تاریخ : 01 شهریور 1396
زمان : 18:07:59
نظر سنجی
  • جای خالی چه مطلب خاصی را در این وبلاگ احساس می کنید؟

مطالب عادی و روزمره
مطالب بسیار بغرنج و ثقیل الدرک

مشاهده نتایج


موضوعات

منوی کاربری

میهمان گرامی خوش آمدید





آمار وبسایت
  • بازدید امروز : 496 بار
  • بازدید دیروز : 665 بار
  • بازدید ماه : 496 بار
  • بازدید کل : 561086 بار

  • 1 2 3 4
    تبلیغات
    آخرین ارسال های انجمن
    هیچ ارسال جدیدی برای تالار گفتمان وجود ندارد .
    یونانیان باستان اولین شاهدان ستاره دنباله دار هالی

    شواهدی که دانشمندان به تازگی به آنها دست یافته اند نشان می دهند رویداد آسمانی که یونانیان باستان شاهد آن بوده اند می تواند قدیمی ترین نشانه و رونمایی از ستاره دنباله دار مشهور هالی باشد.

    به گزارش خبرگزاری مهر، بر اساس دستنوشته های نویسندگان یونان باستان بین سالهای 466 و 467 قبل از میلاد یک شهاب سنگ با شمال یونان برخورد کرده است. نویسندگان همچنین ستاره دنباله داری را در زمان سقوط شهابسنگ به زمین، در آسمان توصیف کرده اند اما تا کنون توجه چندانی به این جزئیات نشده بود.

    اکنون محققان در نشریه "کازمولوژی" اعلام کرده اند که ستاره دنباله دار هالی می توانسته است در سال 466 قبل از میلاد برای حدودا 80 روز قابل رصد و مشاهده بوده باشد.

    تا به امروز دورترین نشانه ها از مشاهده این ستاره دنباله دار مشهور به سال 240 قبل از میلاد باز می گشت، پدیده ای که توسط اخترشناسان چینی به ثبت رسیده بود که در صورت تایید یافته جدید، محققان در واقع توانسته اند تاریخ اولین مشاهده ستاره دنباله دار هالی را 226 سال عقب تر ببرند.

      

    ستاره دنباله دار هالی در نقاشی دیواری در باژو فرانسه

    این فرضیه جدید بر اساس نوشته های دفاتر نویسندگان یونان باستان و توجه به شهاب سنگی که گفته شده است در سال 466 یا 467 قبل از میلاد در منطقه "هلسپونت" در شمال یونان به زمین سقوط کرده، ارائه شده است. بر اساس این منابع یونانی، سنگ آسمانی طی ساعات روز به زمین سقوط کرده و ابعادی برابر بار یک ارابه داشته است. این جرم که رنگی سوخته داشته به مدت بیش از 500 سال یکی از جاذبه های توریستی این منطقه به شمار می رفته است.

    ارسطو در حدود یک قرن پس از وقوع این رویداد در مطالعات هواشناسی خود مطالبی درباره آن نوشته است. وی در نوشته های خود اشاره کرده است که تقریبا در زمان سقوط شهاب سنگ، ستاره دنباله داری در سمت غرب در آسمان قابل مشاهده بوده است.

    محققان دانشگاه بیرمنگام به منظور بررسی این نوشته های باستانی، مسیر ستاره دنباله دار هالی را بازسازی کرده و دریافتند ستاره دنباله دار هالی با در نظر گرفتن شرایط جوی و تاریکی و روشنایی آسمان در اوایل ژوئن و اواخر آگوست سال 466 قبل از میلاد برای 80 روز قابل مشاهده بوده است.

    بر اساس گزارش بی بی سی، محققان معتقدند این بازسازی مسیر با دستنوشته های یونانی هایی که بر خلاف چینی ها و بابلی ها در ثبت رویدادهای کیهانی هیچ وسواسی به خرج نمی داده اند، همخوانی دارد.

    دنباله‌دار هیل باپ، نورافکن آسمان شب

    سالهای 1375 و 1376 آسمان شب، میزبان دو دنباله‌دار بسیار جذاب و دیدنی به نامهای هیاکوتاکه و هیل-باپ بود. دنباله دارهایی که بسیاری از رصدگران آسمان شب در مناطق مختلف ایران به صورت تصادفی آنها را دیدند و پس از مدتی از نام آنها با خبر شدند! اما از بین این دو دنباله‌دار هیل-باپ جلوه‌ی بشتری داشت. دو کاشف آن به نامهای آلن هیل و توماس باپ آن را از قدر 10.5 در کنار خوشه کروی M70 ( صورت فلکی قوس ) یافتند. جالب است بدانید که این دنباله دار زمانی که در بین مدار سیاره زحل و مشتری بود با قدر 10.5 کشف شد و این نوید ظهور دنباله‌داری بسیار نورانی را می‌داد. سرانجام در زمستان 1375 و بهار 1376 دنباله دار هیل باپ در افق شامگاهی از قدر 1- ظاهر شد و بسیاری از علاقه‌مندان را به وجد آورد. تصویر انتخابی امروز نمایی از این دنباله‌دار است که توسط دوربین آنالوگ ( فیلمی ) تهیه شده است.

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : چالشهای فیزیک ، ستاره دنباله دار
    شناخت چند ستاره دنباله دار

    دنباله دار هالی :

     

    دنباله دار هالی یک دنباله دار دوره ای ( متشکل از گاز منجمد و غبار ) است . که به دور خورشید می گردد . اولین بار در ۲۴۰ قبل از میلاد در چین ثبت شد . اما ادموند هالی اولین کسی بود که دوره ای بودن آن را تشخیص داد . آخرین بار در ۱۹۸۶ دیده شد و بار دیگر در ۲۰۶۱مشاهده خواهد شد . دوره تناوب آن ۷۶ سال است وقتی که زمین از مدار هالی ( هر سال دوبار) می گذرد . رگبار شهاب اتا اکواریدس و اریونیدس اتفاق می افتد

     

    شومیکرلوی ۹ ( SHOEMAKER-LEVY9 )

     

     شومیکرلوی ۹ ( SL-9 ) یک دنباله دار با دوره تناوب کوتاه است که توسط زوج کارولین شومیکرو دیوید لوی کشف شد وقتی دنباله دار به مشتری بسیار نزدیک شد نیروهای جاذبه ای مشتری بخشی از آن را از آن جدا کردند و قطعات جدا شده آن در طی ۶ روز در ماه جولای ۱۹۹۴ به مشتری اصابت کردند که اشتعال بزرگ اتمسفر مشتری از زمین دیده می شد .

