تاریخ : 30 مرداد 1396
زمان : 03:26:25
نظر سنجی
  • جای خالی چه مطلب خاصی را در این وبلاگ احساس می کنید؟

مطالب عادی و روزمره
مطالب بسیار بغرنج و ثقیل الدرک

مشاهده نتایج


موضوعات

منوی کاربری

میهمان گرامی خوش آمدید





آمار وبسایت
  • بازدید امروز : 146 بار
  • بازدید دیروز : 815 بار
  • بازدید ماه : 22219 بار
  • بازدید کل : 559283 بار

  • 1 2 3 4
    تبلیغات
    آخرین ارسال های انجمن
    هیچ ارسال جدیدی برای تالار گفتمان وجود ندارد .
    کشف قدیمی ترین پرنده/ یک فسیل نظریه ای 150 سال را رد کرد

    دیرینه شناسان چینی با کشف فسیلهای جدیدی نشان دادند آرکئوپتریکس که از 150 سال قبل به عنوان قدیمی ترین پرنده شناخته می شود اولین پرنده زمین نیست.

    به گزارش خبرگزاری مهر، 150 سال قبل فسیلهای گونه ای از جانداران ماقبل تاریخ به نام آرکئوپتریکس در غاری واقع در باواریای آلمان کشف شد و از آن زمان این گونه به عنوان جد پرندگان امروزی و قدیمی ترین پرنده زمین شناخته شد.

    اکنون گروهی از دیرینه شناسان چینی فسیلهایی را در این کشور کشف کردند که نشان می دهد آرکئوپتریکس قدیمی ترین پرنده نیست و تنها یکی از دایناسورهای پرداری است که در مسیر گذار دایناسورها به پرندگان بوده است.

    این فسیلهای جدید مربوط به دایناسوری پردار به بزرگی یک مرغ است که Xiaotingia zhengi نام دارد.

    Xiaotingia zhengi در حدود 155 میلیون سال در دوره ژوراسیک می زیسته است.

    با بررسی و مقایسه خصوصیات استخوانی این گونه جدید، این دیرینه شناسان دریافتند که هم آرکئوپتریکس و هم Xiaotingia zhengi پرنده نبوده اند بلکه تنها دایناسورهای پردار بوده اند.

    این محققان اظهار داشتند: "به اعتقاد ما هم Xiaotingia zhengi و هم آرکئوپتریکس متعلق به یک خانواده بزرگ از دایناسورها به نام Deinonychosauria هستند و بنابراین در گروه پرندگان جای ندارند. برای مثال، هر دوی این جانداران ماقبل تاریخ یک حفره بزرگ در جلوی چشمهای خود داشتند. این حفره که تنها در این گونه ها وجود داشته در هیچ پرنده ای دیده نمی شود."

    براساس گزارش International Business Times، این دانشمندان افزودند: "آرکئوپتریکس و Xiaotingia همانند سایر اعضای خانواده Deinonychosauria یک خط تکاملی بسیار جالب هستند حتی اگر در اولین فازهای توسعه خود باشند. اعضای این گروه یک چنگال داسی شکل بر روی انگشت دوم پای خود داشتند که بسیار تخصصی بوده است."

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : سایه روشن ، فسیل و سنگواره
    کشف بزرگترین فسیل دایناسور

    گفته می‌شود به تازگی فسیل دایناسوری کشف شده که حتی از دایناسور قبلی نیز بزرگتر است.

    به گزارش واحد مرکزی خبر از تهران به نقل از شبکه تلویزیونی دویچه وله آلمان، هم اکنون فسیل بزرگترین دایناسور کشف شده در سالن نمایشگاهی در شهر روزنهایم در جنوب آلمان در معرض دید علاقمندان قرار گرفته است.

    طول این دایناسور که از موزه کامن فونس آرژانتین به امانت گرفته شده است به چهل متر می رسد.

    البته در حالی که نمایش فسیل این دایناسور عظیم الجثه در آلمان آغاز شده است، برخی خبرها از کشف فسیل دایناسور دیگری در آرژانتین حکایت دارد که حتی بزرگتر از آن است.

