تاریخ : 01 شهریور 1396
زمان : 18:20:37
نظر سنجی
  • جای خالی چه مطلب خاصی را در این وبلاگ احساس می کنید؟

مطالب عادی و روزمره
مطالب بسیار بغرنج و ثقیل الدرک

مشاهده نتایج


موضوعات

منوی کاربری

میهمان گرامی خوش آمدید





آمار وبسایت
  • بازدید امروز : 561 بار
  • بازدید دیروز : 665 بار
  • بازدید ماه : 561 بار
  • بازدید کل : 561151 بار

  • 1 2 3 4
    تبلیغات
    آخرین ارسال های انجمن
    هیچ ارسال جدیدی برای تالار گفتمان وجود ندارد .
    لینک دریافت انجیل بارنابا

    در ذیل لینک دریافت انجیل بارنابا قرار داده شده است. این لینک سپس در بخش لینک‌ها‌ نیز قرار داده خواهد شد.

    http://s4.picofile.com/file/8173591926/EnjileBernaba_pdf.pdf.html

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : آرماگدون ، مریم مجدلیه
    نسخه جدید انجیل برنابا در ترکیه کشف شد/ واتیکان در شوک

    این کتاب مقدس به شدت واتیکان را نگران کرده است، چرا که حاوی "انجیل برنابا" است. برنابا یکی از حواریون عیسی مسیح بود

    پارسینه: در ترکیه کتاب مقدسی کشف شده است که بیش از 1500 سال پیش به صورت دستی نوشته شده است. این کتاب مقدس به شدت واتیکان را نگران کرده است، چرا که حاوی "انجیل برنابا" است. برنابا یکی از حواریون عیسی مسیح بود و با "پولس مقدس" سفر می کرده است.

    به نوشته ی سایت خبری "oxu.az " به نقل از خبرگزاری "ANSPRESS "، این کتاب در سال 2000 میلادی کشف شده بوده است و در مکانی مخفی در موزه ی "مردم نگاری" آنکارا از آن نگه داری می شد.

    صفحات این کتاب از جنس چرم بوده و به زبان عیسی مسیح یعنی "زبان آرامی" نوشته شده است. برخی از صفحات این کتاب نیز در مرور زمان سیاه شده اند. بر اساس اطلاعات دریافتی، این کتاب توسط متخصصان مورد بررسی قرار گرفته و اصل بودن آن ثابت شده است.

    برخی از محققان مسیحی با بررسی متن این کتاب مقدس مدعی شده اند که عیسی به صلیب کشیده نشده و همچنین او فرزند خداوند نبوده است، ولی او پیامبر خدا بوده و آپوستل پاول " پالس مقدس" تنها یک انسان فریبکار بوده است.

    در اواخر این کتاب نیز (بر طبق روایت اسلامی) نوشته شده است که عیسی در صعود به اوج آسمانها زنده بوده است و به جای او، "یهودا اسخریوطی" از حواریون عیسی که مکان وی را به دشمنانش نشان داد، به صلیب کشیده شد.

    در این کتاب همچنین ظهور آخرین ناجی اسلام نیز پیش گویی می شود.

    واتیکان به شدت از کشف این کتاب ابراز نگرانی می کند و به دولت ترکیه پیشنهاد می دهد تا با کارشناسان کاتولیکی در "شورای کلیسای نیقیه روم" بنیشند و محتویات این کتاب را مورد بررسی قرار دهند.

    گفته می شود که "شورای کلیسای نیقیه روم" اقدام به سانسور و حذف برخی از محتوای "کتاب انجیل " نموده است. یاد آور می شویم که انجیل بخشی از کتاب مقدس به شمار می آید. این حذفیات به احتمال فراوان شامل "انجیل برنابا" نیز بوده است. 