     

    دنباله دار لینیر COMET LINEAR

     

     دنباله دار لینیر معرفی شده به نام C/1994 ( LINEAR ) دنباله داری بود که وقتی به خورشید نزدیک شده از بین رفت . هسته منجمد دنباله دار وقتی که از نزدیکی خورشید در جولای ۲۰۰۰ عبور میکرد تجزیه شد . گرمای زیاد خورشید و از بین رفتن این دنباله دار مؤثرتر از نیروهای جاذبه ای خورشید بود .

     

    دنباله دار هال – باپ HALE – BOPP COMET

     

    هال باپ ( معرفی شده به نام C/1995 S4 ) یک دنباله دار دوره ای است که به دور خورشید می گردد و برای اولین بار در ۲۳ جولای ۱۹۹۵ مشاهده شد . و توسط دو ستاره شناس آماتور به نامهای آلن هال ( از نیومکزیکو )‌و توماس باپ ( از آریزونا ) کشف شد . این دنباله دار شعاعی در حدود ۴۰ کیلومتر دارد و زمان گردش آن ۴/۱۱ ساعت است و در ۱۹۹۷ برای آخرین بار دیده شده و دیدار بعدی آن در سال ۴۳۷۷ خواهد بود . دوره گردش آن ۲۳۸۰ سال است .

     

    دنباله دار های دیگر

     حدود ۶۰۰ دنباله دار تا به امروز مشاهده شده اند و یک دو جین دنباله دار هر سال کشف میشوند اغلب دنباله دارها دوره های بسیار طولانی ( بیشتر از ۲۰۰ سال ) دارند .

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : چالشهای فیزیک ، ستاره دنباله دار
    زندگی و مرگ یک ستاره دنباله دار

     

    مطالعه ستاره های دنباله دار در دراز دوره حاکی از آن است که در فاصله میان 50000 تا 150000 واحد نجومی از خورشید ابری از ستاره های دنباله دار وجود دارد که حاوی صدها بیلیون ستاره دنباله دار است‌ (‌ ابر اورت ).

    برخی از این ستاره های دنباله دار گه گاه بر اثر پریشیدگی ستاره های نزدیک به درون منطقه منظومه شمسی را به عنوان دنباله های دراز دوره ای که مدارهای بیضی شکل کشیده ای را می پیمایند، آغاز می کنند. در طول مدت اقامت اینان در منظومه ی شمسی، هم مدار و هم محتوای آنان ها ممکن است به مقدار زیاد تغییر کند.

    یان اورت، منجم هلندی-امریکایی در سال 1950 میلادی وجود این ابر را بر اساس ملاحظات نظری حدس زد و هنوز هم وجود این لایه وسیع کروی به حوزه فرضیه و حدس وجود دارد و تکنولوژی ما تا به امروز نتوانسته است هیچ عضوی از ابر اورت را ردیابی کند. اما خیلی نزدیک تر از ابر اورت، کمربند کویپر قرار دارد این کمربند ناحیه ای چنبره ای شکل در فاصله ی 30 تا 100 واحد نجومی از خورشید است که منشاء دنباله دار های کوتاه دوره شمرده می شود. در این کمربند بیش از 800 جرم در سال های اخیر یافت شده است.

    این اجرام کمربند کویپر را KBO گویند براورد می شود که بیش از 70 هزار KBO در کمربند کویپر وجود داشته باشد. برخی از این KBO ها قطرهایی بیش از 1500 کیلومتر دارند و از این رو با پلوتو قابل مقایسه است. سدنا که در 2003 کشف شد جرمی است به شعاع 800 کیلومتر و دارای مداری با خروج از مرکز زیاد است که سدنا را فراتر از کمربند کویپر، تا 880 واحد نجومی می برد.

    چنان که اشاره شد مدار یک ستاره دنباله دار، در بر خورد با سیارات بزرگ تغییر می کند. این برخورها ممکن است اوج خورشیدی دنباله دار را از هزاران واحد نجومی به فاصله ای به کوچکی ده واحد نجومی از خورشید تغییر دهد و نیز دوره تناوب آن از صدها سال به کسر کوچکی از این مدت کاهش یابد.(‌یک سیاره بزرگ همچنین می تواند فاصله ی اوج خورشیدی را بیشتر کند و حتی ستاره ی دنباله داری را از منظومه ی شمسی به فضای میان ستاره ای اخراج کند). هربار که دنباله داری از نزدیکی خورشید می گذرد محتوای آن تغییر می کند- بخشی از جرم آن که دنباله دار را تشکیل می دهد در فضا پخش می شود.

    یک دنباله دار ممکن است در حین عبور از حضیض خورشیدی یا هنگامی که از نزدیکی سیارات بزرگ می گذرد به دو یا چند پاره شود. علت این چند پاره شدن، کشندی های شدیدی است که در این عبورهای نزدیک پدید می آید.

    عمریک ستاره دنباله دار، حتی اگر چند پاره نشود، محدو به چند صد بار گذشتن از حضیض خورشیدی است. در اواخر عمر، دنباله دار همه گازهای فرّار خود را از دست داده است. بقایای آن مدار عادی ستاره دنباله دار را خواهد پیمود و گه گاه با جو زمین مواجه خواهد کرد. اما ستاره های دنباله دار جدید پیوسته از ابر های اورت یا از کمربند کویپر به داخل منظومه شمسی پرتاب می شوند و عمری یک بار منظره ای درخشان و فراموش نشدنی را برای ما فراهم می سازند.