    یرینه شناسان آرژانتین را سرزمین دایناسورها می‌نامند که سنگ‌ها و صخره‌های آن غنی از فسیل جانداران ماقبل تاریخ است.

    در بخشی از منطقه پاتوگونیا در آرژانتین فسیل‌های زیادی را کشف کرده‌اند که به دوران‌هایی تعلق دارد که هنوز قاره‌ها به یکدیگر متصل بودند و پوسته زمین تکه تکه نشده بود.

    تا کنون فسیل دایناسورهای بزرگی در این منطقه از دل خاک و صخره‌ها بیرون آورده شده است و پیش بینی می‌شود دایناسورهای بزرگتری هم کشف شوند که طول آنها حتی بیش از چهل متر باشد

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : سایه روشن ، فسیل و سنگواره
    فسیل مورچه غول پیکر

    دیرینه شناسان فسیلهای یک مورچه غول پیکر با قدمت حدود 50 میلیون سال را کشف کردند که به بزرگی یک مرغ مگس خوار بوده است.

    دیرینه شناسان کانادایی دانشگاه "سایمون فراسر" در بریتیش کلمبیا در میان رسوبات یک دریاچه قدیمی واقع در "وایومینگ" آمریکا موفق شدند فسیلهای مورچه ای به نام Titanomyrma lubeiرا کشف کنند.

    این مورچه که در دوره "ائوسن" در 49.5 میلیون سال قبل می زیسته است به طرز شگفت انگیزی بزرگ و در ابعاد یک مرغ مگس خوار بوده است.

    ائوسن گرمترین دوره تاریخ زمین است به طوریکه دمای زمین در این دوره بسیار بالاتر از دمایی بوده است که امروز سبب ایجاد گازهای گلخانه ای در روی زمین شده است همچنین در این دوره اولین پستانداران مدرن امروزی به ظهور رسیده اند.

    این دیرینه شناسان در این خصوص اظهار داشتند: "ما نتوانستیم هیچ فسیلی از مورچه های کارگر این گونه را پیدا کنیم و درحال حاضر تنها فسیل ملکه را در اختیار داریم."

    بر روی بدن این مورچه بالهایی وجود داشته اند اما هنوز مشخص نیست که این بی مهره غول پیکر چگونه زندگی می کرده است.

    براساس گزارش دیلی میل، مورچه های معمولی از جمله مورچه های قرمز و مورچه های "انبردار برگ چین" گونه هایی هستند که طول آنها بیش از 1.6 سانتیمتر نیست، درحالی که طول این مورچه به 5.1 سانتیمتر می رسیده است.

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : سایه روشن ، فسیل و سنگواره
    فسیل های عجیب در موزه ژاپن

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : سایه روشن ، فسیل و سنگواره
    جنس های شاخص فسیل های گیاهی موجود در ایران

    الف ) سیکادوفیت ها : از بازدنگان هستند و به دو گروه بزرگ الف ) سیکادال ها و ب) بنتیتال ها تقسیم می شوند. از اوایل دوران دوم ظاهر شده اند بنتیتال ها بطور کلی منقرض شده اند. و حداکثر توسعه را در تا کرتاسه داشته اند.ولی تعداد معدودی از سیکادال ها امروزه هم یافت می شوند. این دو گروه از نظر برگ های نازا که استریل نامیده می شود شباهت زیادی با هم دارند. تمایز بین این دو گروه با ویژگی های زیر امکان پذیر است :

    1- در بنتیتال ها دیواره سلول های اپیدرم موج دار است و سلول های روزنه دهانه استومات ها غالبا عمود و یا نزدیک به عمود نسبت به رگبرگ ها است و سلول های محافظ و سلول های همراه روزنه ها هم دارای منشا مشترکی هستند . از جنس های این زیر گروه در ایران به " پتروفیلوم "و " آنوموزامیتس " و " نیلسونیوپتریس " و "زامیتس " و "اُتوزامیت " و "دیکتیو زامیت " و " پتیلوفیلوم " می توان اشاره کرد.