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : آرماگدون ، مریم مجدلیه
    مریم مجدلیه و انجیل

    مریم مجدلیه تنها زن در میان پیروان مسیح است، که انجیلی به نام خود دارد. وی در انجیل خویش (که صفحات اولیه‏ی آن که دربردارنده‏ی بابهای اول تا سوم بوده است، مفقود شده، و متن موجود این انجیل از صفحه‏ی هفتم آغاز می‏گردد)، خود را یکی از پیروان عیسی مسیح معرفی می‏کند که تعالیم او را به خاطر می‏سپارد.[1] و همچون مفسری، به بیان تعالیم مسیح و رسالات پولس می‏پردازد. او در گفتگویش با حضرت عیسی، از اشعیا، امثال و ... پرسش می‏کند. وی از با فراست­ترین و فهیم­ترین پیروان مسیح می‏باشد. او در فصل اول انجیل خود، به بیان گفتگوی خویش با عیسی می‏پردازد. و این فصل، محوری­ترین بخش انجیلش می‏باشد.[2]

    مریم مجدلیه همچنین در اناجیل توماس، فیلیپ و اولین آپوکریفای جیمز، که از قرن دوم و سوم یافت شده است، بعنوان یکی از پیروان و شاگردان عیسی مسیح یاد شده است. [3]

     

    مریم اهل مجدل

    واژه‏ی مجدلیه در نام وی اشاره به شهری به نام "مجدله" در کرانه‏ی غربی دریاچه‏ی تیبریاس دارد.[4] او به "سن مری مگدلین" نیز معروف است. از برجسته­ترین پیروان و شاگردان زن عیسی مسیح بوده است.[5] در مسیحیت از وی با عنوان قدیسه [6] یاد می­شود. وی همچنین به عنوان نماد "گناهکار پشیمان" در میان مسیحیان شهرت یافته است. [7]

     

    مریم مجدلیه در اناجیل

    وی از جمله کسانی است که نظرات مختلفی پیرامون شخصیتش وجود دارد. چنانکه برخی از مسیحیان مانند گریگوری کبیر در اظهارات خویش مصرانه می‏خواهند مریم مجدلیه را با زن گناهکاری که با عطر پاهای عیسی را تدهین نموده یکی قلمداد کنمد. در حالیکه براساس گزارشات اولیه‏ی کلیسا، آنچه درباره‏ی مریم مجدلیه در اناجیل آمده است، در سایه‏ی ابهام قرار دارد. [8]

    در انجیل لوقا آمده است، که مجدلیه، همان زنی است که عیسی مسیح، هفت دیو را از کالبد وی خارج کرده است.[9] به گفته‏ی "ویل دورانت" او زنی بود که از بیماریها و قبضه­های عصبی _ جن زدگی _ رنج می‏کشید. این حالات مریم در حضور مسیح از بین رفته و تسکین می‏یافت. به همین دلیل مجدلیه، عیسی را همچون کسی که او را حیاتی دوباره بخشید، تکریم می‏نمود[10] و وجود و حضور مسیح را برای تندرستی و رهایی خویش از گرداب هولناکی که به آن گرفتار بود، ضروری می‏دانست و به همین دلیل در زمره‏ی ایمانداران و پیروان وی درآمده بود.[11]

    او اغلب همراه با دو مریم دیگر _ مریم باکره و مریم مادر سالومه و یوشا [12]_ در کنار عیسی بود[13] و با وی از شهری به شهر دیگر سفر می‏کردند.

    گویند مریم همان کسی است که در انجیل یوحنا [14]، یهودیان او را بعنوان زنی بدکاره برای اجرای حد نزد عیسی مسیح بردند. طبق گزارش انجیلها، یهودیان در این ماجرا خطاب به وی (عیسی) گفتند که این زن باید طبق شریعت موسی، سنگسار شود؛ تو چه دستور می‏دهی؟ عیسی در حالی که خم شده بود و با انگشت بر زمین چیزهایی می‏نوشت، ایستاد و به آنها گفت: از میان شما کسی که بی گناه است، اولین سنگ را بزند و دوباره خم شده، و شروع به نوشتن کرد. یهودیان وقتی این سخن را شنیدند، همگی متفرق شدند. و بزرگان ایشان نخستین کسانی بودند که از حضور عیسی خارج شدند. بدین ترتیب عیسی با آن زن تنها ماند. عیسی مسیح ایستاد و جز آن زن کسی را ندید. پس گفت ای زن، آنهایی که به تو تهمت می‏زدند، کجا رفتند؟ آیا هیچ کس تو را محکوم نکرد؟ آن زن گفت: هیچ کس، ای آقا. عیسی به او گفت: من هم تو را محکوم نمی کنم. برو و هرگز به گناه بازمگرد.

