد توسط اخترشناسان و اختر بینان بریتانیایی ساخته شده است.مطالعاتی که تا به امروز توسط اختر باستان‌شناسان صورت گرفنه حاکی از آن است که سازندگان این بنا میتوانستند کارهای نجومی در خور توجهی را با این سنگ ها به مرحله محاسبه برسانند و آنها را ثبت کنند.

    به عنوان مثال این بنا حرکت خورشید را در ۱۲ ماه سال به طور بسیار دقیق مشخص میکرد.طوری که خورشید در روز نخست تابستان از میان دو سنگ کاملا مشخص طلوع میکرد و رفته رفته به سمت جنوب متمایل میشد(در مدت زمان ۶ ماه)و بعد به تدریج به سمت شمال حرکت میکرد(۶ ماه بعدی). علاوه بر آن اختر شناسان آن زمان قادر بودند با بهره گیری از نحوه قراگیری سنگهای این رصدخانه به گذشت زمان آغاز فصو گوناگون و تعیین زمان وقوع خور گرفت و ماه گرفت دسترسی پیدا کنند.این رصد خانه هم اکنون یکی از جاذبه های توریستی بریتانیا و لندن است که موضوع مورد مطالع بسیاری از باستان‌شناسان و اختر شناسان تاریخی است.

    چه کسی می‌داند که استون هنج دقیقا چگونه ساخته شده‌است. سنگهایی بزرگی، که تا ۵۰ تن وزن داشتند روی غلطکها به وسیله گروهی از مردان، کشیده شده وبه محل آورده می‌شدند. وقتی سنگها به محل می‌رسیدند، با استفاده از طناب و در صورت لزوم با ایجاد سراشیبی خاکی، آنها را در حالت ایستاده قرار می‌دادند.

    بیشتر بناهای بزرگ برای دنیای امروزی یک معما می‌باشند. دانشمندان و باستان‌شناسان در سراسر اعصار سعی در یافتن اسرار ساخت این بناها کرده‌اند. برای آنها یک کار بسیار مشکل بود که بتوانند این سنگهای بزرگ را طوری در کنار هم قرار دهند که دارای یک شکوه عظیم شود. این بناها می‌توانستند به عنوان محل سکونت، معابد، مقابر و یا حتی تقویم‌های بزرگ در فضای باز مورد استفاده قرار گیرند. مردم می‌توانستند با دنبال کردن حرکت اجرام آسمانی، درباره فصلهای سال چیزهایی یاد بگیرند. مردم دانشمند اولیه به مقدار زیادی برای درو کردن محصولات و غذای خود به فصول سال متکی بودند. آنها فصلها را به‌وسیله مراسم و تشریفات مذهبی جشن می‌گرفتند. احتمال اینکه این مناطق و نواحی حکم مقدس برای مردم داشته‌است، بسیار زیاد می‌باشد.

    حرکت دادن سنگ‌های عظیم الجثه به محل استقرارشان، یک کار بسیار عظیم بود. یک مطالعه نشان می‌دهد که یک هزار نفر در مدت ۳ هفته می‌توانستند فقط یک قطعه را به استون هنج حمل کنند. حتی با استفاده از چنین نیروی کار عظیمی، ساخت قسمت مرکزی بنا بیش از ده سال طول می‌کشید.

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : بناهای نمادین ، استون هنج
    استون هنج، معماری جاودان

    در یک نمای کلی، در سراسر جهان چیزی مانند استون هنج (Stonehenge) واقع در ویلتشایر نمایی از "استون هنج" (Wiltshire) بریتانیا وجود ندارد. هرچند نظریاتی درباره معبد بودن این مکان و جایگاه پرستش ماه و خورشید بودنش وجود دارد، ما هرگز نخواهیم دانست که چرا هزاران سال قبل، صدها تن از مردم برای بنا کردن این سازه غریب که به نوعی شاهکار مهندسی محسوب میشود، کوشش کرده اند.

    هزاران سال قبل، پیش از اینکه استون هنج ساخته شود، تمام دشت سالیسبوری Salisbury Plain جنگلی از درختان سر به فلک کشیده صنوبر و فندق بود. در طی قرنها این دورنما به تپه ماهورهای سرسبز گچی تبدیل شده است. آنچه امروز از استون هنج باقی مانده است تقریبا نیمی از بنای اصلی است، تعدادی از سنگها فرو افتاده اند، تعدادی توسط مردم اطراف برای ترمیم خانه ها از محل اصلی دور شده اند و بازدید کنندگان نیز در طی قرنها تا حد زیادی به این بنا آسیب رسانده اند.

    استون هنج در سه مرحله ساخته شده است. بخش اول دایره ای متشکل از الوارهایی بود که با خندق و دیواره آن محاصره شده بود. خندق دستی کنده شده و برای حفر آن از استخوان حیوانات استفاده شده بود، از شاخ گوزن مانند کلنگ و برای سست کردن زمین گچی سست استفاده شده بود و استخوان کتف احشام نیز مانند بیل به کار برده شده بود.

    حفاریهای انجام شده در این خندق تعدادی شاخ گوزن را که عمدا در آن باقی مانده بودند را خارج کرد و با انجام آزمایش کربن 14، مشخص شد که تاریخ ساخت این اولین هنج (henge)، به 50 قرن پیش یا حدود سال 3100 قبل از میلاد بازمیگردد و اینجا نقطه آغاز اسرار است. کاوشگران در اینجا تنها استخوان پیدا نکرده اند، در حاشیه دیواره خندق 56 حفره وجود دارد که به نام کاشف آنها، جان اوبری (John Aubrey)، حفره های اوبری (Aubrey Holes) نامیده شده اند.

    اوبری این حفره ها را در سال 1666- قرن هفددهم – کشف کرد و ما امروزه میدانیم که آنها برای نگهداشتن دکلهایی چوبی به کار میرفته اند، همانطور که بعدها حفره هایی برای نگهداشتن ستونهای سنگی – که هنوز باقی هستند – حفر شده اند. به این ترتیب، اولین بخش این بنا در حدود 5050 سال قبل و با دایره ای از دکلهای چوبی که در میان خندقی قرار دارند، ساخته شده است. 

    نمایی از "استونهنج" در زمستان سپس در حدود 4500 سال قبل – سال 2500 قبل از میلاد و 2400سال قبل از اینکه رومیان وارد خاک بریتانیا شوند – این بنا از نو و اینباراز سنگ ساخته شد. سنگهای آبی مورد استفاده در این بازسازی، از کوههای پرزلی (Preseli) واقع در پمبروک (Pembroke) و در 380 کیلومتری ساوت ولز آوردهشده اند. تا دریا کشیده شده، روی کلکهای عظیم حمل شده و بالاخره به محلامروزی آن رسیده است. با درنظر گرفتن اینکه هر سنگ حدود 5 تن وزن داشته،انجام این کار به واقع کاری عظیم و نماد از خودگذشتگی انسانهای دورانباستان به شمار میرود. قبل از اینکه دومین مرحله استون هنج به اتمام برسد،کار متوقف شد و در دوره ای متروک باقی ماند. سپس ساخت یک استون هنج بزرگتر وبهتر آغاز شد، همان بنایی که امروز نیز باقی مانده است و در حدود 4300 سالقبل اجرا شده است، مرحله سوم و آخر بنای استون هنج. سنگهای آبی از محلقبلی خود خارج شده و مجددا چیده شدند و این بار سنگهایی بزرگتر از قبل ازمنطقه ای به نام مارلبورو داونز (Marlborough Downs) در 32 کیلومتری محل،آورده شدند. این سنگهای رسوبی غول آسا که امروزه سارسن (Sarsen) نامیدهمیشوند، توسط چماقهای سنگی خرد شده و به اندازه مناسب درآمده اند. هر جفتسنگ به صورت عمودی بلند شده و در بالا توسط سنگی افقی به یکدیگر متصل شدهاند. برای نگهداشتن این سنگ سردر، از تکنیکهای اولیه نجاری استفاده شدهاست. آنها بستهایی در سنگ ایجاد کرده اند و سپس سنگ افقی و عمودی را بانوعی کام و زبانه به هم متصل کرده اند. تمام این ساخت و ساز به طرزهوشمندانه ای تراز با طلوع خورشید میانه تابستان طراحی شده است. اینانسانها چگونه سنگها را به حالت عمودی درآورده اند؟ حقیقت این است که هیچکس نمیداند واقعیت چه بوده، حرکت دادن هر یک از این خرسنگها (megalith) کهسنگین ترین آنها شاید 45 تن وزن داشته باشد، نیازمند نیروی بدنی صدها تنبوده است. افسانه ها و اساطیر فوق العاده ای درباره این بنا وجود دارد واین سازه عظیم دوران ماقبل تاریخ بانمایی از غروب زمستان در "استون هنج" پیشینه اسرار آمیز خود از سال 1986 به عنوان میراث جهانی شناخته شده است. استثنایی بودن این منطقه تنها به خاطر سنگها یا منظره غنی باستانی آن نیست،بلکه گیاهانی که در آن میروید هم خاص هستند. نوعی بوته علفی نادر وگلسنگهایی زرد و خاکستری بر روی سنگها وجود دارند که در کمتر جایی دیده شدهاند. چنین تصور میشود که نام استون هنج به دوران آنگلو ساکسون مربوط باشد،هنج (henge)، لغت قدیمی انگلیسی برای آویختن یا معلق ماندن (hanging) بودهاست. به این ترتیب استون هنج به معنای “سنگهای معلق” است که اشاره بهسردرهای عظیمی دارد که بر بالای ستونها معلق مانده اند. امروزه لغت هنجمعنای خاص باستانشناسانه ای یافته است: “محوطه دایره شکلی که توسط ستونهایا دکلهایی از چوب یا سنگ و یا حفره هایی، محصور شده باشد