    2- در سیکادال ها دیواره سلول های اپیدرم صاف و سلول های روزنه با رگبرگ ها موازی هستند . و سلول های محافظ و سلول های همرا روزنه ها هر کدام دارای منشا مستقل و جداگانه می باشند. از جنس های این زیر گروه در ایران به " میلسنیا " و " کتینیس " و " کتنوزامیت " و " پتیلوزامیت " می توان اشاره کرد.

    ب) ژنکوفیت ها : ( Ginkgophita ) این گروه گیاه بومی ایران نیستند و در آسیای جنوب شرقی گسترش زیادی دارند . ولی در تریاس بالایی و لیاس در ایران گسترش داشته اند . و در حقیقت جزء بازدانگان اولیه محسوب می شوند. نومنه هایی که در این گروه قرار می گیرند برگ های تقسیم شده به قطعات مختلف دارند که به هر کدام یک "لُب " گویند. تفکیک و وجه تمایز آنها بر اساس مشخصات برگ و سیستم رگبرگی است . از نظر روند تکاملی برگ ها روند کاهش در تعدا تقسیم شدگی را از خود نشان می دهند. به نحوی که امروزه فقط یک تقسیم شدگی و انهم در بخش میانی در آنها مشاهده می شود. از جنس های این گروه در ایران به " Ginkgoites " و " بایرا "و " Bairella " و " Sphenobaira " و " Czekanawskia " می توان اشاره کرد.

    ج) مخروطیان : ( CONIFERPHYTA ) این گروه از گیاهان در اواخر پالئوزوئیک ظاهر شده اند و در دوران دوم گسترش زیادی داشته اند به نحوی که انواع گوناگونی از آنها در سنگ های رسوبی تریاس بالایی _ لیاس ایران توسعه داشته اند.در برخی موارد با جنس های سیکادوفیت ها شباهت دارند. ولی در سیکادوفیتها آرایش پینول ها همیشه به صورت دو طرفی می باشد . ولی در مخروطیان آرایش مارپیچی پینول ها وجود دارد و روی راشیز هم پینول ها قرار می گیرند . از نظر اندام زایا کاملا با هم متفاوتند مخروطیان با استفاده طرز قرار گیری پینول ها و سیستم رگبرگی از هم و از بقیه گروه ها تفکیک می شوند.در این گروه بجای واژه پینول از فولیول استفاده می گردد.از جنس های این گروه در ایران به " Podozamites " و" Elatocladus " و " Brachiophyllum " و " Pagiophyllum " و " Cverssinocladus " و " Nagiosis " می توان اشاره کرد.

    د) فیلیکو فیت ها ( Filicophyta ): این گروه اولین بار در دونین میانی ظاهر شده و تا امروز نیز گسترش خود را ادامه داده اند . از فراوانترین نهانزادان آوندی هستند.و امروزه نیز از تنوع زیادی برخور دارند نمونه هایی را به فیلیکوفیت ها نسبت می دهیم که همراه برگ اندام زایا نیز مشاهده شود در برگ سرخس هایی که اندام زایا به صورت سُور یا سینانژ در سطح زیرین برگ وجود دارد به گروه فیلیکوفیت ها نسبت داده می شوند. از جنس های این گروه در ایران می توان به " ماراتیوپسیس ( Marattiopsis ) " و پلبوپتریس ( Phlebopteris ) " و کلوکیا ( Klukia ) اشاره کرد .

    ر) پترویدوفیلا ( petridophyla ) : در صورتی که برگ های سرخس مانند فاقد اندام زایا باشند به این گروه تعلق دارند . از جنس های آن در ایران به " Pecopteris " و " Alethopteris " و " Neuropteris " و " Linopteris " و " Lonchopteris " و" ادونیوپتریس " و " میکسیونورا " و" کالیپتریس " و " کلادفلبس (Clodophlebis ) و " اسکیتوفیلوم ( Scytophyllum ) " و " ماریوپتریس ( Mariopteris ) می توان اشاره کرد. 