    براساس آنچه در اناجیل ثبت است، مجدلیه یکی از زنانی است که به هنگام مصلوب شدن [15]، تدفین [16] و رستاخیز [17] مسیح حضور داشته است.

    ادامه مطلب
    نویسنده : mojarradat | دسته : آرماگدون ، مریم مجدلیه
    مریم مَجدَلیه

    و عیسی گفت : بسیار خوب چنین کنید که میخواهید لیکن سنگ اول را کسی بزند که هیچ گناهی تکرده باشد

    مریم مَجدَلیه شخصیتی در عهد جدید است یکی از پیروان مؤمن عیسی مسیح به شمار رفته و کلیساهای کاتولیک رومی، ارتدکس شرقی، لوتری و انگلیکان او را جزو قدیسه‌ها می‌دانند.لقب مجدلیه اشاره به شهری به نام مجدله در کرانه غربی دریاچه تیبریاس دارد.

    بر پایه داستان انجیل، مریم مجدلیه زنی تن‌فروش و بسیار زیبا بوده‌است. روزی اهل شهر به دنبال وی می‌افتند تا وی را سنگسار کنند.او می‌گریزد تا به عیسی می‌رسد. عیسی داستان را از پیگیران مریم می‌پرسد و آنان می‌گویند که ما می‌خواهیم او را از برای گناهانش سنگسار کنیم. عیسی می‌گوید بسیار خوب چنین کنید ولی اولین سنگ را کسی بزند که گناهی نکرده باشد. این سخن عیسی ایشان را شرمنده و پراکنده ساخت و جان مریم مجدلیه رهانیده شد. از آن پس این زن از یاران نزدیک عیسی در آمد.تابلویی هم از این داستان توسط لئوناردو داوینچی ترسیم شده که بسیار زیباست و در موزه سن سباستین نگهداری می‌شود. این تابلو به نام «گریز مریم مجدلیه» مشهور است.

    به نام مجدلیه در انجیل لوقا ۸:۲ اشاره شده:

    چندی بعد عیسی سفری به شهرها و دهات ایالت جلیل کرد تا همه جا مژدة ملکوت خدا را اعلام کند. آن دوازده شاگرد و چند زن که از روح پلید و یا از امراض شفا یافته بودند نیز او را همراهی می‌کردند. مریم مجدلیه که عیسی هفت روح پلید را از وجود او بیرون کرده بود. یونا، همسر خوزا (رئیس دربار هیرودیس)، و سوسن از جمله این زنان بودند. ایشان و بسیاری از زنان دیگر از دارایی شخصی خود، عیسی و شاگردانش را خدمت می‌کردند.با این همه وجود شخصیتی تاریخی به نام مریم مجدلیه و شیوه زندگی او محل بحث و شک است.برخی فرقه‌های مسیحی بر این باورند که مریم مجدلیه نه تنها زنی بدکاره نبوده، بلکه او از خانواده‌ای سلطنتی می‌باشد و عیسی مسیح با او ازدواج نمود. بر پایه باور این فرقه‌ها، حتی انجیلی به مریم مجدلیه منسوب است که در آن ذکر شده که مسیح مصلوب نشده است. و همچنین وی دارای دختری به نام سارا بوده است.

    انجیل مریم یک انجیل اپوکریفا (که شش صفحه اول و صفحات آخر این انجیل در دسترس نیست) است . قدیمی‌ترین نسخه ی پیدا شده به حدود قرن دوم میلادی بر می گردد، که به زبان قبطی و بر روی کاغذ پاپیروس نوشته شده است . امروزه با اینکه صفحات زیادی از این انجیل در دسترس نیست اما به زبانهای گوناگون از جمله آلمانی و انگلیسی به چاپ رسیده. در این انجیل، از عیسی با عنوان نجات دهنده یاد شده است .

    مطالب زیادی در مورد علاقه حضرت عیسی به مریم مجدلیه نوشته شده که بعضی از آنها با اعتراضات نیز مواجه شده‌اند.