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : چالشهای فیزیک ، ستاره دنباله دار
    اولین عکس از ستاره دنباله‌دار در حال تبخیر

     

    به نقل از اسپیس دات کام، دانشمندان ناسا برای اولین بار در جهان موفق به گرفتن تصویری از ستاره دنباله داری که در نزدیکی سطح خورشید در حال تبخیر بود، شدند. عکس ستاره دنباله دار c/2011N3 هنگامی که نزدیک خورشید شد تبخیر و به گاز تبدیل شد و دانشمندان ناسا توانستند برای اولین بار با گرفتن تصاویری از این ستاره این رکورد را به نام خود ثبت کنند. تبخیر شدن این ستاره بیش از 20 دقیقه به طول انجامید. وب سایت رسمی ناسا این پدیده را "اجساد ستاره های دنباله دار در طوفان کهکشانی نامید". طبق این گزارش، اندازه این ستاره دنباله دار به اندازه یک هواپیمای مسافربری بوده است که در فاصله 2500 سال نوری از زمین تبخیر شد.

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : چالشهای فیزیک ، ستاره دنباله دار
    سقوط یک ستاره دنباله دار در ایران!

     

    همزمان با اوج بارش شهابی برساوشی تکه‌ای از بازمانده دنباله دار سوئفت تاتل به صورت آذرگوی درخشان یا سنگ نورانی در آسمان ایران دیده شده و احتمالا در بخشهای شرقی ایران به خاک افتاده است که به باور اخترشناسان این آذرگوی تکه ای از بازمانده سوئیفت تاتل است.

     

    همزمان با اوج بارش شهابی برساوشی تکه‌ای از بازمانده دنباله دار سوئفت تاتل به صورت آذرگوی درخشان یا سنگ نورانی در آسمان ایران دیده شده و احتمالا در بخشهای شرقی ایران به خاک افتاده است که به باور اخترشناسان این آذرگوی تکه ای از بازمانده سوئیفت تاتل است.

    مرداد ماه زمان بارشهای شهابی برساوشی است. امسال نیز بارش شهابی برساووشی از روز سه شنبه 19 مرداد ماه آغاز شد و در روز 21 مردادماه به اوج خود رسید.

    اوج بارش در روز 21 مرداد از ساعت 21 و 30 دقیقه آغاز شد و تا صبح روز 22 مرداد ادامه داشت که همزمان با اوج بارش ها تکه ای از دنباله دار سوئفت تاتل به صورت آذر گوی (Fireball) یا سنگ نورانی در آسمان ایران دیده شد.

    به گزارش شاهدان عینی این رویداد همراه با نور شدیدی بوده است که به باور اخترشناسان احتمالا این شهاب سنگ نورانی تکه ای از بازمانده دنباله دار سوئیفت تاتل است که از این دنباله دار جدا و در خاک ایران افتاده است.

    این آذرگوی از قدر 18- یا 20- بوده که در آسمان شهرهای مرنجاب، آباده، زاهدان، تفتان، یزد و برخی دیگر از شهرهای مرکزی ایران توسط رصدگران به ثبت رسیده است. این تکه از دنباله دار احتمالا در بخشهای شرقی ایران به خاک افتاده است.

     

    دنباله دار سوئیفت تاتل

    بارش شهابی برساووشی از بازمانده های گرد و غبار دنباله داری به نام سوئیف تاتل Swift-Tuttle است که در 16 جولای 1862 توسط دو منجم به نامهای Lewis Swift و Horace Parnell Tuttle کشف شد.

    این دنباله دار دارای دوره تناوب بالایی است به گونه ای که آخرین ملاقات آن در سال 1992 بوده و تا جولای 2126 به ملاقات خورشید نخواهد آمد. مدار این دنباله دار تا 51 واحد نجومی از خورشید کشیده می شود. "سویفت-تاتل" (Swift-Tuttle) هر 130 سال یک بار مدار خورشید را کامل می‌کند.

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : چالشهای فیزیک ، ستاره دنباله دار
    ستاره دنباله‌دار ابر اوپیک - اورت

    ستارگان دنباله‌دار اجرام آسمانی هستند که گه ‌‌گاه در آسمان ظاهر می‌شوند. هر ستاره دنباله‌دار از یک مسیر نورانی و دنباله‌ای طویل تشکیل شده است که سر آن ممکن است به بزرگی خورشید و دم آن در حدود چندین صد میلیون کیلومتر بوده باشد.

     

    نگاه اجمالی

    روزگاری همین که ستاره دنباله‌داری در آسمان پیدا می‌شد، مردم از ترس به خود می‌لرزیدند. آنان می‌پنداشتند که ستارگان دنباله‌دار پیکها و علائم بلا هستند و رسیدن بلا و وبا ، یا جنگ و مرگ را از پیش آگهی می‌دهند. تقریبا در هر ده سال ، یک بار دنباله‌داری درخشان در آسمان دیده شده و دنباله‌های نورانی آنها هفته‌ها قابل مشاهده می‌باشند. اخترشناسان صدها دنباله‌دار را شناسایی کرده‌اند. هر سال 24 دنباله‌دار به محدوده ما در منظومه شمسی می‌آیند. روشنایی این دنباله‌دارها به حدی نیست که بدون تلسکوپ مشاهده شوند. عده اندکی که درخشندگی زیاد دارند، از باشکوهترین مناظر آسمانی هستند.