    ز) پتریدواسپرمافیت ها : نمونه های که برگ سرخس مانند دارند ولی اندام زایای اها حدواسط نهانزادان آوندی و بازدانگان است . به عبارتی اندام زایا نه هاگ است و نه دانه . به گروه پترواسپرمافیت ها یا سرخس های دانه دار تعلق می گیرند.

    س ) اسپینوفیدها ( یا دم اسبیان ) : این گروه غالبابه صورت فسیل یافت می شوندو اولین بار در دونین زیرین ظاهر شده اند. در کربونیفر به حداکثر گسترش و فراوانی خود رسیده اند ودر ساختن جنگل های انبوه و لایه های ذغالی در کربونیفر حائز اهمیت هستند .از پرمی به بعد از گسترش آنها کاسته شده است .از ویژگی های مهم آنها حضور اسپورانژ ها به صورت آناتروپ می باشند. مهمترین مشخصه این گروه همین است . از جنس های آن در ایران به " Equisetum " و " Sphenophyllum " و " کالامیتس (Calamites ) " می توان اشاره داشت.

    ش) لیکوفیت ها : این گروه در کربونیفر گسترش زیادی داشته اند. و در تشکیل لایه ها ی ذغال دار کربونیفر اروپا و امریکا نقش مهمی داشته اند. درابتدا این گیاهان علفی بوده اند و در کربونیفر به صورت درختی ظاهر شدهاند گیاهانی با انشعابات دو شاخه ای بوده اند .برگ های کوچک و بطور فشرده روی شاخه ها را می پوشانند. پیدایش آنها را به سیلورین بالایی نسبت می دهند. از جنس های مهم آنها در ایران به " لپیدودندرم " و " سیژیلریا " می توان اشاره کرد .

    ص) پسیوفیت ها : در سیلورین بالایی ظاهر شده اند . ساده و ابتدایی می باشند و اولین فسیل های گیاهی مربوط به این گروه هستند .گیاهان علفی و دارای ریزوزم زیر زمینی بوده که از ساقه های صاف و یا دارای زوائد خار مانند تشکیل شده اند.از جنس های این گروه در ایران به " کوکسونیا " و " رینیا " می توان اشاره کرد.

    ض) گلسوبتریا : از بازدانگان محسوب می شود و جنس معروف آن " گلوسوبتریس " است . از نظر بازسازی جغرافیایی گذشته و اثبات تکتونیک صفحه ای حائز اهمیت بوده است .

    ط ) گروه دیپ تری دآسه آ ( Dipteridacea ) : اندام زایا در این گروه به صورت سُور است و در پشت برگ قرار می گیرداز نظر تکاملی در طی تریاس بالایی _لیاس از تعداد پن ها کاسته می شود. از مشخصات دیگر آنها سیستم رگبرگی غالبا به صورت مشبک است این شبکه ها به صورت چند ضلعی و یا چهار گوش مشاهده می شود مقدار بریدگی پینول ها هم در تفکیک جنس هاس این گروه موثر است . از جنس های شاخص آنها در ایران می توان به " دیکتیوفیلوم ( dictyophillum ) " و توماتوپتریس ( Thaumatoptris ) " و " کلاتروپتریس ( Clathroptris ) " و " کامپتوپتریس ( Camptopteris ) اشاره کرد .

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : سایه روشن ، فسیل و سنگواره
    سل در فسیل 500 هزار ساله - بیماری‌های تنفسی

    دانشمندان به تازگی در کشور ترکیه یک فسیل انسانی را کشف کرده‌ و با بررسی آن دریافته اند که صاحب این فسیل مبتلا به بیماری سل بوده است.

    کارشناسان معتقدند سابقه بیماری سل به چندین هزار سال قبل برمی‌گردد و این بیماری از بقایای مومیایی های مصر و پرو هم به دست‌آمده است.

    بیماری سل توسط باکتری میکوباکتریوم توبرکلوزیس به‌وجود می آید و می‌تواند بر تمام اعضای بدن تاثیر بگذارد، اما بیشتر به ریه ها حمله می کند. این بیماری به‌غیر از ریه می تواند بر روی غدد لنفاوی، استخوان ها و مفاصل، ستون مهره ها و دیگر اعضای بدن نیز تاثیرگذار باشد.