    به نمونه هائی از این مطالب توجه فرمائید البته ذکر این نکته لازم است که مطلب حاضر تمامااز اناجیل معتبر استخراج گردیده

    زندگى مریم مجدلیه - آیا مریم مجدلیه ایرانى‌تبار است؟

    مریم مَجدلیه (Mary Magdalene) شهرتِ خود را، از قلعه‌اى به نامِ مَجدَل (Magdalo) گرفته است. او از پدر و مادرى، که تبارى به راستى شریف داشتند، و از دودمانِ پادشاهان بودند، زاده شد. پدرَش، کوروش (Cyrus) نام داشت، مادرَش، یوکاریس (Eucharis). او و برادرَش ایلعازر (Lazarus) و خواهرَش مَرتا (Martha) مالکانِ کاخِ مَجدَل، که با ناصره (Nazareth) یک‌چهارمِ فرسنگ (two miles = 3218 m) فاصله داشت، و کاخِ بیتِ‌عَنیا (Bethany) که نزدیکِ اورشلیم (Jerusalem) بود، و بخشِ بزرگى از اورشلیم بودند، و تمامِ اینها، میانِ آنان، تقسیم شده بود. به گونه‌اى که مریم، مالکِ کاخِ مَجدَل بود، که نامِ مجدلیه را، از آن گرفته بود. و ایلعازر، مالکِ بخشى از شهرِ اورشلیم، و مرتا، مالکِ بخشِ بیتِ‌عَنیا بود. و آنگاه که مریم، خود را، به لذت‌هاى جسمانى سپرد، و ایلعازر، خود را، وَقفِ سلحشورى کرد، مرتا، که خردمند بود، بخش‌هاى برادر و خواهرِ خود را، به همراهِ بخشِ خود، شرافتمندانه اداره کرد، و به سلحشوران، و خادِمانِ خود، و نیازهاى مردمِ نادار رسیدگى کرد. با این وجود پس از عُروجِ سَرورِمان، آنان همه چیز را فروختند، و وَجهِ به دست آمده از این کار را، صرفِ رسولان (apostles) کردند.

     

    مریم مَجدَلیه و عیسی مسیح

     