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : بناهای نمادین ، استون هنج
    غولهای سنگی

     

    آیا کسی وجود دارد که تا بحال در مورد استون هنج چیزی نشنیده باشد؟استون هنج یکی از معروف‌ترین مکانهای اسرارآمیز جهان به شمار می‌آید. اینمجسمه‌های غول پیکر سنگی چه ویژگی‌هایی دارند؟ چرا این مکان باعث ایجادبحث و جدلهای فراوان در جامعه علمی‌ شده؟

    استون هنج بنای تاریخی سنگی که در سالسبری انگلستان جنوبی واقع شدهعمدتا دربرگیرنده 30 سنگ قائم می‌شود (یا سارسن‌ها، که هر کدام بیشتر از 10 فوت ارتفاع و 45 تن وزن دارند) این سارسن‌ها با 30 نعل درگاه که بهصورت افقی و تخت رویشان قرار دارند تشکیل یک دایره متصل را داده‌اند. درداخل این دایره نیز چرخه‌ا‌ی مشابه تشکیل شده است و آنها هم به سبک دیرک ونعل درگاه ساخته شده‌اند.

    شاید بگویید بناهای تاریخی بزرگ خیلی زیادی روی کره زمین وجود دارد کهبعضی از آنها از استون هنج جذاب تر هستند! پس چه جیز خاصی در این غولهایسنگی نهفته است؟

    برای تمام این سئوالهای پاسخهای دقیقی وجود ندارد. کاربردشان چه بوده؟ یک رصدخانه ستاره شناسی، مکان مذهبی و آیینی یا چیزی ماوراء طبیعی؟ چه کسی آن را ساخته و چگونه؟ 

     

    بعضی افراد گفته اند که دروییدها (کاهنان مذهب سلتی) این بنا را ساخته اند، اما واقعا ما چیز زیادی از این بنا نمی‌دانیم.

    باستان‌شناسان تاریخ ساخت آن را بین 5000 تا 3000 سال پیش ذکر کردهاند، پس این بنا حتی قبل از استفاده کردن نوع بشر از ابزارهای فلزی ساختهشده بود.

    حال بدون در نظر گرفتن اینکه چه کسی استون هنج را ساخته، واضح است کههزاران نفر در طراحی و به وجود آوردن آن سهیم بوده اند. فقط کشاندن چنینسنگهای عظیمی ‌از مارلبورگ (30 کیلومتری جنوب استون هنج) کاری بس عظیم وبزرگ است. و چگونه امکان دارد چنین سنگهایی برپا شده باشند؟!

    این کار یک شاهکار جالب مهندسی محسوب می‌شود و افسانه‌های بسیاری هستکه قدرت و توانایی را منعکس می‌کند تا توضیح دهد چگونه انسانهای اولیه اینسنگهای سنگین را حمل و جابجا کرده‌اند!

    حتی در خلال افسانه‌های آرتور از استون هنج نام برده شده و اسم فردی به نام مرلین به عنوان معمار ذکر شده است.

     

    جالبترین موضوع این است که استون هنج در جهات نقاط انقلاب و اعتدالیستاره شناسی قرار گرفته و زمان طلوع خورشید در خط افق نور خورشید به طورکامل بین فواصل فرسنگ‌ها ظاهر می‌شود.

    بی شک چنین چیزی تصادفی نیست و شاید با داستانهای مربوط به سرآغاز و مبدا این مکانهای مرموز ارتباط داشته باشد.

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : بناهای نمادین ، استون هنج
    آنچه درباره استون هنج نمی دانید

    استون هنج

    اگر دقیقآ نمی دانید استون هنج چیست این مقاله را از ویکی پدیا مطالعه کنید : استون هنج .

    ۱ - این بنای تاریخی ویلت شایر در انگلیس ۴۵۰۰ سال پیش تکمیل شده است بر اساس مدارک و شواهد جدید ساخت

    این بنا تنها ۳۵ سال به طول انجامیده قبل از این حدس زده میشد ساخت این بنا هزاران سال زمان برده است.

    ۲ - بزرگترین سنگی که به شکل عمودی قرار گرفته وزنی نزدیک به ۴۰ تن دارد.

    ۳ - یک سری از متخصصان معتقد هستند اینجا محلی برای بهبود یافتن بیماران بوده است .

    ۴ - حفاری های جدید نشان داده محوطه اطرف این بنای دایره ای سنگی محل دفن باقی مانده صدها نفر میباشد.

    ۵ - سنگ های مورد استفاده در استون هنج از فاصله ۳۲ کیلومتری شمال و منطقه Marlborough آورده شده اند فردی به نام ” ادیوس استوبارتوس ” مسئولیت چنین کاری را بر عهده داشته است که البته تا این لحظه تایید نشده است.

    ۶ - در زمان تحویل زمستان، مردم گرداگرد دیوارهای دارینگتون به همراه خاکستری از عزیزی که سال گذشته از دست داده اند و مشغول به رقص و پایکوبی و نوشیدن و خوردن گوشت خوک می شوند و سپس باقیمانده عزیز خود را در محل دفن می کنن .

    همچون اهرام ثلاثه مصر، استون هنج هم با خود رازهای بیشماری دارد که تا این لحظه به آنها پاسخ کاملی داده نشده است بزرگترین پرسش در برابر استون هنج کاربرد آن هست و اینکه چرا چنین محلی ساخته شده است؟

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : بناهای نمادین ، استون هنج
    استون‌هنج انگلستان، رازی هنوز سر به مهر

    دوایرسنگی استون‌هنج یکی از عجایب جهان باستان و از مشهورترین محوطه‌هایباستانی امروز جهان است که از سال 1986 در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبتشده است. قدمت این محوطه باستانی که در دشت سالزبری در ویلت‌شایر انگلستانواقع شده است، به عصر نوسنگی و عصر مفرغ برمی‌گردد.

    دوایر سنگی استون‌هنج یکی از عجایب جهان باستان و از مشهورترین محوطه‌های باستانی امروز جهان است که از سال 1986 در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است. قدمت این محوطه باستانی که در دشت سالزبری در ویلت‌شایر انگلستان واقع شده است، به عصر نوسنگی و عصر مفرغ برمی‌گردد.