    دانشمندان با بررسی این فسیل که قسمتی از جمجمه سر انسان است، ضایعات و آسیب‌هایی را در استخوان مشاهده کرده اند و با توجه به شکل و موقعیت آسیب‌ها به این نتیجه رسیده اند که این فرد به نوعی بیماری مبتلا بوده است که به جداره های مغز حمله می کند.

    بر اساس تحقیقات و نظر دانشمندان، این فسیل متعلق به یکی از ساکنین آفریقاست که مهاجرت کرده است.

    مهاجرت افراد تیره پوست و سیاه پوست به مناطق استوایی باعث کاهش ویتامین D و به دنبال آن ضعیف شدن دستگاه ایمنی بدن می‌شود؛ چراکه ویتامین D در برخورد نور خورشید با پوست بدن تولید می‌شود و افرادی که پوست تیره‌ای دارند، تیرگی پوستشان باعث می‌شود بدن آنها در برابر پرتوهای نور خورشید محافظت شود و از آسیب‌های نور فرابنفش نیز در امان باشد. درعین حال همین موضوع باعث کاهش تولید ویتامین D نیز می شود.

    به گفته محققان، تولید ویتامین D در پوست باعث ایجاد اولین خط دفاعی بدن در برابر عفونت ها و بیماری‌ها می شود و به نظر می‌رسد همین موضوع باعث ابتلای این انسان به بیماری سل شده است.

    پیش از این نیز یک مورد از مشاهده بیماری سل در فسیل انسان در کشور ایتالیا به ثبت رسیده بود. البته دانشمندان در این مورد چندان مطمئن نیستند و به دنبال دلایل محکم تری برای ربط دادن این ضایعات و آسیب‌ها به بیماری سل هستند.

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : سایه روشن ، فسیل و سنگواره
    فسیل مرجان دریایی هگزاگوناریا genus hexagona ria

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : سایه روشن ، فسیل و سنگواره
    فسیل های آفریقایی و داستان منشاء انسان

    بقایای دو فسیل کشف شده در آفریقای جنوبی ممکن است دیدگاه ما را درباره منشاء و تکامل بشری تغییر دهد.

    لگن این فسیلها نشان می دهد که تکامل آن ارتباطی با تکامل مغز نداشته است

    کارشناسان درباره این فسیلها که “استرالوپیتکوس سدیبا” (Australopithecus sediba) نامیده می شود به نتایج مهمی رسیده اند.

    این دو فسیل سال گذشته در مالاپا که “گهواره تمدن بشری” نامیده می شود و محلی در شمال غربی ژوهانسبورگ در آفریقای جنوبی است، پیدا شدند.

    بررسی ها نشان می دهد که آنها مادر و پسری بوده اند که در کنار هم مرده اند.

    بقایای حیواناتی که در کنار آنها پیدا شده حاکی از آن است که همگی آنها در اثر حادثه ای در یک غار گرفتار و کشته شده اند.

    استرالوپیتکوس که به زبان یونانی یعنی “میمون های جنوبی” یک گروه از اجداد انسانها هستند که نسل انسانها به آنها می رسد و حدود ۲ تا ۴ میلیون سال پیش می زیستند.

    ویلیام هرکوت اسمیت، کارشناس موزه تاریخ طبیعی آمریکا در نیویورک می گوید استرالوپیتکوس ها موجوداتی بین میمون و انسان بودند.

    وی می گوید: “آنها بیشتر اوقات مثل ما راه می رفتند، اما همیشه نه. قادر به بالارفتن از درخت بودند. مغز بسیار کوچکی داشتند. از مغز شامپانزه بزرگتر نبود. تا آنجا که ما می دانیم ابزار سنگی درست نمی کردند. صورت آنها بیشتر شبیه میمون بود تا انسان. اگر یکی از آنها را در مترو می دیدید فکر می کردید که یک میمون است.”