     

    تاریخچه

    گزارش ظهور دنباله‌دارها به هزاران سال پیش برمی‌گردد. برخی از آنها مهمانهای منظمی هستند. مثلا ستاره دنباله‌دار هالی از زمانی پیش از میلاد مسیح ، هر 75 سال یک بار ظاهر می‌شود. اواخر سال 1364 و اوایل 1365 شمسی (1986 میلادی) بار دیگر شاهد بازگشت آن بودیم. شرایط دید این دنباله‌دار در اروپا و آمریکای شمالی مناسب نبود، ولی در استرالیا و زلاندنو بوضوح دیده می‌شد. ستاره دنباله‌دار عظیمی که در سال 1843 دیده شد، دارای دنباله‌ای بطول 330 میلیون کیلومتر (205 میلیون مایل) بود. چگالی این دنباله‌ها حتی از بهترین خلأی که در شرایط آزمایشگاهی در روی زمین ایجاد شده کمتر است.

     

    نامگذاری ستارگان دنباله‌دار

    ستاره‌های دنباله‌دار اجرام مزاحم کوچکی می‌باشند که هر چند یک بار در داخل منظومه شمسی ظاهر می‌شوند. ستاره‌های دنباله‌دار روشن مرئی دارای دنباله‌هایی هستند که می‌توانند تا 90 درجه در آسمان امتداد داشته باشند.

    هر ستاره دنباله‌دار به یادبود کاشف آن نامگذاری می‌شود. مثلا دنباله‌دار اوترما (Comet oterma) یا دیگر همکارانش دنباله‌دار ایکیا _ سکی (Comet Ikya - Seki) (ایکیا و سکی) که همنام کاشفان خود هستند.

    برخی از ستارگان دنباله‌دار بر اساس سال کشفشان نامگذاری شده‌اند. مثلا 1971a اولین ستاره دنباله‌داری بود که در سال 1971 میلادی کشف شد و همینطور 1971b دنباله‌دار بعدی بود و غیره.

    پس از آنکه مداری برای ستاره دنباله‌دار محاسبه شود، شماره گذاری بر اساس عبور از نقطه قرین خورشیدی انجام می‌گردد. مثلا ستاره دنباله‌دار 1971I اولین ستاره دنباله‌داری بود که در سال 1971 میلادی از نقطه قرین خورشید گذشت.

     

    منشأ دنباله‌دارها

    دنباله‌دارها در دو جا بطور بارز یافت می‌شوند: کمر بند کوییپر و ابر اورت. دنباله‌دارهای کوتاه مدت معمولا از ناحیه‌ای به نام کمربند کوییپر می‌آیند. این کمربند فراتر از مدار نپتون قرار گرفته است. اولین جرم متعلق به کمربند کوییپر در سال 1922 کشف شد. این اجسام معمولا کوچک هستند و اندازه آنها از 10 تا 100 کیلومتر تغییر می‌کند. طبق رصدهای هابل حدود 200میلیون دنباله‌دار در این ناحیه وجود دارد که گمان می‌رود از ابتدای تشکیل منظومه شمسی بدون تغییر مانده‌اند.

    دنباله‌دارهای با تناوب طولانی مدت از ناحیه‌ای کروی متشکل از اجرام یخ زده به نام ابر اورت سرچشمه می‌گیرند. این اجرام در دورترین قسمت منظومه شمسی قرار دارند و از آمونیاک منجمد ، متان ، سیانوژن ، یخ آب و صخره تشکیل شده‌اند. معمولا یک اختلال گرانشی باعث راه یافتن آنها به داخل منظومه شمسی می‌شود. یک دنباله‌دار در مراحل اولیه ظهور خود به تکه‌ای ابر نورانی شبیه است، ولی هر چه در مسیر خود به خورشید نزدیکتر می‌شود، روشنایی آن نیز زیادتر می‌شود. دنباله اکثر آنها به حدی شفاف است که می‌توان نور ستارگان را از میان آن دید.

     

    ابر اوپیک – اورت

    دورترین ستارگان دنباله دار ابر اوپیک – اورت ، حدود 2 سال نوری از خورشید فاصله دارند که این به معنی طولانی بودن دوره تناوب مداری آنهاست. ستاره دنباله دار دلوان که در سال 1914 مشاهده شد، انتظار می‌رود تا 24 میلیون سال آینده دیده نشود. هر چند که ابر اوپتیک – اورت هرگز مشاهده نشده و وجود آن نیز اثبات نشده است، به نظر می‌رسد که اطلاعات و آمار فراوان در مورد ستارگان دنباله دار موجود در این ابر در مداری بسیار طولانی به دور خورشید می‌چرخند.

    در نزدیکترین نقطه به خورشید ، بیشتر این ستارگان فاصله‌ای بیش از 50 واحد نجومی با خورشید دارند. اما گاهی اوقات، نیروی جاذبه ستارگان و سیاراتی که از کنار آنها می‌گذرند اختلالاتی در مدارهای این ستاره‌ها ایجاد می‌کنند. در این صورت، مسیر حرکت ستاره دنباله دار تغییر کرده و مدار جدید آن ممکن است به خورشید نزدیکتر شود.

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : چالشهای فیزیک ، ستاره دنباله دار
    دنباله دار هالی

    سابقه مشاهده این دنباله دار معروف به دوران باستان بر می گردد.

    این ستاره دنباله‌‌دار برای اولین بار در 240 قبل از میلاد در چین دیده و ثبت شده اما ادموند هالی اولین فردی بود که دوره‌ای بودن آن را تشخیص داد. ادموند هالی منجم سلطنتی انگلیسی آن را در سال ۱۶۸۲ دید وسپس به محاسبه مدار آن پرداخت.او دریافت که مسیر آن همان مسیر دنباله دارهای سالهای ۱۵۳۱ و۱۶۰۷ می باشد وبازگشت آنرا در سال ۱۷۵۸ پیش بینی کرد.این دنباله دار در سالهای ۱۸۳۵ و۱۹۱۰ به موقع ظاهر شد.آخرین بار نیز در سال ۱۹۸۶ مشاهده شدو بار دیگر در 2061 مشاهده خواهد شد. 