    استون‌هنج از دو دایره‌سنگی متحد‌المرکز تشکیل شده است که ارتفاع سنگ‌های دایره درونی آن به 6 متر و وزن‌شان به حدود 50 تن می‌رسد. به عقیده کارشناسان، استون‌هنج در چند مرحله و در یک بازة زمانی هزارساله، از 3 هزار تا 2 هزار سال پیش از میلاد مسیح، ساخته شده است.  

     

    ساخت استون‌هنج در زمان خود یک شاهکار مهندسی و مستلزم انگیزه، وقت و نیروی انسانی بالایی بوده است. با این حال تا امروز دلیل ساخت استون‌هنج روشن نشده است، هر چند تئوری‌های زیادی در مورد کاربرد و دلیل ساخت این دوایر سنگی وجود دارد که هنوز هیچ یک از آن‌ها به یقین ثابت نشده‌اند.

    دایره بیرونی استون‌هنج که قطر آن به 115 متر می‌رسید، از سنگ‌های نسبتاً کوچکتری ساخته شده است و دو شکاف که به عنوان ورودی عمل می‌کرده‌اند، در شمال شرقی و جنوب آن قرار دارد. در قرن هفدهم، جان اوبری، باستان‌شناس انگلیسی در لبة درونی این دایره، 56 گودال کشف کرد که به نام خود او مشهور شدند. بر اساس یک نظریه، این گودال‌ها احتمالاً روزی الوارهایی را به صورت ایستاده در خود جای داده بودند، اما تاکنون هیچ مدرکی که این فرضیه را تأیید کند به دست نیامده است.

    دایره درونی استون‌هنج در حدود هزار سال بعد ساخته شده است. در این زمان حدود 74 تخته سنگ عظیم که وزن بعضی از آن‌ها به 50 تن می‌رسید، از کوه‌های مارلبرو داون در فاصله‌ 30 کیلومتری شمال استون‌هنج به این محل آورده شدند. از این تعداد 30 تخته سنگ دایرة درونی به قطر سی‌متر را تشکیل می‌دهند، 29 تخته سنگ به صورت افقی روی این تخته‌سنگ‌های ایستاده قرار گرفتند و 15 تخته‌سنگ آخر هم که از بقیه سنگ‌ها عظیم‌تر هستند، به شکل یک نعل اسب درون این دایرة دوم قرار گرفتند.  

     

    مطالعات کارشناسی که به تازگی صورت گرفته نشان می‌دهد برای انتقال این سنگ‌های 50 تنی از مارلبرو داون به محل فعلی‌شان، باید لااقل 600 مرد قوی‌هیکل در عملیات انتقال این سنگ‌ها شرکت می‌کردند.

    در طول سال‌های گذشته، ساخت این بنای سنگی عظیم به اقوام مختلفی نسبت داده شده است، اما قوم سازنده استون‌هنج تا امروز هنوز مشخص نشده است. بر اساس پرطرفدارترین نظریه، ساخت استون‌هنج توسط اقوام نوسنگی در حدود 5 هزار سال پیش آغاز شد و بعدها توسط قوم دیگری که به تازگی شکوفا شده بود، ادامه یافت. برخی کارشناسان احتمال می‌دهند این قوم دوم که به قوم بیکر مشهور شده‌اند، از قسمت قاره‌ای اروپا به انگلستان آمده باشند، اما تاکنون هیچ مدرکی که این نظریه را تأیید کند به دست نیامده است.  

     

    استون‌هنج و ستاره‌شناسی در جهان باستان

    نخستین مطالعات علمی در استون‌هنج در سال 1740 میلادی توسط ویلیام استاکرلی صورت گرفت. استاکرلی نخستین نقشه دقیق از استون‌هنج را تهیه کرد و با مطالعه این نقشه متوجه ارتباط احتمالی این بنا حرکت خورشید و ستارگان شد.

    استون‌هنج در جهت شمال‌شرقی ـ جنوب‌غربی ساخته شده است و احتمالاً سازندگان آن هنگام ساخت آن قصد پیش‌بینی نقاط اعتدال بهاری و پاییزی (زمانی که طول روز شب با یکدیگر یکسان می‌شود) و نقاط انقلاب تابستانی و زمستانی (بلندترین روز و بلندترین شب سال) را داشته‌اند.

    بنا بر مطالعات انجام شده در استون‌هنج، در نقطه انقلاب تابستانی، یعنی روز 21 ژوئن، خورشید از شمالی‌ترین بخش دایره بیرونی طلوع می‌کند و نخستین اشعه‌های آن درست از میان نعل اسب درونی رد می‌شود. به گفته کارشناسان، بسیار بعید است که چنین چیزی صرفاً بر اثر تصادف به وجود آمده باشد.

    اما داغ‌ترین بحث و جدل‌های علمی پس از چاپ کتاب رمزگشایی از استون‌هنج، نوشته جرالد هاوکینز، ستاره‌شناس انگلیسی در سال 1963 درگرفت. هاوکینز در کتاب خود بر ارتباط استون‌هنج با حرکت ستارگان و نقاط اعتدالین و انقلابین تأکید کرد و گفت که از استون‌هنج در دوران باستان برای پیش‌بینی کسوف و خسوف خورشید و ماه استفاده می‌شده است. اما این نظریه در سال‌های اخیر و از سوی باستان‌شناسان و کارشناسانی چون ریچارد اتکینسن رد شده است.

    نخستین حفاری‌های باستان‌شناسی در استون‌هنج

    نخستین حفاری‌های علمی در استون‌هنج در اواخر قرن هجدهم میلادی توسط ویلیام کانینگتن و ریچارد کالت‌هور صورت گرفت. در سال 1798 گودال زیر یکی از تخته‌سنگ‌های دایره درونی را که سقوط کرده بود مورد مطالعه قرار داد و در سال 1810، با بررسی یکی از تخته‌سنگ‌ها متوجه شدند که این تخته‌سنگ در ابتدا ایستاده بوده است و در سال‌های اخیر سقوط کرده است.

    در حدود سال 1840، چارلز داروین، دانشمند مشهور، از خانواده آنتروبوس که آن زمان مالکیت استون‌هنج را در اختیار داشت اجازه گرفت تا برای بررسی تئوری خود در زمینه نقش کرم‌های خاکی در تخریب محوطه‌های باستانی در استون‌هنج به حفاری‌های محدودی دست بزند.

    در شب تحویل سال 1900 میلادی، یکی دیگر از تخته‌سنگ‌های عظیم دایره درونی افتاد و خانواده آنتوبوس، یک مهندس معدن به نام ویلیام گاولند را مأمور کردند تا این تخته‌سنگ را به حالت اولش برگرداند. گاولند به رغم آن که هیچ تجربه‌ای در زمینه باستان‌شناسی نداشت، در طول حفاری‌های خود یکی از دقیق‌ترین و جامع‌ترین گزارش‌های مربوط به عملیات صورت گرفته در استون‌هنج را تهیه کرد.

    اما بزرگترین حفاری باستان‌شناسی در استون‌هنج پس از انتقال مالکیت این محوطه باستانی به دولت انگلستان، در سال 1919 و توسط ویلیام هاولی و دستیارش رابرت نیوال صورت گرفت. بزرگ‌ترین نتیجه حفاری‌های هاولی و نیوال که تا سال 1926 به طول انجامید، روشن شدن این نکته بود که استون‌هنج بر خلاف آن چه تا آن زمان تصور می‌شد در چند مرحله و در طول یک بازه زمانی طولانی ساخته شده است.

    تحقیقات ریچارد اتکینسن، استوارت پیگات و مارکوس استون که در دهه 1950 میلادی و تحت نظر انجمن عتیقه‌شناسان انگلستان صورت گرفت، زمان‌بندی نسبتاً دقیق مراحل مختلف ساخت استون‌هنج را که تا امروز نیز معتبر باقی مانده است، آشکار کرد.

    استون‌هنج در دوران معاصر

    استون‌هنج امروز یکی از بزرگترین جاذبه‌های فرهنگی و توریستی کشور انگلستان است، به طوری که سالانه نزدیک به یک میلیون توریست انگلیسی و خارجی از این محوطه باستانی دیدن می‌کنند.