    این تحقیقات که اخیرا در نشریه “ساینس” منتشر شده است، توجه همگان را دوباره به آفریقا بعنوان منشا احتمالی انسان معطوف می کند.

    دکتر هرکوت اسمیت می گوید به نظر می رسد که یک نسل از استرالوپیتکوس به هوموساپینس، اجداد ما، می رسد.

    اگر این نظریه درست باشد، دیدگاه های پیشین درباره تقدم تکامل مغز رد می شود. بعبارت دیگر مغز آنقدر ها هم که گمان می رفت زود تکامل نیافته است.

    وی می گوید: “آنها پیشرفته تر از میمون ها هستند. برای نمونه لگن آنها شبیه انسان است واین نشان می دهد که طبیعت فشار زیادی بر روی آنها برای این گذاشته بود که همیشه راه بروند. بعبارت دیگر پیش از آنکه مغز آنها تکامل یابد، لگن آنها شبیه انسان های امروز شده و تکامل یافته است که این ناقض تئوری های پیشین است.”

    کارشناسان می گویند آنها احتمالا ۷۰ تا ۸۰ درصد اوقات راه می رفتند و شبها و یا هنگامیکه نگران حمله جانوران دیگر بودند، به درخت ها پناه می بردند.

    دلیل مراحل اولیه این تکامل روشن نیست، زیرا نخستین استرالوپیتکوس ها در فضای جنگلی زندگی می کردند. اما در مراحل بعدی بنظر می رسد که این تکامل همزمان با ورود آنها به مناطق و مزارع وسیع و فضای باز و آفتابی شده است که آنها را ملزم به راه رفتن همیشگی روی دو پا می کرد.

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : سایه روشن ، فسیل و سنگواره

    دانشمندان موفق شدند که یک فسیل حفظ شده ۱۶۰ میلیون ساله «پتروسور» را به همراه یکی از تخم های آن کشف کنند.

    پتراسورها خزندگانی بالدار با اندازه های مختلف بودند که از دوره تریاسیک تا اواخر دوره کرتاسه با دایناسورها هم زیستی مسالمت آمیزی داشتند.

    اگرچه داروین بال، نمونه دیگری از گونه پتراسورها تا پیش از این کشف نشده، این فسیل خاص که از یک کشاورز چینی خریده شده، حاوی اطلاعات مهمی است.

    تا پیش از این دانشمندان نمی توانستند جنسیت فسیل را حدس بزنند و این برای اولین بار است که یک تخم در کنار یک فسیل پیدا شده که احتمال ماده بودن فسیل را بالا می برد.

    این فسیل توانست فرضیه سابق دانشمندان را ثابت کرد که پتراسورهای ماده از لگن بزرگتری نسبت به نرها برخوردار بوده و تاج نداشتند. پتراسورهای نر از تاج های بلند برخوردار بودند.

    همچنین در این پژوهش اطلاعات بیشتری در مورد تولیدمثل پتراسور روشن شد. تخم این حیوان از پوسته تردتری مانند تخم سوسمارها برخوردار بوده تا تخم پرندگان که پوسته سختی دارند.

    این موضوع نشان می دهد که احتمالا پتراسور نیز مانند سایر خزندگان و سوسمارها، تخم های خود را در زمین دفن می کرده است.

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : سایه روشن ، فسیل و سنگواره

    به گزارش ایسنا، فسیل خرس عظیم‌الجثه صورت کوتاه آمریکای جنوبی که قدی در حدود سه و نیم متر داشته در شهر لاپالای آرژانتین کشف شده است.

    به گفته دانشمندان این خرس بین دومیلیون تا ۵۰۰ هزار سال پیش می‌زیسته و در طول حیات خود به عنوان قدرتمندترین شکارچی جهان شناخته شده بود.

    این فسیل در پی خاک‌برداری کارگران ساختمانی برای ساخت یک بیمارستان کشف شد.