    آنگاه که مجدلیه ثروتِ فراوان داشت، و از آنجا که لذت جُفتِ ثروت و وفورِ نعمت است؛ و او با زیبایى و ثروتِ هرچه بیشتر جلوه‌گر مى‌گشت، و جسمِ خود را، هر چه بیشتر، به لذت مى‌سپُرد، نامِ نیکِ خود را تباه کرد، و به گناهکار شهره گشت. و آنگاه که سَرورِمان عیسا مسیح (Jesu Christ) در آنجا، و جاهاى دیگر موعظه مى‌کرد، او مُلهَم از روح‌القدُس (Holy Ghost) به خانه‌ى شمعون (Simon) بَرَصى رفت، که سَرورِمان در آنجا غذا مى‌خورد. چون گناهکار بود، جرأت نکرد، نزدِ افرادِ نیک و شایسته برود، و پشتِ پاى سَرورِمان رفت، و پاى او را، به اشکِ چشمان‌َش شست، و به موى سَرَش خشک کرد، و آنها را، به روغن‌هاى گرانبها تدهین کرد. چرا که ساکنانِ آن منطقه، براى رفعِ گرما و سوزانندگىِ فراوانِ خورشید، شستشو و تدهین مى‌کردند. و چون شمعونِ (Simon) اَبرَص با خود اندیشید، که اگر سَرورِمان پیامبرى راستین بود، نمى‌گذاشت زنى گناهکار، او را، لمس کند، سَرورِمان، پنداشتِ او را، نکوهش کرد، و تمامِ گناهانِ آن زن را بخشید. و او، همان مریمِ مجدلیه است، که سَرورِمان، موهبت‌هاى گرانمایه‌ى بسیارى، به او داد. و نشانه‌هاى گرانمایه‌ى محبت را آشکار کرد، آنگاه که هفت دیو را، از او، بیرون کرد. او را، تماماً، در آغوشِ محبتِ خود گرفت، و مَحرَمِ راستینِ خود کرد. از او خواست، که میزبانِ او گردد، و در سفر مَددکارِ او باشد، و بارها، از او، مهربانانه حمایت کرد؛ در برابرِ فریسى، که گفت او پاک نیست، و در برابرِ خواهرَش که گفت او تن‌آساست، و در برابرِ یهودا (Judas) که گفت او تباه کننده‌ى اموال است، از او حمایت کرد. و هنگامى که گریستنِ او را دید، نتوانست اشک‌هاى خود را نگه دارد. و براى محبت به او بود، که ایلعازر را، چهار روز پس از مَرگ، بَرخیزاند، و خواهرِ او را، که هفت سال بود، دُچارِ خون‌رَوى بود، شفا بخشید. و به محبتِ او بود، که مارسله (Martelle) ، خدمتکارِ خواهرَش، مرتا را، که گفت: "مُتِبَرک است، رَحِمى که تو را حَمل کرد، و پستان‌هایى که مَکیدى!" مُتِبَرک گرداند. ولى به گفته‌ى قدیس اَمبروسیوس (S. Ambrose) آن که گفته شده، مارتاست، و این، خدمتکارِ اوست. این مریمِ مجدلیه است، که پاهاى سَرورِمان را شست، و با موى سَرِ خود، خشک کرد، و با روغنِ گرانبها تدهین کرد، و آیینِ توبه را در زمانِ فیض به جا آورد، و نخستین کسى بود، که نصیبِ خوب را اختیار کرد، که در پاى سَرورِمان بود، و موعظه‌ى او را شنید؛ سَرِ او را تدهین کرد؛ به هنگامِ مُصیبت (passion) نزدیکِ صلیب بود؛ براى تدهینِ پیکرِ او، حَنوط آماده ساخت؛ از آرامگاهِ او نرفت، آنگاه که مُریدان رفتند. عیسا مسیح، پس از اِحیا (resurrection) نخست، بر او پدیدار گشت، و او در پىِ رسولان (apostles) رفت، و رَسولِ رَسولان (apostolesse of the apostles) سَرورِمان گشت.

    پس از عُروج (ascension) سَرورِمان، چهارده سال پس از مُصیبت، مُدتى پس از آن که یهودیان، قدیس استفانوس (S. Stephen) را کشتند، و مُریدانِ دیگر را از یهود راندند، و آنان به سرزمین‌هاى دیگر رفته، به ترویجِ کلامِ خداوند پرداختند. در آن زمان، قدیس مَکسیمینوس (S. Maximin) که یکى از هفتاد و دو مُریدِ سَرورِمان بود، و قدیس پطرس (S. Peter) مریمِ مَجدلیه‌ى متبارک را به او سپرده بود، با این رسولان بود. هنگامى که مُریدان رانده شدند، بى‌دینان، قدیس مَکسیمینوس، مریمِ مجدلیه، برادرَش ایلعازر، خواهرَش مرتا، مارسله خدوتکارِ خواهرَش و قدیس سدونى (S, Cedony) که نابینا زاده بود، و سَرورِمان بینا گردانید، را به همراهِ بسیارى از مسیحیانِ دیگر، گرفته، و با کشتىِ بدونِ سُکان و دَکل، به دریا رها کردند، که غرق گردند. اما با عنایتِ قادرِ مُتعال، همه به مارسِل (Marseilles) رسیدند؛ در آنجا، خبرى از مهمان‌نوازى نبود، و آنان در هَشتىِ جلوى پرستشگاهِ مردمِ آن سرزمین، منزل کردند. و آنگاه که مریمِ مجدلیه دید، که مردم در پرستشگاه گِرد آمده‌اند، تا براى بُتان قربانى کنند، با مِتانت برخاسته، و با روى گشاده، سخنانى سنجیده، و زبانى شیوا، دین و آیینِ عیسا مسیح را موعظه کرد، و آنان را، از پرستشِ بُتان مَنع کرد. آنان شیفته‌ى زیبایى، خردمندى و شیوایىِ گفتارِ او گشتند. و حیرت ندارد، اگر دهانى، که چنان خالصانه و صمیمانه بَر پاى سَرورِمان بوسه زده، از کلامِ خداوند، بیش از دیگران، بَهره‌مَند گشته باشد.