    در سال‌های اخیر، عبور اتوبانA303 از نزدیکی استون‌هنج و ترافیک سنگین این اتوبان، باعث به خطر افتادن تمامیت و منظر استثنایی این محوطه در میان دشت سالزبری شده است. در حال حاضر، بنیاد میراث انگلستان مشغول مطالعه طرح‌هایی در مورد عبور جاده از یک تونل زیرزمینی و ساخت یک مرکز توریستی در مجاورت استون‌هنج است که هنوز هیچ‌کدام از این طرح‌ها قطعی نشده‌اند.

    در عین حال بررسی‌های علمی در مورد استون‌هنج نیز ادامه دارد و هر روز فرضیات جدیدی درباره چگونگی و علت ساخت این بنای سنگی منحصر به فرد مطرح می‌شود. با این وجود هنوز هیچ یک از این تئوری‌ها نتوانسته‌اند توضیحی قانع‌کننده و همه‌جانبه در مورد استون‌هنج فراهم کنند و به این ترتیب راز این محوطه باستانی 5 هزارساله تا امروز سر به مهر باقی مانده.

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : بناهای نمادین ، استون هنج
    پیش فرض معمای استون هنج

    استون هنج " یکی از مراکز باستانی جهان است که بسیاری از محققان درباره آن اختلاف نظر دارند . بعضی این بنا را برای شناسائی .......

    استون هنج

    یکی از مراکز باستانی جهان است که بسیاری از محققان درباره ان اختلاف نظر دارند . بعضی این بنا را برای شناسائی روزها و مشخص شدن اعتدال روزهای بهار و پائیز میدانند . بعضی این مکان را برای قربانی دادن و قربانی شدن میدانند.. شاید بهتر باشد مطلب امروز را دنبال کنیم تا شما قضاوت کنید, اما به این نکته توجه کنید " استون هنج " تنها مکان سنگی به این شکل در دنیا نیست و همین باعث شده تا تئوریهای مختلفی مطرح شود .

    دوایر سنگی" استون‌هنج " یکی از عجایب جهان باستان و از مشهورترین محوطه‌های باستانی امروز جهان است که از سال 1986 در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است . قدمت این محوطه باستانی که در دشت" سالزبری "در" ویلت‌شایر" انگلستان واقع شده است، به عصر نوسنگی و عصر مفرغ برمی‌گردد. "استون‌هنج" از دو دایره‌سنگی متحد‌المرکز تشکیل شده است که ارتفاع سنگ‌های دایره درونی آن به 6 متر و وزن‌شان به حدود 50 تن می‌رسد . به عقیده کارشناسان،" استون‌هنج" در چند مرحله و در یک دوره زمانی هزارساله، از 3 هزار تا 2 هزار سال پیش از میلاد مسیح، ساخته شده است

    ساخت "استون‌هنج" در زمان خود یک شاهکار مهندسی و مستلزم انگیزه، وقت و نیروی انسانی بالایی بوده است. با این حال تا امروز دلیل ساخت "استون‌هنج" روشن نشده است، هر چند تئوری‌های زیادی در مورد کاربرد و دلیل ساخت این دوایر سنگی وجود دارد که هنوز هیچ یک از آن‌ها به یقین ثابت نشده‌اند. دایره بیرونی "استون‌هنج "که قطر آن به 115 متر می‌رسید، از سنگ‌های نسبتاً کوچکتری ساخته شده است و دو شکاف که به عنوان ورودی عمل می‌کرده‌اند، در شمال شرقی و جنوب آن قرار دارد.

    در قرن هفدهم،" جان اوبری"، باستان‌شناس انگلیسی در لبة درونی این دایره، 56 گودال کشف کرد که به نام خود او مشهور شدند. بر اساس یک نظریه، این گودال‌ها احتمالاً روزی الوارهایی را به صورت ایستاده در خود جای داده بودند، اما تاکنون هیچ مدرکی که این فرضیه را تأیید کند به دست نیامده است. دایره درونی" استون‌هنج" در حدود هزار سال بعد ساخته شده است. در این زمان حدود 74 تخته سنگ عظیم که وزن بعضی از آن‌ها به 50 تن می‌رسید، از کوه‌های" مارلبرو داون" در فاصله‌ 30 کیلومتری شمال "استون‌هنج" به این محل آورده شدند. از این تعداد 30 تخته سنگ دایرة درونی به قطر سی‌متر را تشکیل می‌دهند، 29 تخته سنگ به صورت افقی روی این تخته‌سنگ‌های ایستاده قرار گرفتند و 15 تخته‌سنگ آخر هم که از بقیه سنگ‌ها عظیم‌تر هستند، به شکل یک نعل اسب درون این دایرة دوم قرار گرفتند .

    مطالعات کارشناسی که به تازگی صورت گرفته نشان می‌دهد برای انتقال این سنگ‌های 50 تنی از "مارلبرو داون" به محل فعلی‌شان، باید لااقل 600 مرد قوی‌هیکل در عملیات انتقال این سنگ‌ها شرکت می‌کردند . در طول سال‌های گذشته، ساخت این بنای سنگی عظیم به اقوام مختلفی نسبت داده شده است، اما قوم سازنده "استون‌هنج" تا امروز هنوز مشخص نشده است.

    بر اساس پرطرفدارترین نظریه، ساخت" استون‌هنج" توسط اقوام نوسنگی در حدود 5 هزار سال پیش آغاز شد و بعدها توسط قوم دیگری که به تازگی شکوفا شده بود، ادامه یافت. برخی کارشناسان احتمال می‌دهند این قوم دوم که به قوم" بیکر " مشهور شده‌اند، از قسمت قاره‌ای اروپا به انگلستان آمده باشند، اما تاکنون هیچ مدرکی که این نظریه را تأیید کند به دست نیامده است."

    استون‌هنج" و ستاره‌شناسی در جهان باستان

    نخستین مطالعات علمی در" استون‌هنج" در سال 1740 میلادی توسط" ویلیام استاکرلی" صورت گرفت. "استاکرلی" نخستین نقشه دقیق از استون‌هنج را تهیه کرد و با مطالعه این نقشه متوجه ارتباط احتمالی این بنا حرکت خورشید و ستارگان شد .

    "استون‌هنج" در جهت شمال‌شرقی ـ جنوب‌غربی ساخته شده است و احتمالاً سازندگان آن هنگام ساخت آن قصد پیش‌بینی نقاط اعتدال بهاری و پاییزی (زمانی که طول روز شب با یکدیگر یکسان می‌شود) و نقاط انقلاب تابستانی و زمستانی (بلندترین روز و بلندترین شب سال) را داشته‌اند* .

    بنا بر مطالعات انجام شده در" استون‌هنج"، در نقطه انقلاب تابستانی، یعنی روز 21 ژوئن، خورشید از شمالی‌ترین بخش دایره بیرونی طلوع می‌کند و نخستین اشعه‌های آن درست از میان نعل اسب درونی رد می‌شود. به گفته کارشناسان، بسیار بعید است که چنین چیزی صرفاً بر اثر تصادف به وجود آمده باشد.

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : بناهای نمادین ، استون هنج
    سنگ‌های استون هنچ

    استون هنج در سالزبوری جنوب انگلستان واقع شده است . این بنا دایره ای به قطر 100 متر را تشکیل می دهد که با 120 قطعه سنگ یکپارچه به ارتفاع 5 متر و هر یک به وزن 50 تن به وجود آمده است . مجموع سوراخها و حدفاصل میان سنگها 56 متر است . این مجموعه حتی در دوران رومیها نیز مورد توجه قرار گرفته بوده است . اما مطالعه جدی آن از سال 1366 میلادی مورد آغاز گردید . تا کنون بسیاری از جنبه های ناشناخته این مجموعه را بازشناخته و روشن ساخته اند که بنای مزبور در حقیقت یک رصدخانه بوده است .

     

    دوایر سنگی استون‌هنج یکی از عجایب جهان باستان و ازمشهورترین محوطه‌های باستانی امروز جهان است که از سال 1986 در فهرستمیراث جهانی یونسکو ثبت شده است. قدمت این محوطه باستانی که در دشتسالزبری در ویلت‌شایر انگلستان واقع شده است، به عصر نوسنگی و عصر مفرغبرمی‌گردد. 