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : چالشهای فیزیک ، ستاره دنباله دار
    یک ستاره دنباله دار در نزدیکی زمین

    عکس ستاره دنباله داری با دو دنباله که از نوامبر 2011 در برابر دوربینهای زمینی ظاهر شده قرار است 5 مارس از نزدیک با زمین ملاقات کند.

     

    "گاراد" ستاره دنباله داری با دو دنباله است که خاستگاه آن در صورت فلکی هرکول قرار دارد.

    این دنباله در 4 فوریه با زاویه حدود 0.5 درجه از توده کروی شکل از ستارگان با عنوان M92 عبور کرد و توانست با چشم غیرمسلح از زمین دیده شود.

    تلسکوپ نیومکزیکو به دوستداران نجوم اجازه داد که دنباله وسیعی از گرد و غبار را که به شکل ملخ هواپیما و یک دنباله یونی که به سبب باد خورشیدی در جهت مخالف خورشید در حرکت بود را مشاهده کنند.

     

    نمای از نزدیک دنباله دار (سمت راست) یا توده کروی (سمت چپ)

     

     این توده کروی در فاصله حدود 27 هزار سال نوری از زمین قرار دارد درحالی که دنباله دار تنها در فاصله 12.5 دقیقه نوری از سیاره زمین واقع شده بود.

    روز 24 فوریه ستاره شناسان، "گاراد" را با یک یال سبز- آبی، یک دنباله باریک آبی رنگ از گاز و یک دنباله سرخ- قهوه ای از گرد و غبار رصد کردند.

    براساس گزارش مدیا ایناف، این ستاره دنباله دار 5 مارس از نزدیکی زمین با فاصله 1.3 واحد نجومی برابر با حدود 195 میلیون کیلومتر از کنار زمین عبور خواهد کرد و در آن روز با چشم غیرمسلح دیده خواهد شد. یک واحد نجومی فاصله میان زمین و خورشید و برابر با 150 میلیون کیلومتر است.

     

    فاصله گاراد از زمین و خورشید در 18 فوریه

     

    دنباله دار "گاراد" که به طور کلی با عنوان c2009 P1 شناخته می شود در 13 آگوست 2009 توسط یک منجم استرالیایی به نام "جی. جی گاراد" کشف شد.

    به نوشته مهر، در نوامبر 2011 این جرم آسمانی دوباره ظاهر شد و به تلسکوپهای نجومی کوچک با قطر لنز تنها 5 اینچ اجازه داد تا تصاویری زیبا از آن را تهیه کنند.

     

     

     

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : چالشهای فیزیک ، ستاره دنباله دار
    ستاره های دنباله دار و آب روی زمین

     

     

    دانشمندان فضاشناس تاکنون بر این باور بودند که Commet یا ستاره های دنباله دار از دوردست های خورشید می آیند. آنها هم اکنون گونه نویی از ستاره های دنباله دار را یافته اند که به گرد مدار خورشید در کمربند سنگ های آسمانی این ستاره در چرخشند. یافتن این گونه ستاره های دنباله دار این تئوری را تقویت کرده که احتمالاً کامت ها آب را به زمین آورده اند.

     

    زمین در آغاز

    4/5 میلیارد سال پیش هنگامی که کره زمین تازه پدید آمده بود، باران سنگ های آسمانی بسیار بزرگ در فرم صخره های غول آسا روی سطح این کره در حال باریدن بود.

    در آن زمان برخورد هر کدام از این صخره ها با سطح کره زمین انرژی بسیار بزرگی را روی این کره آزاد می نمود. از سوی دیگر دمای کره زمین در آغاز آن چنان بالا بوده که روی این کره آتشین، تنها دریایی از لاوایا گدازه های آتشفشانی بسیار گرم به چشم می خورده است. بدین روی در آن زمان به انگیزه گرمای بسیار زیاد پوسته کره زمین امکان وجود آب روی این کره وجود نداشته است. اندک اندک هنگامی که سنگ های آسمانی در گوشه های دیگر سیستم خورشیدی 8 سیاره دیگر را ساختند، برخورد آنها به کره زمین کم و کمتر شد. بدین روی کم کم سطح کره زمین سرد و سردتر شد و پوسته این کره نیز سخت و سخت تر.

    از این پس رویدادی روی این کره رخ داد که موجب پدید آمدن دریاها شد و 70 درصد از سطح این سیاره را آب فرا گرفت. امّا دانشمندان هم چنان بر سر چگونگی این رویداد، تئوری ها و سخنان بسیار برای گفتن دارند و به باور بسیاری از آنان، پدید آمدن آب روی کره زمین هم چنان در زمره چیستان های بی پاسخ است.

    چندی پیش ستاره شناسان دوباره با نگاهی بر دوردست های سیستم خورشیدی در پی یافتن منبع آب زمین بودند. آنها در واپسین مرزهای منظومه خورشیدی ماکامت یا ستاره های دنباله داری یافتند که در بردارنده باقی مانده های زمان پیدایش و یا پدید آمدن گیاهان بودند. این کامت ها از سوی دیگر در بردارنده یخ نیز بودند. دیدن یخ این کامت ها نیز دانشمندان را به این اندیشه فرو برد که شاید یخ همین ستاره های دنباله دار، رودها و یا دریاهای زمین را پر از آب کرده است. باور این تئوری نیز خود یک دشواری به همراه دارد و آن اینکه یخ این کامت ها دربردارنده مقدار زیادی هیدروژن سنگین است (بیش از آنچه ما روی زمین می شناسیم).

    به همین انگیزه باور اینکه کامت ها پدیدآورنده قسمت زیادی از آب کره زمین باشند پذیرفتنی نیست. بدین روی دانشمندان می بایست در پی یافتن کاندیدایی بهتر در زمینه چگونگی پدید آمدن آب روی کره زمین می بودند.