    مریم در برابر عیسی زانو زده اثر گابریل ووگر 1868 میلادی

     

    از قضاى روزگار، اَمیرِ آن سرزمین و همسرش، براى بُتان قربانى کردند، که صاحبِ فرزند گردند. و مریم مجدلیه، براى آنان، از عیسا مسیح، موعظه کرد، و آنان را، از این قربانى‌ها مَنع کرد. و پس از مُدّتِ کوتاهى، مریمِ مجدلیه، در رؤیا، بَر آن بانو پدیدار گشته، گفت: "از چه رو، تو چنین ثروتى دارى، و مَردمِ نادارِ سَرورِمان، از شدتِ گرسنگى و سرما، رو به مرگ‌اند؟" بانو مُرَدّد گشت، و بیم داشت که رؤیا را بَر همسر آشکار کند. پس شبِ دیگر، باز بَر او پدیدار شد، و همان گونه سخن گفت، و تهدیدهایى نیز کرد، که به همسرِ خود، در موردِ رسیدگى به ناداران و نیازمندان، هشدار دهد، ولى او چیزى از آن، به همسرِ خود نگفت. و شبِ سوم، در تاریکى، بَر او و همسرَش، پدیدار شد، با چهره‌اى دَرهم و خشمگین چون آتش، گویى تمامِ خانه مى‌سوزد، و گفت: "تو ستمگراى، و مُریدِ پدرِت، شیطان، و همسرَت، مارى‌ست، که سخنانِ مرا، به تو نمى‌گوید، تو اکنون پشتیبانِ دشمنِ صلیب‌اى، که شکم‌َت را آکنده از حرص کرده، و خوراک‌هاى رنگارنگ، و قدیسانِ مقدسِ سَرورمان، از شدتِ گرسنگى، رو به مرگ‌اند. در کاخ‌َت، با لباس‌هاى ابریشمین آرمیده‌اى، و آنان را مى‌بینى، که پناهگاهى ندارند، و در رنج‌اند، و بى آن که به آنان رسیدگى کنى، به راهِ خود مى‌روى. تو بى‌مکافات نمى‌مانى، و نمى‌توانى از آن بگریزى، و تا زمانى که کارى نکنى، ستمکار و تبهکارى." و پس از آن که این سخنان را گفت، ناپدید شد. آنگاه بانو بیدار گشته، مُشوّش گشت. و همسرَش هم، به همان سَبب، به شدت، مُشوّش گشته، بَر خود لرزید. او به اَمیر گفت: "تو هم، همان رؤیایى را که من دیده‌ام، دیده‌اى؟" و او گفت: "آرى، و بسیار مُتِحَیّراَم، و سخت هراسان‌اَم از این بابت." و همسرَش گفت: "بهتر آن است که از او فرمان‌بَرى کنیم، تا به خشمِ خدایى که او موعظه مى‌کند، گرفتار نگردیم." به همین سبب، خود را به منزلِ آنان رسانده، و هر چه لازم و ضرورى بود، براى آنان کردند. پس چون مریمِ مجدلیه مدتى موعظه کرد، امیر به او گفت: "گمان مى‌کنى بتوانى از شریعتى که موعظه مى‌کنى، دفاع کنى؟" و او پاسخ داد: "یقیناً، من آماده‌ى دفاع از آن‌اَم، و این کار، هر روزه، از طریقِ مُعجزات، و موعظه‌هاى استادِمان قدیس پطرس، که اکنون، در مَقامِ اسقفىِ رُم (Rome) است، انجام مى‌پذیرد." آنگاه امیر به او گفت: "من و همسرَم آماده‌ایم، که در همه چیز، از تو فرمان‌بَرى کنیم، اگر خدایى، که موعظه مى‌کنى، ما را صاحبِ فرزند کند." و آنگاه مریمِ مجدلیه گفت، که این، نباید ترک شود، و سپس از سَرورِمان خواست، که به آنان پسرى بدهد. و سَرورِمان، دُعاى او را شنید، و بانو باردار گشت.