     

    استون‌هنج از دو دایره‌سنگی متحد‌المرکز تشکیل شده است که ارتفاعسنگ‌های دایره درونی آن به 6 متر و وزن‌شان به حدود 50 تن می‌رسد. بهعقیده کارشناسان، استون‌هنج در چند مرحله و در یک بازة زمانی هزارساله، از 3 هزار تا 2 هزار سال پیش از میلاد مسیح، ساخته شده است.

     ساخت استون‌هنج در زمان خود یک شاهکار مهندسی و مستلزم انگیزه، وقت ونیروی انسانی بالایی بوده است. با این حال تا امروز دلیل ساخت استون‌هنجروشن نشده است، هر چند تئوری‌های زیادی در مورد کاربرد و دلیل ساخت ایندوایر سنگی وجود دارد که هنوز هیچ یک از آن‌ها به یقین ثابت نشده‌اند.

    دایره بیرونی استون‌هنج که قطر آن به 115 متر می‌رسید، از سنگ‌هاینسبتاً کوچکتری ساخته شده است و دو شکاف که به عنوان ورودی عملمی‌کرده‌اند، در شمال شرقی و جنوب آن قرار دارد. در قرن هفدهم، جان اوبری،باستان‌شناس انگلیسی در لبة درونی این دایره، 56 گودال کشف کرد که به نامخود او مشهور شدند. بر اساس یک نظریه، این گودال‌ها احتمالاً روزیالوارهایی را به صورت ایستاده در خود جای داده بودند، اما تاکنون هیچمدرکی که این فرضیه را تأیید کند به دست نیامده است.

    دایره درونی استون‌هنج در حدود هزار سال بعد ساخته شده است. در اینزمان حدود 74 تخته سنگ عظیم که وزن بعضی از آن‌ها به 50 تن می‌رسید، ازکوه‌های مارلبرو داون در فاصله‌ 30 کیلومتری شمال استون‌هنج به این محلآورده شدند. از این تعداد 30 تخته سنگ دایرة درونی به قطر سی‌متر را تشکیلمی‌دهند، 29 تخته سنگ به صورت افقی روی این تخته‌سنگ‌های ایستاده قرارگرفتند و 15 تخته‌سنگ آخر هم که از بقیه سنگ‌ها عظیم‌تر هستند، به شکل یکنعل اسب درون این دایرة دوم قرار گرفتند.  

     

    مطالعات کارشناسی که به تازگی صورت گرفته نشان می‌دهد برای انتقال اینسنگ‌های 50 تنی از مارلبرو داون به محل فعلی‌شان، باید لااقل 600 مردقوی‌هیکل در عملیات انتقال این سنگ‌ها شرکت می‌کردند.

    در طول سال‌های گذشته، ساخت این بنای سنگی عظیم به اقوام مختلفی نسبتداده شده است، اما قوم سازنده استون‌هنج تا امروز هنوز مشخص نشده است. براساس پرطرفدارترین نظریه، ساخت استون‌هنج توسط اقوام نوسنگی در حدود 5هزار سال پیش آغاز شد و بعدها توسط قوم دیگری که به تازگی شکوفا شده بود،ادامه یافت. برخی کارشناسان احتمال می‌دهند این قوم دوم که به قوم بیکرمشهور شده‌اند، از قسمت قاره‌ای اروپا به انگلستان آمده باشند، اما تاکنونهیچ مدرکی که این نظریه را تأیید کند به دست نیامده است.

     

    استون‌هنج و ستاره‌شناسی در جهان باستان  

    نخستین مطالعات علمی در استون‌هنج در سال 1740 میلادی توسط ویلیاماستاکرلی صورت گرفت. استاکرلی نخستین نقشه دقیق از استون‌هنج را تهیه کردو با مطالعه این نقشه متوجه ارتباط احتمالی این بنا حرکت خورشید و ستارگانشد.  

    استون‌هنجدر جهت شمال‌شرقی ـ جنوب‌غربی ساخته شده است و احتمالاً سازندگان آن هنگامساخت آن قصد پیش‌بینی نقاط اعتدال بهاری و پاییزی (زمانی که طول روز شب بایکدیگر یکسان می‌شود) و نقاط انقلاب تابستانی و زمستانی (بلندترین روز وبلندترین شب سال) را داشته‌اند. بنا بر مطالعات انجام شده در استون‌هنج، درنقطه انقلاب تابستانی، یعنی روز 21 ژوئن، خورشید از شمالی‌ترین بخش دایرهبیرونی طلوع می‌کند و نخستین اشعه‌های آن درست ازمیان نعل اسب درونی ردمی‌شود. به گفته کارشناسان، بسیار بعید است که چنین چیزی صرفاً بر اثرتصادف به وجود آمده باشد. اما داغ‌ترین بحث و جدل‌های علمی پس از چاپ کتابرمزگشایی از استون‌هنج، نوشته جرالد هاوکینز، ستاره‌شناس انگلیسی در سال 1963 درگرفت. هاوکینز در کتاب خود بر ارتباط استون‌هنج با حرکت ستارگان ونقاط اعتدالین و انقلابین تأکید کرد و گفت که از استون‌هنج در دوران باستانبرای پیش‌بینی کسوف و خسوف خورشید و ماه استفاده می‌شده است. اما ایننظریه در سال‌های اخیر و از سوی باستان‌شناسان و کارشناسانی چون ریچارداتکینسن رد شده است.

     

    نخستین حفاری‌های باستان‌شناسی در استون‌هنج

    نخستین حفاری‌های علمی در استون‌هنج در اواخر قرن هجدهم میلادی توسط ویلیام کانینگتن و ریچارد کالت‌هور صورت گرفت.

    در سال 1798 گودال زیر یکی از تخته‌سنگ‌های دایره درونی را که سقوط کرده بود مورد مطالعه قرار داد و در سال 1810، با بررسی یکی از تخته‌سنگ‌ها متوجه شدند که این تخته‌سنگ در ابتدا ایستاده بوده است و در سال‌های اخیر سقوط کرده است.

    در حدود سال 1840، چارلز داروین، دانشمند مشهور، از خانواده آنتروبوسکه آن زمان مالکیت استون‌هنج را در اختیار داشت اجازه گرفت تا برای بررسیتئوری خود در زمینه نقش کرم‌های خاکی در تخریب محوطه‌های باستانی دراستون‌هنج به حفاری‌های محدودی دست بزند.

    در شب تحویل سال 1900 میلادی، یکی دیگر از تخته‌سنگ‌های عظیم دایرهدرونی افتاد و خانواده آنتوبوس، یک مهندس معدن به نام ویلیام گاولند رامأمور کردند تا این تخته‌سنگ را به حالت اولش برگرداند.

    گاولند بهرغم آن که هیچ تجربه‌ای در زمینه باستان‌شناسی نداشت، در طول حفاری‌هایخود یکی از دقیق‌ترین و جامع‌ترین گزارش‌های مربوط به عملیات صورت گرفتهدر استون‌هنج را تهیه کرد.

    اما بزرگترین حفاری باستان‌شناسی در استون‌هنج پس از انتقال مالکیت اینمحوطه باستانی به دولت انگلستان، در سال 1919 و توسط ویلیام هاولی ودستیارش رابرت نیوال صورت گرفت.بزرگ‌ترین نتیجه حفاری‌های هاولی ونیوال که تا سال 1926 به طول انجامید، روشن شدن این نکته بود که استون‌هنجبر خلاف آن چه تا آنزمان تصور می‌شد در چند مرحله و در طول یک بازه زمانیطولانی ساخته شده است.

    تحقیقات ریچارد اتکینسن، استوارت پیگات و مارکوس استون که در دهه 1950میلادی و تحت نظر انجمن عتیقه‌شناسان انگلستان صورت گرفت، زمان‌بندینسبتاً دقیق مراحل مختلف ساخت استون‌هنج را که تا امروز نیز معتبر باقیمانده است، آشکار کرد.