    چندی پیش دانشمندان گونه دیگری از کامت ها را یافتند که در مدارهای گوناگون سیستم خورشیدی به گرد سیاره های مارس و ژوپیتر یا بهرام و مشتری در گردش بودند. در این میان اگر یخ این ستاره های دنباله دار شبیه به آب روی زمین باشد، می توان گفت که بارش فراوان این گونه کامت ها روی پوسته زمین، آب این کره را فراهم نموده و بدین روی موجب پدید آمدن زندگی روی کره خاکی شده اند.

     

    شگفت سنگ های آسمانی دنباله دار

    در فرهنگ نامه های فضایی آمده است که سنگ های آسمانی در میان سیاره های بهرام و مشتری جای گرفته و کامت ها یا ستاره های دنباله دار در دوردست های سرد منظومه خورشیدی قرار دارند.

    در سال 1996 دانشمندان فضاشناس با دیدن یک سنگ آسمانی دنباله دار با شباهت به کامت ها آن هم در کمربند سنگ های آسمانی شگفت زده شدند.

    این سنگ آسمانی در مدار خود به گرد خورشید در گردش بوده، ولی آن چیزی که این سنگ را از سنگ های آسمانی جدا می ساخت، نخست دنباله آن و سپس مدار گردشش بوده است.

    در این میان دنباله این سنگ آسمانی نشان داد که این سنگ دربردارنده یخ زیادی است، یخی که به باور دانشمندان یافتن آن در این حالت تقریباً ناممکن بوده است.

    کمربند سنگ های آسمان تقریباً در کانون سیستم خورشیدی ما، در جایی که تابش پرتوهای خورشیدی می بایست یخ این گونه سنگ آسمانی را در گذشته های بسیار دور آب کرده باشد جای دارد.

    از سوی دیگر این گونه سنگ آسمانی در طبقه بندی کامت هایا ستاره های دنباله دار نیز نمی گنجد، چرا که بر پایه تئوری های فضاشناسان، ستاره های دنباله دار در دوردست های سیستم خورشیدی جای دارند و نه در کانون آن، بدین روی باور اینکه یک کامت، تغییر مداری این چنین بزرگ داده باشد که بتواند در کمربند سنگ های آسمانی کانونی سیستم خورشیدی جای بگیرد نیز چندان آسان نیست.

    این کشف اندک اندک به دست فراموشی سپرده شد تا اینکه دوباره در سال 2002 نمونه دیگری از این گونه سنگ های دنباله دار در کمربند سنگ های آسمانی سیستم خورشیدی دیده شد.

    در سال 2005 نیز 2 ستاره شناس به کمک تلسکوپ Mauna kea در هاوایی دنباله یک کامت را از یک سنگ آسمانی دیدند که تا کنون با شناسه سنگ آسمانی 118401 شناسایی شده بود.

    بر این پایه دانشمندان ستاره شناس هم اکنون بر این باورند که در فضا، ستاره های دنباله دار دیگری که در کمربند سنگ های آسمانی کانونی سیستم خورشیدی جای دارند نیز یافت می شوند.

    این گونه کامت ها ستاره های دنباله دار کمربند سنگی اصلی نامیده می شوند. بدین روی ستاره شناسان بر این باورند که هم اکنون شمار میان 15 تا 150 نمونه از این گونه کامت ها در کمربند سنگهای آسمانی سیستم خورشیدی ما یافت می شوند.

     

    یخ پنهان

    کامت های کشف شده نو از ویژگی های دیگری نسبت به سایر کامت ها برخوردارند. نخست آنکه این ستاره های دنباله دار در مدارهای گرد در درون سیستم خورشیدی در گردشند. دیگر آنکه این کامت ها در یک لحظه دنباله دارند و در لحظه دیگر بی دنباله اند. با اینکه دانشمندان هنوز آگاهی چندانی از این کامت ها ندارند، امّا برخی از نشانه ها گویای آن هستند که یخ این کامت ها در زیر لایه ای محافظت کننده در این ستاره های دنباله دار جای دارند.

    اگر این سناریو یا تئوری درست باشد باید پرسید که چگونه این کامت ها توانسته اند در نزدیکی خورشید پدید آیند؟ برخی از دانشمندان بر این باورند که مرز کامت در سیستم خورشیدی که مرز برفی خوانده می شود همواره به خورشید نزدیک تر است از آن چه که آنها می پنداشته اند.

    اگر این تئوری درست باشد پس باید بتوان یخ را در کمربند سنگ های آسمانی نیز به فراوانی یافت. از سوی دیگر با باور این تئوری دیگر نمی توان تقسیم بندی میان سنگ های آسمانی و کامت ها را باور داشت. بر پایه تئوری های نو می توان گفت که نزدیکی میان کامت ها و سنگ های آسمانی نیز بیش از آن چیزی است که دانشمندان تا کنون می پنداشته اند.

     

    خشکی خورشیدی

    کشف این گونه ستاره های دنباله دار در کمربند سنگهای آسمانی، ستاره شناسان را بر آن داشته که دوباره تفاوت میان سنگهای آسمانی و ستاره های دنباله دار را بررسی نمایند.

    فضاشناسان تاکنون بر این باور بوده اند که کامت ها از تکه های جدا از هم یخ و غبار ساخته شده اند و سنگ های آسمانی از جنس غبار و یا سنگ هستند. در حالی که کامت ها در دوردست های سیستم خورشیدی، اندکی دورتر از مدار سیاره نپتون ساخته شده اند، سنگ های آسمانی درون مدار سیاره ژوپیتر یا مشتری پدید آمده اند، در این میان سنگ های آسمانی در زمان های بسیار دور در کیهان پدید آمده اند. در زمانی که تابش پرتوهای خورشیدی آن چنان زیاد بوده که گازهای این سنگ ها بخار شده و از آنها تنها سنگ های خشک بر جای مانده است. در منطقه هایی چون مدار سیاره های زحل، اورانوس و نپتون، سرمای آن چنان است که بخار آب روی هر غباری نیز یخ می زند.