    دیرینه شناسان استخوان‌های پای فسیل را اندازه‌گیری کرده و حجم بدن این حیوان را برآورد کرده‌اند. به عقیده محققان این حیوان احتمالا بین ۱۶۰۰ تا ۱۷۵۰ کیلوگرم وزن داشته و قد آن حدود ۳.۵ متر بوده است.

    تحقیقات انجام شده بیشتر روی این حیوان نشان داده که این خرس نر بوده و بدن آن احتمالا به دلیل جنگ با دیگر خرس‌های نر یا سایر گوشت‌خواران پر از جراحت بوده است.

    این حیوان با ظهور تعداد بیشتری از گوشت‌خواران کم‌کم منقرض شده است. نزدیک‌ترین گونه زنده به این حیوان، خرس عینکی جنوب آمریکاست.

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : سایه روشن ، فسیل و سنگواره
    اثر فسیل ها

    اثرهاى فسیل ،شامل هر نوع اثر یا علامت محفوظمانده از فعالیتى (مثل: تغذیه، خراشیدن، حفارى، قدم زدن یا استراحت) مى باشند. بسیارى از جانوران، گیاهان، تکسلولها و باکترى ها، رد و اثر خود را به صورت فسیل بجا گذاشته اند.

    اینها مى توانند به حالت لوله، خطوط، خراشیدگی یا سایر ویژگى ها باشند. آنها نشان دهنده مشخصات گوناگونى مثل انواع تقارن یا شباهت با آثار ایجاد شده از موجودات امروزى باشند که نشان دهنده ایجاد آنها توسط موجود زنده است.در برخى موارد، مثل رد پاهاىدایناسور یا نقب هایى که توسط انواع خاصى از موجودات بوجود آمده‌اند، در این حالت امکان تشخیص اینکه چه گروه از جانداران این آثار را ساخته اند، مشکل است.

    بهرحال، اگر فسیل بدن ارگانیسم با اثرفسیل شده بجا مانده باشد، تعیین اینکه که چه موجودى اثر را ایجاد کرده است، معمولاً آسان‌تر مى باشد. بدین علت، آثارفسیل هاىشناسایى شده با اسامى خاص خود توصیف و ارائه مى‌شوند و این نامها بدون توجه به این که است که آیا این آثار با ارگانیسم خاصى مطابقت دارند یا خیر. اثرهاى فسیل اغلب در رسوبات نرم ایجاد شده‌اند و معمولاً در صورتى بجا مى‌مانند که رسوب تا زمانى که تبدیل به سنگ و صخره شوند، دست نخورده باقیمانده باشند .اثرهاى فسیل حتى در سنگ‌هاى پرکامبرینپسین نیز دیده شده‌اند.

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : سایه روشن ، فسیل و سنگواره
    کشف فسیل مهره دار 318 میلیون ساله در کانادا

    اکتشافی اتفاقی در خلیجی درحال فرسایش در شرق کانادا به ردپاهایی 318 میلیون ساله انجامید که منجر به تغییر نگرش به تکامل حیات روی زمین شد.

    این فسیل چند صد میلیون ساله که روی تخته سنگی در یکی از صخره های دریایی منطقه نیو برونسویک کانادا کشف شد نشان داد که مهره داران اولین جانوران دریایی بودند که از سواحل باتلاقی پا به خشکی گذاشته بودند.

    به عقیده دانشمندان، در حدود 400 میلیون سال پیش حیواناتی مهره دار از دریا وارد خشکی شدند ولی شکلی شبیه به غورباقه داشتند. اما به تدریج به دلیل نبود غذای کافی در خشکی و اختلال در زاد و ولد بار دیگر به آب بازگشتند.

    ولی خزندگان به دلیل گذاردن تخم هایی با پوسته های ضخیم توانایی ماندن در خشکی را به دست آورده و بدین صورت نحوه زندگی آنها از آبزی به خشکی زی تغییر یافت.

    دیرینه شناسان درصددند با بررسی بیشتر روی این فسیل های 318 میلیون ساله، اطلاعات کامل تری از چگونگی زندگی خزندگان روی خشکی را به دست آورند

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : سایه روشن ، فسیل و سنگواره