     

    استون‌هنج در دوران معاصر 

     

    استون‌هنج امروز یکی از بزرگترین جاذبه‌های فرهنگی و توریستی کشورانگلستان است، به طوری که سالانه نزدیک به یک میلیون توریست انگلیسی وخارجی از این محوطه باستانی دیدن می‌کنند.

     در سال‌های اخیر، عبوراتوبانA303 از نزدیکی استون‌هنج و ترافیک سنگین این اتوبان، باعث به خطرافتادن تمامیت و منظر استثنایی این محوطه در میان دشت سالزبری شده است.درحال حاضر، بنیاد میراث انگلستان مشغول مطالعه طرح‌هایی در مورد عبور جادهاز یک تونل زیرزمینی و ساخت یک مرکز توریستی در مجاورت استون‌هنج است کههنوز هیچ‌کدام از این طرح‌ها قطعی نشده‌اند.

    در عین حال بررسی‌های علمی در مورد استون‌هنج نیز ادامه دارد و هر روز فرضیات جدیدی درباره چگونگی و علت ساخت این بنای سنگی منحصر به فرد مطرح می‌شود.با این وجود هنوز هیچ یک از این تئوری‌ها نتوانسته‌اند توضیحی قانع‌کننده و همه‌جانبه در مورد استون‌هنج فراهم کنند و به این ترتیب راز این محوطه باستانی 5 هزارساله تا امروز سر به مهر باقی مانده است.

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : بناهای نمادین ، استون هنج
    ساخت استون هنج

    بنای استون هنج احتمالا به کمک طناب و ایجاد سراشیبی خاکی، ساخته شده است.

    چه کسی می داند که استون هنج دقیقا چگونه ساخته شده است. سنگهایی بزرگی، که تا 50 تن وزن داشتند روی غلطکها به وسیله گروهی از مردان، کشیده شده وبه محل آورده می شدند. وقتی سنگها به محل می رسیدند، با استفاده از طناب و در صورت لزوم با ایجاد سراشیبی خاکی، آنها را در حالت ایستاده قرار می دادند.

    بیشتر بناهای بزرگ برای دنیای امروزی یک معما می باشند. دانشمندان و باستان‌شناسان در سراسر اعصار سعی در یافتن اسرار ساخت این بناها کرده اند. برای آنها یک کار بسیار مشکل بود که بتوانند این سنگهای بزرگ را طوری در کنار هم قرار دهند که دارای یک شکوه عظیم شود. این بناها می‌توانستند به عنوان محل سکونت، معابد، مقابر و یا حتی تقویم های بزرگ در فضای باز مورد استفاده قرار گیرند. مردم می‌توانستند با دنبال کردن حرکت اجرام آسمانی، درباره فصلهای سال چیزهایی یاد بگیرند. مردم دانشمند اولیه به مقدار زیادی برای درو کردن محصولات و غذای خود به فصول سال متکی بودند. آنها فصلها را بوسیله مراسم و تشریفات مذهبی جشن می گرفتند. احتمال اینکه این مناطق و نواحی حکم مقدس برای مردم داشته است، بسیار زیاد می باشد.

    تفسیر استون هنج

    بسیاری از متخصصان بر این باورند که این حلقه بزرگ سنگی در استون هنج برای نظارت و همچنین به عنوان معبدی برای ستایش کردن به کار می رفته است. آنها به خاطر وضعیت قرار گرفتن سنگ بزرگ به نام «سنگ هیل» (سنگ پاشنه) که 6 متر 20 پاارتفاع دارد و 35 تن وزن آن است، بر این باور هستند. هنگامی که در زمان تغییر تابستان 22 ژوئن، طولانی ترین روز سال، خورشید طلوع می کند، به سنگ هیل می تابد و یک سایه بلند بوجود می آید که تدریجا از مرکز بنا عبور می کند. این امر ثابت می کند که استون هنج بر اساس دستورات نجومی ساخته شده است و اهداف مذهبی داشته است.

    تاریخ استون هنج

    قصه گویان می گفتند مارلین جادوگر سنگها را در زمان شاه آرتور افسانه ای قرن پنجم میلادی از ایرلند به استون آورده است. امروزه متخصصان پی برده اند که قدمت استون هنج بسیار بیشتر از تاریخ فوق است. این بنا در سه مرحله ساخته شده است که تقریبا آغاز بنای آن از سال 3100 قبل از میلاد بوده است. این مسئله ثابت می کند که استون هنج از اهرام مصر هم قدیمی تر است.

    مراحل اول و دوم

    اولین مرحله شامل هنج، یک کانال گرد با یک ساحل خاکی در درون آن بود. تقریبا یک هزار سال پیش، در طول مرحله دوم، کارگران دو حلقه متحد المرکز از سنگها را در مرکز بنای اصلی بلند کردند. احتمالا برای آن از 80 قطعه سنگ آتشفشانی باریک، به نام سنگ آبی استفاده نمودند. آنها بیشتر از کریستالهای سنگ چخماق تشکیل می شدند و به نظر می رسد آنها را از معادن کوههای پرسلی در دایفد، و از به آنجا آورده باشند. فاصله این منطقه تا استون هنج 217 کیلومتر 135 مایل است. احتمالا یک تیم از کارگران سنگهای 5/4 تنی را بوسیله قایق در بیشتر طول راه حمل کرده اند. احتمالا سپس آن سنگها را به ساحل کشیده اند.

    مرحله سوم

    سومین مرحله از ساخت این بنا در سال 2000 قبل از میلاد شروع شد. سنگهای آبی با 80 قطعه سنگهای سیاه بزرگ مرکزی به نام «سارسین» تعویض شدند. اینها همان سنگهای معروف هستند که امروزه هم دیده می شوند. این سنگها از ناحیه اطراف مارل بورو داون به آنجا آورده شدند، اما حمل آنها هم حتی مشکلتر از سنگهای آبی بود. وزن آنها تا 56 تن می رسید و هر کدام را باید بوسیله گروهی از مردان روی زمین می کشیدند. بیشتر سنگهای سارسین به شکل یک حلقه در کنار هم چیده شدند. پنج «تریلیتون» نیز در داخل حلقه قرار گرفتند که از 2 سنگ ایستاده که روی آنها یک سنگ افقی قرار می گرفت، تشکیل می شدند. امروزه فقط 3 تریلیتون باقی مانده است.

    حقایق ثبت شده

    حرکت دادن سنگ های عظیم الجثه به محل استقرارشان، یک کار بسیار عظیم بود. یک مطالعه نشان می دهد که یک هزار نفر در مدت 3 هفته می‌توانستند فقط یک قطعه را به استون هنج حمل کنند. حتی با استفاده از چنین نیروی کار عظیمی، ساخت قسمت مرکزی بنا بیش از ده سال طول می کشید.

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : بناهای نمادین ، استون هنج
    استون‌هنج در ویکی‌پدیا، دانشنامه آزاد

    استون‌هنج

    مکان مقدس استون هنج در دشت سالیسبوری در انگلستان، قرار دارد. احتمالاً از این مکان به عنوان رصد خانه و یا معبد استفاده می‌کرده اند

    استون‌هنج در جنوب انگلستان، یکی از بناهای بزرگ سنگی است که توسط مردم باستان در اروپا ساخته شده‌است. سازندگان استون هنج، از سال ۳۱۰۰ پیش از میلاد، سنگهای این بنا را به شکل چند دایره تو در تو، در مکان فعلی آن کار گذاشتند. احتمالاً از این دایره‌های سنگی برای مشاهده حرکات خورشید، ماه و ستارگان که در آن زمان طی مراسم مذهبی مورد پرستش قرار می‌گرفتند، استفاده می‌شده‌است. سنگهایی شبیه به آنچه که در این بنا به کار رفته، در مناطق دیگر مانند کارناک فرانسه و نیوگرنج ایرلند، یافت شده‌است. 

    ساخت استون هنج

    چه کسی می‌داند که استون هنج دقیقا چگونه ساخته شده‌است. سنگهایی بزرگی، که تا ۵۰ تن وزن داشتند روی غلطکها به وسیله گروهی از مردان، کشیده شده وبه محل آورده می‌شدند. وقتی سنگها به محل می‌رسیدند، با استفاده از طناب و در صورت لزوم با ایجاد سراشیبی خاکی، آنها را در حالت ایستاده قرار می‌دادند.