    غبارهای یخ زده نیز اندک اندک به یکدیگر نزدیک شده و کامت ها و یا ستاره های دنباله دار را ساخته اند. کامت ها در مرز پایانی سیستم خورشیدی و یا دوردست های این سیستم در دو منطقه با نام های کمربند Kuiper و ابر Oort گرد آمده اند. در این میان کمربند Kuiper در بردارنده میلیاردها کامت است که در مداری بیرون از مدار نپتون در گردشند. در این حال کامت هایی که شب ها در آسمان دیده می شوند چون ستاره دنباله دار هالی از منطقه ای بیرون از کمربند Kuiper می آیند. ابر Oort ابری از کامت ها با فرم کروی شکل است که سیستم خورشیدی ما را در برگرفته، ستاره های دنباله دار ابر Oort نیز به گرد خورشید در مدارهایی بسیار دور و دراز درگردشند. مدار این کامت ها آن چنان بلند است که یک دورگردش آنها به گرد خورشید میلیون ها سال به درازا می کشد. کامت های کمربند Kuiper و ابر Oort هر دو از موادی یکسان ساخته شده اند. به همین انگیزه می توان گفت که هر دو این ستاره های دنباله دار در یک جا و در دورترین مرزها و یا مدارهای سیستم خورشیدی ما پدید آمده اند.

    در گذشته های خیلی دور، در زمانی کامت های ابر Oort به دورترین سیاره های سیستم خورشیدی نزدیک شده و سپس به دوردست های سیستم خورشیدی پرتاب شده اند. به همین انگیزه است که این گونه کامت ها دارای مداری بسیار بلند و یا کشیده هستند. با این حال این گونه کامت ها هنوز هم در مدار خورشید در گردشند و برخی از زمان ها نیز در آسمان به چشم می آیند. در هنگامی که کامت ها به نزدیکی کره زمین می رسند، یخ آنها با تابش پرتو خورشید آغاز به آب شدن می کند. به انگیزه کمی فشار در فضا، یخ از فرم سخت خود مستقیماً به فرم گاز تبدیل می شود. این گاز فرمی ابر مانند در پیرامون کامت پدید می آورد که «کوما» نامیده می شود. در این هنگام پرتو فرابنفش خورشید گاز کوما را یونیزه می کند. بدین روی دنباله یون یک کامت پدید می آید. این دنباله در هنگامی که کامت در برابر باد خورشیدی قرار می گیرد بر باد می رود. به همین انگیزه است که دنباله های ستاره های دنباله دار همواره در جهت مخالف خورشید هستند. از سوی دیگر نور خورشید به کوما و دنباله کامت انرژی بخشیده و نوری آبی رنگ را پدیدار می سازد. اندک اندک هنگامی که کامت از خورشید دور و دورتر می شود. کوما و دنباله کامت هم از میان می روند.

     

    پایان سخن

    دانشمندان امیدوارند که بر پایه تئوری های نو بتوانند پاسخی درباره چگونگی پدید آمدن آب روی زمین بیابند. هم اکنون دانشمندان بر این باورند که یخ کامت های کمربند اصلی درست شبیه آب و یخ روی زمین است. بر این پایه باور اینکه کامت ها یخ وآب را به زمین ارزانی داشته اند چندان دشوار نیست. دانشمندان برای اثبات این تئوری در پی فرستادن فضاپیمایی به کمربند سنگ های آسمانی هستند. این فضاپیما باید بتواند نمونه هایی از یخ سنگ های آسمانی را برای آزمایش با خود به زمین آورد امّا تا آن زمان دانشمندان باید به دیده های خود از فضا بسنده کنند.

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : چالشهای فیزیک ، ستاره دنباله دار
    نیزه ای برای شکار ستاره دنباله دار

     

    وسیله فضایی جدید ناسا دارای یک نیزه می باشد که به منظور نفوذ در دل ستاره دنباله دار و برداشت نمونه از آن طراحی شده است. اگرچه طراحی این فضاپیما در حال حاضر در حد یک مفهوم و طرح اولیه است اما نیزه آن در دست طراحی است.

    در ماموریت تعریف شده برای این فضاپیما، این وسیله فضایی در پهلوی ستاره دنباله دار قرار می گیرد و سپس نیزه خود را به سمت ستاره دنباله دار پرتاب می کند. این نیزه دارای یک فضای توخالی فشنگ مانند می باشد و هنگامی به داخل ستاره دریایی رخنه می کند مواد سطحی ستاره در داخل فضای خالی نیزه جمع می شوند. هنگامی که نیزه تا آخرین حد خود به داخل ستاره نفوذ کرد، دریچه ی انتهایی نیزه به طور اتوماتیک بسته و مواد جمع آوری شده در داخل نیزه محبوس می شوند. در مرحله بعد نیزه توسط فضاپیما به بیرون کشیده شده و جمع می شود.

    ممکن است این سوال پیش آید که چرا فضاپیما بر سطح ستاره دنباله دار برای انجام منظور فوق فرود نمی آید؟ در پاسخ به این سوال باید گفت که نیروی گرانش در سطح ستاره دنباله دار بسیار پایین است و حرکت آن باعث می شود که فضا پیما نتواند به کار خود ادامه دهد.

    با در نظر گرفتن سرعت حرکت بیش از 241401 کیلومتر بر ساعت برای ستاره دنباله دار و همچنین اینکه ذرات یخ و سنگ دائما از سطح آن به بیرون پراکنده می شوند، تلاش برای فرود بر روی ستاره دنباله دار بسیار پرخطر خواهد بود.

    در حال حاضر، دانشمندان مرکز پرواز فضایی گودارد ناسا بر روی طراحی نهایی نیزه کار می کنند. آنها برای آزمایش نمونه های اولیه خود از منجنیق های 8/1 متری که نوعی از تیرو کمان های بزرگ می باشد استفاده می کنند. کمان این منجنیق از یک جفت فنر لایه ای تشکیل شده است و توسط یک کابل فولادی رشته ای مسلح می شود. این منجنیق نیرویی معادل 454 کیلوگرم تولید می کند و نیزه را یک ظرف استوانه ای شکل که مواد آن تقریبا مشابه با مواد سطحی ستاره دنباله دار است و با سرعت بیش از 30 متر بر ثانیه وارد می کند.