    بیشتر بناهای بزرگ برای دنیای امروزی یک معما می‌باشند. دانشمندان و باستان‌شناسان در سراسر اعصار سعی در یافتن اسرار ساخت این بناها کرده‌اند. برای آنها یک کار بسیار مشکل بود که بتوانند این سنگهای بزرگ را طوری در کنار هم قرار دهند که دارای یک شکوه عظیم شود. این بناها می‌توانستند به عنوان محل سکونت، معابد، مقابر و یا حتی تقویم‌های بزرگ در فضای باز مورد استفاده قرار گیرند. مردم می‌توانستند با دنبال کردن حرکت اجرام آسمانی، درباره فصلهای سال چیزهایی یاد بگیرند. مردم دانشمند اولیه به مقدار زیادی برای درو کردن محصولات و غذای خود به فصول سال متکی بودند. آنها فصلها را به‌وسیله مراسم و تشریفات مذهبی جشن می‌گرفتند. احتمال اینکه این مناطق و نواحی حکم مقدس برای مردم داشته‌است، بسیار زیاد می‌باشد.

    تفسیر استون هنج

    بسیاری از متخصصان بر این باورند که این حلقه بزرگ سنگی در استون هنج برای نظارت و همچنین به عنوان معبدی برای ستایش کردن به کار می‌رفته‌است. آنها به خاطر وضعیت قرار گرفتن سنگ بزرگ به نام «سنگ هیل» (سنگ پاشنه) که ۶ متر ۲۰ پاارتفاع دارد و ۳۵ تن وزن آن است، بر این باور هستند. هنگامی که در زمان تغییر تابستان ۲۲ ژوئن، طولانی ترین روز سال، خورشید طلوع می‌کند، به سنگ هیل می‌تابد و یک سایه بلند بوجود می‌آید که تدریجا از مرکز بنا عبور می‌کند. این امر ثابت می‌کند که استون هنج بر اساس دستورات نجومی ساخته شده‌است و اهداف مذهبی داشته‌است.

    در سال 1960، منجم آمریکایی جرالد هاوکینگ چنین نظر داد که استونهنج، یک رصدخانه و تقویم پیچیده‌ای بود. تفاسیر نجومی استونهنج با وجود بی دقتی هایی که دارد هنوز هم محبوب مانده است. بسیاری از محققین حدس می‌زنند افرادی که استونهنج و جاهای دیگر را ساخته اند دانسته‌های ریاضی را که برای پیش گویی بسیاری از وقایعی که در نظریه جرالد هاوکینگ موجود است بدست آورده بودند.[۱]

    تاریخ استون هنج

    قصه گویان می‌گفتند مارلین جادوگر سنگها را در زمان شاه آرتور افسانه‌ای قرن پنجم میلادی از ایرلند به استون آورده‌است. امروزه متخصصان پی برده‌اند که قدمت استون هنج بسیار بیشتر از تاریخ فوق است. این بنا در سه مرحله ساخته شده‌است که تقریباً آغاز بنای آن از سال ۳۱۰۰ قبل از میلاد بوده‌است. این مسئله ثابت می‌کند که استون هنج از اهرام مصر هم قدیمی تر است.

    مراحل اول و دوم

    اولین مرحله شامل هنج، یک کانال گرد با یک ساحل خاکی در درون آن بود. تقریباً یک هزار سال پیش، در طول مرحله دوم، کارگران دو حلقه متحد المرکز از سنگها را در مرکز بنای اصلی بلند کردند. احتمالاً برای آن از ۸۰ قطعه سنگ آتشفشانی باریک، به نام سنگ آبی استفاده نمودند. آنها بیشتر از کریستالهای سنگ چخماق تشکیل می‌شدند و به نظر می‌رسد آنها را از معادن کوه‌های پرسلی در دایفد، و از به آنجا آورده باشند. فاصله این منطقه تا استون هنج ۲۱۷ کیلومتر ۱۳۵ مایل است. احتمالاً یک تیم از کارگران سنگهای ۵/۴ تنی را به‌وسیله قایق در بیشتر طول راه حمل کرده‌اند. احتمالاً سپس آن سنگها را به ساحل کشیده‌اند.

    مرحله سوم

    سومین مرحله از ساخت این بنا در سال ۲۰۰۰ قبل از میلاد شروع شد. سنگهای آبی با ۸۰ قطعه سنگهای سیاه بزرگ مرکزی به نام «سارسین» تعویض شدند. اینها همان سنگهای معروف هستند که امروزه هم دیده می‌شوند. این سنگها از ناحیه اطراف مارل بورو داون به آنجا آورده شدند، اما حمل آنها هم حتی مشکلتر از سنگهای آبی بود. وزن آنها تا ۵۶ تن می‌رسید و هر کدام را باید به‌وسیله گروهی از مردان روی زمین می‌کشیدند. بیشتر سنگهای سارسین به شکل یک حلقه در کنار هم چیده شدند. پنج «تریلیتون» نیز در داخل حلقه قرار گرفتند که از ۲ سنگ ایستاده که روی آنها یک سنگ افقی قرار می‌گرفت، تشکیل می‌شدند. امروزه فقط ۳ تریلیتون باقی مانده‌است.

    حقایق ثبت شده

    حرکت دادن سنگ‌های عظیم الجثه به محل استقرارشان، یک کار بسیار عظیم بود. یک مطالعه نشان می‌دهد که یک هزار نفر در مدت ۳ هفته می‌توانستند فقط یک قطعه را به استون هنج حمل کنند. حتی با استفاده از چنین نیروی کار عظیمی، ساخت قسمت مرکزی بنا بیش از ده سال طول می‌کشید. همچنین خرسنگ هایی نظیر استون هنج در شمال انگلستان موسوم به دایرهٔ سویین ساید که در طی قرن ها در زمین فرو رفته اند و دایرهٔ کالانیش یافت می‌شود و به علاوه خرسنگ های عمودی باشکوهی در میان دشت آدبری که نماد جنس مذکر و مونثند نیز موجود است. بعضی براین باورند که این خرسنگ ها خاصیت شفادهندگی نیز دارند، مثلا کودکان بیمار را از میان سوراخ های واقع در خرسنگ های دایره‌ای شکل واقع در کورن وال عبور میدهند و گفته میشود عده‌ای از این سنگ ها نشان دهندهٔ کانالهای نیرو در زمین نیز هستند.

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : بناهای نمادین ، استون هنج
    شاهکار مهندسی

    استون هنج

    دوایر سنگی استون‌هنج یکی از عجایب جهان باستان و از مشهورترین محوطه‌های باستانی امروز جهان است که از سال 1986 در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است. قدمت این محوطه باستانی که در دشت سالزبری در ویلت‌شایر انگلستان واقع شده است، به عصر نوسنگی و عصر مفرغ برمی‌گردد.

    استون‌هنج از دو دایره‌سنگی متحد‌المرکز تشکیل شده است که ارتفاع سنگ‌های دایره درونی آن به 6 متر و وزن‌شان به حدود 50 تن می‌رسد. به عقیده کارشناسان، استون‌هنج در چند مرحله و در یک بازه زمانی هزارساله، از 3 هزار تا 2 هزار سال پیش از میلاد مسیح، ساخته شده است.

    ساخت استون‌هنج در زمان خود یک شاهکار مهندسی و مستلزم انگیزه، وقت و نیروی انسانی بالایی بوده است. با این حال تا امروز دلیل ساخت استون‌هنج روشن نشده است، هر چند تئوری‌های زیادی در مورد کاربرد و دلیل ساخت این دوایر سنگی وجود دارد که هنوز هیچ یک از آن‌ها به یقین ثابت نشده‌اند.

    دایره بیرونی استون‌هنج که قطر آن به 115 متر می‌رسید، از سنگ‌های نسبتاً کوچکتری ساخته شده است و دو شکاف که به عنوان ورودی عمل می‌کرده‌اند، در شمال شرقی و جنوب آن قرار دارد. در قرن هفدهم، جان اوبری، باستان‌شناس انگلیسی در لبه درونی این دایره، 56 گودال کشف کرد که به نام خود او مشهور شدند. بر اساس یک نظریه، این گودال‌ها احتمالاً روزی الوارهایی را به صورت ایستاده در خود جای داده بودند، اما تاکنون هیچ مدرکی که این فرضیه را تایید کند به دست نیامده است.