     در نسخه نهایی فضا پیما از مواد منفجره برای پرتاب نیزه استفاده خواهد شد و از آنجا که امکان استفاده از این مواد در فضای آزمایشگاهی وجود ندارد، لذا در حال حاضر آزمایشات با استفاده از منجنیق انجام می شود.

    هدف اصلی انجام آزمایشات در حال حاضر تعیین میزان نیروی لازم برای پرتاب و نفوذ نیزه به عمق های مختلف و همچنین در داخل مواد مختلف است. همچنین، ویژگی های خاص نیزه برای بهینه سازی نفوذ در حال مطالعه می باشد. به گفته مدیر پروژه این طرح، مطالعه مواد سطحی ستاره های دنباله دار می تواند به فهم بهتر منشا سیارات و جهان اطراف بیانجامد.

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : چالشهای فیزیک ، ستاره دنباله دار
    اقیانوس یخی در یک ستاره دنباله‌دار کشف شد

    رصدخانه فضایی هرشل در تازه‌ترین بررسی‌های خود روی یک ستاره دنباله‌دار یک اقیانوس یخی مشابه اقیانوس‌های زمین را شناسایی کرد. یک تیم بین‌المللی به سرپرستی «پل هارتوگ» از مؤسسه ماکس پلانک آلمان چند ستاره دنباله‌دار در منظومه خورشیدی را مورد بررسی قرار دادند.

     

    این ستاره‌شناسان با استفاده از تازه‌ترین اطلاعات جمع‌آوری شده توسط رصدخانه فضایی هرشل آژانس فضایی اروپا روی ستاره دنباله 2 Hartley / 103P اقیانوسی یخی را شناسایی کردند که شباهت بسیاری به اقیانوس‌های زمین دارد.

    تلسکوپ هرشل نشان داد که در ترکیبات این یخ‌ها «دوتریم» (ایزوتوپ هیدروژن) وجود دارد و در واقع تفاوت چندانی میان هیدروژن و این ایزوتوپ وجود ندارد.

    این کشف می‌تواند تأییدی بر تئوری باشد که برپایه آن آب‌های زمین می‌توانند با باران شهاب‌سنگ‌ها به سیاره ما رسیده باشند. به اعتقاد بسیاری از دانشمندان زمین بی‌آب به دنیا آمده است و تنها پس از 8 میلیون سال با یک افزایش آب مواجه شده که به گفته برخی، این آب حاصل برخورد دنباله‌دارها به زمین است. «پل هارتوگ» در این خصوص توضیح داد: «زمانی که ما در جست‌و‌جوی دنباله‌دارهایی هستیم که آب را به زمین آورده‌اند باید ستاره‌های دنباله‌داری چون 2 Hartley / 103P را مورد ملاحظه قرار دهیم.»

    به گفته این دانشمند، ستاره دنباله دار 2 Hartley / 103P در مرزهای منظومه شمسی و احتمالاً در نوار کویپر یا کمربند اجرام آسمانی سرد ساخته شده است. این کمربند در فاصله دورتری از سیاره نپتون قرار دارد و به همین دلیل دانشمندان توانسته‌اند در این دنباله‌دار حضور یخ را تأیید کنند. براساس این گزارش، کمربند کویپر بین 30 تا 50 برابر دورتر از فاصله میان زمین و خورشید است و در آن اجرام یخی چون خرده سیاره پلوتون، سیارات کوتوله و تعداد بی‌شماری ستاره دنباله‌دار زندگی می‌کنند.

    2 Hartley / 103P یکی از 7 ستاره دنباله‌داری است که تاکنون توسط این تیم تحقیقاتی مورد بررسی قرار گرفته‌اند. 6 دنباله‌دار دیگر در منطقه «ابر اورت» در فاصله یک سال نوری از خورشید واقع شده‌اند.

    «داریوس لیز» از مؤسسه تکنولوژی کالیفرنیا اظهار داشت: «نتایج تحقیقات ما برپایه اطلاعات هرشل پیشنهاد می‌کند که ستاره‌های دنباله‌دار می‌توانند نقش مهمی در حمل مقادیر بالایی از آب روی زمین نخستین ایفا کرده باشند.»

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : چالشهای فیزیک ، ستاره دنباله دار
    تصویری زیبا از ستاره دنباله دار لولین

    میزان درخشندگی ستاره دنباله دار لولین پدیده ای است که تا به حال اخترشناسان موفق به برآورد دقیق آن نشده اند. این ستاره دنباله دار را می توان طی ماه فوریه با چشم غیر مسلح نیز در آسمان مشاهده کرد.زمانی که ستاره لولین در اواسط ماه فوریه و در قسمتهای شمالی آسمان زمین نمایش خود را آغاز کند در صورت پاکی آسمان اخترشناسان می توانند با استفاده از یک دوربین شکاری این ستاره زیبا را در نیمه شب مشاهده کنند.

     

     

    رصدهای مداوم نشان می دهد ستاره لولین با نام رسمی C/2007 N3 از سمت خورشید حرکت خود را آغاز کرده و طی حرکت در مسیری منحنی شکل در فاصله ای به اندازه نیمی از فاصله زمین تا خورشید در آسمان زمین قرار خواهد گرفت.

     

     

    ستاره دنباله دار لولین

     

    مسیر چرخشی ستاره لولین به گونه ای است که اخترشناسان حرکت آن را در منظومه خورشیدی اولین سفر این ستاره زیبا در میان آسمان می پندارند.

     

    تصویر فوق تصویری است که در روز 29 ژانویه و در کشور ایتالیا به ثبت رسیده و بدنه و دنباله ستاره دنباله دار لولین را به خوبی به نمایش گذاشته است.

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : چالشهای فیزیک ، ستاره دنباله دار