    دایره درونی استون‌هنج در حدود هزار سال بعد ساخته شده است. در این زمان حدود 74 تخته سنگ عظیم که وزن بعضی از آن‌ها به 50 تن می‌رسید، از کوه‌های مارلبرو داون در فاصله‌ 30 کیلومتری شمال استون‌هنج به این محل آورده شدند. از این تعداد 30 تخته سنگ دایره درونی به قطر سی‌متر را تشکیل می‌دهند، 29 تخته سنگ به صورت افقی روی این تخته‌سنگ‌های ایستاده قرار گرفتند و 15 تخته‌سنگ آخر هم که از بقیه سنگ‌ها عظیم‌تر هستند، به شکل یک نعل اسب درون این دایره دوم قرار گرفتند.

    مطالعات کارشناسی که به تازگی صورت گرفته نشان می‌دهد برای انتقال این سنگ‌های 50 تنی از مارلبرو داون به محل فعلی‌شان، باید لااقل 600 مرد قوی‌هیکل در عملیات انتقال این سنگ‌ها شرکت می‌کردند.

    در طول سال‌های گذشته، ساخت این بنای سنگی عظیم به اقوام مختلفی نسبت داده شده است، اما قوم سازنده استون‌هنج تا امروز هنوز مشخص نشده است. بر اساس پرطرفدارترین نظریه، ساخت استون‌هنج توسط اقوام نوسنگی در حدود 5 هزار سال پیش آغاز شد و بعدها توسط قوم دیگری که به تازگی شکوفا شده بود، ادامه یافت. برخی کارشناسان احتمال می‌دهند این قوم دوم که به قوم بیکر مشهور شده‌اند، از قسمت قاره‌ای اروپا به انگلستان آمده باشند، اما تاکنون هیچ مدرکی که این نظریه را تایید کند به دست نیامده است.

    استون‌هنج و ستاره‌شناسی در جهان باستان

    نخستین مطالعات علمی در استون‌هنج در سال 1740 میلادی توسط ویلیام استاکرلی صورت گرفت. استاکرلی نخستین نقشه دقیق از استون‌هنج را تهیه کرد و با مطالعه این نقشه متوجه ارتباط احتمالی این بنا حرکت خورشید و ستارگان شد.

    استون‌هنج در جهت شمال‌شرقی ـ جنوب‌غربی ساخته شده است و احتمالاً سازندگان آن هنگام ساخت آن قصد پیش‌بینی نقاط اعتدال بهاری و پاییزی (زمانی که طول روز شب با یکدیگر یکسان می‌شود) و نقاط انقلاب تابستانی و زمستانی (بلندترین روز و بلندترین شب سال) را داشته‌اند.

    بنا بر مطالعات انجام شده در استون‌هنج، در نقطه انقلاب تابستانی، یعنی روز 21 ژوئن، خورشید از شمالی‌ترین بخش دایره بیرونی طلوع می‌کند و نخستین اشعه‌های آن درست از میان نعل اسب درونی رد می‌شود. به گفته کارشناسان، بسیار بعید است که چنین چیزی صرفاً بر اثر تصادف به وجود آمده باشد.

    اما داغ‌ترین بحث و جدل‌های علمی پس از چاپ کتاب رمزگشایی از استون‌هنج، نوشته جرالد هاوکینز، ستاره‌شناس انگلیسی در سال 1963 درگرفت. هاوکینز در کتاب خود بر ارتباط استون‌هنج با حرکت ستارگان و نقاط اعتدالین و انقلابین تاکید کرد و گفت که از استون‌هنج در دوران باستان برای پیش‌بینی کسوف و خسوف خورشید و ماه استفاده می‌شده است. اما این نظریه در سال‌های اخیر و از سوی باستان‌شناسان و کارشناسانی چون ریچارد اتکینسن رد شده است.

     

    نخستین حفاری‌های باستان‌شناسی در استون‌هنج

    نخستین حفاری‌های علمی در استون‌هنج در اواخر قرن هجدهم میلادی توسط ویلیام کانینگتن و ریچارد کالت‌هور صورت گرفت.

    در سال 1798 گودال زیر یکی از تخته‌سنگ‌های دایره درونی را که سقوط کرده بود مورد مطالعه قرار داد و در سال 1810،

    با بررسی یکی از تخته‌سنگ‌ها متوجه شدند که این تخته‌سنگ در ابتدا ایستاده بوده است و در سال‌های اخیر سقوط کرده است.

    در حدود سال 1840، چارلز داروین، دانشمند مشهور، از خانواده آنتروبوس که آن زمان مالکیت استون‌هنج را در اختیار داشت اجازه گرفت تا برای بررسی تئوری خود در زمینه نقش کرم‌های خاکی در تخریب محوطه‌های باستانی در استون‌هنج به حفاری‌های محدودی دست بزند.

    در شب تحویل سال 1900 میلادی، یکی دیگر از تخته‌سنگ‌های عظیم دایره درونی افتاد و خانواده آنتوبوس، یک مهندس معدن به نام ویلیام گاولند را مامور کردند تا این تخته‌سنگ را به حالت اولش برگرداند.

    گاولند به رغم آن که هیچ تجربه‌ای در زمینه باستان‌شناسی نداشت، در طول حفاری‌های خود یکی از دقیق‌ترین و جامع‌ترین گزارش‌های مربوط به عملیات صورت گرفته در استون‌هنج را تهیه کرد.

    اما بزرگترین حفاری باستان‌شناسی در استون‌هنج پس از انتقال مالکیت این محوطه باستانی به دولت انگلستان، در سال 1919 و توسط ویلیام هاولی و دستیارش رابرت نیوال صورت گرفت.

    بزرگ‌ترین نتیجه حفاری‌های هاولی و نیوال که تا سال 1926 به طول انجامید، روشن شدن این نکته بود که استون‌هنج بر خلاف آن چه تا آن زمان تصور می‌شد در چند مرحله و در طول یک بازه زمانی طولانی ساخته شده است.

    تحقیقات ریچارد اتکینسن، استوارت پیگات و مارکوس استون که در دهه 1950 میلادی و تحت نظر انجمن عتیقه‌شناسان انگلستان صورت گرفت، زمان‌بندی نسبتاً دقیق مراحل مختلف ساخت استون‌هنج را که تا امروز نیز معتبر باقی مانده است، آشکار کرد.

    استون‌هنج در دوران معاصر

    استون‌هنج امروز یکی از بزرگترین جاذبه‌های فرهنگی و توریستی کشور انگلستان است، به طوری که سالانه نزدیک به یک میلیون توریست انگلیسی و خارجی از این محوطه باستانی دیدن می‌کنند.

     در سال‌های اخیر، عبور اتوبانA303 از نزدیکی استون‌هنج و ترافیک سنگین این اتوبان، باعث به خطر افتادن تمامیت و منظر استثنایی این محوطه در میان دشت سالزبری شده است.

    در حال حاضر، بنیاد میراث انگلستان مشغول مطالعه طرح‌هایی در مورد عبور جاده از یک تونل زیرزمینی و ساخت یک مرکز توریستی در مجاورت استون‌هنج است که هنوز هیچ‌کدام از این طرح‌ها قطعی نشده‌اند.

    در عین حال بررسی‌های علمی در مورد استون‌هنج نیز ادامه دارد و هر روز فرضیات جدیدی درباره چگونگی و علت ساخت این بنای سنگی منحصر به فرد مطرح می‌شود.

    با این وجود هنوز هیچ یک از این تئوری‌ها نتوانسته‌اند توضیحی قانع‌کننده و همه‌جانبه در مورد استون‌هنج فراهم کنند و به این ترتیب راز این محوطه باستانی 5 هزارساله تا امروز سر به مهر باقی مانده است.

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : بناهای نمادین ، استون هنج