    آنگاه اَمیر بَر آن شد که به نزدِ قدیس پطرس برود، و از دُرستىِ آن چه مریمِ مجدلیه، از عیسا مسیح، موعظه کرده، آگاه گردد. پس همسرَش به او گفت: "چه کار مى‌کنى؟ آیا مى‌خواهى بدونِ من بروى؟ نه! اگر بروى، با تو مى‌آیم، و اگر بازگردى، باز، بازمى‌گردم، اگر نروى و بمانى، نمى‌روم و مى‌مانم." اَمیر به او پاسخ داده، گفت: "عزیزَم! این ممکن نیست، چرا که تو باردارى، و خطراتِ دریا بى‌شمار. تو به آسانى هلاک مى‌گردى، تو در خانه مانده، به امورِ اینجا رسیدگى مى‌کنى." و بانو، که نمى‌خواست، به هیچ روى، تصمیمِ خود را تغییر دهد، به خاک افتاد، و در پاى او، سخت گریست، و از امیر خواست، که او را، با خود، ببرد. و سرانجام او موافقت کرده، درخواستِ او را پذیرفت. مریمِ مجدلیه بر شانه‌هاى آنان، نشانِ صلیب کشید، که تا انتهاى سفر، از دام‌هاى ابلیس برَهند.

    آنگاه کشتى را، از آن چه نیاز داشتند، انباشتند، و هر چه داشتند، به مریمِ مجدلیه سپردند، و به سفرِ زیارتىِ خود رفتند. پس از یک روز و شب دریانوردى، تندَر و توفانِ بزرگى پدیدار شد. و باد شدت یافت، و بسیار سَهمگین گشت، به گونه‌اى که بانو، که باردار بود، و چیزى به زایمان‌َش نمانده بود، رفته‌رفته ناتوان گشت، و از امواجِ بزرگ و آشفتگىِ دریا، بسیار رنجور گشت، و کمى بعد، دَردِ زایمان آغاز گشت، و پسرى سالم به دنیا آورد، اما بَر اثرِ باد و توفان، به هنگامِ زایمان مُرد. و کودک که به دنیا آمد، براى بهره‌مندى از سینه‌ى مادر گریه سَر داد، و سَر و صداى رِقت‌بارى به پا کرد. آه! چه دردناک بود، براى پدر، داشتنِ پسرى، که زادن‌َش، سببِ مرگِ مادر بود، و او زنده نمى‌ماند، چرا که چیزى براى خوردن نداشت. آه! چه کار مى‌تواند کرد، زائرى، که مَرگِ همسرَش را دیده است، و پسرَش، براى سینه‌ى مادرَش، در گریستن است؟ زائر به سختى گریسته، گفت: "آه! چه مصیبتى! آه! چه کار باید کرد؟ آرزومندِ داشتنِ پسر بودم، هم پسر از دست رفت، هم مادر." و آنگاه دریانوردان گفتند: "اگر این پیکرِ بى‌جان را به دریا نیاندازیم، همگى هلاک گردیم، که تا هنگامى که با ماست، توفان باز نخواهد ایستاد." و آنگاه که پیکرِ او را بَرگرفتند، که به دریا اندازند، شوهر گفت: "کمى شکیبا باشید، و اگر براى خاطرِ من، از او دَرنمى‌گذرید، دستِ‌کم براى خاطرِ این کودکِ کوچک، که مى‌گرید، از او درگذرید، از شما مى‌خواهم، کمى دِرَنگ کنید، شاید او از شدتِ دَرد، ازهوش رفته باشد، و باز به هوش آید." و او در سخن بود، که مَلاحان، کوهى را، نه چندان دور از کشتى، دیدند. و سپس گفتند، که بهتر آن است، که او را به خشکى بُرده، به خاک بسپاریم، و نگذاریم که خوراکِ ماهیانِ دریا گردد. و آن نیک‌مَرد، از مال و اِلتماس دریغ نکرد، تا که پیکرِ او را به خشکى بُردَند. و آنگاه که خواستند حُفره‌اى، براى دَفنِ پیکرِ او بکنند، دریافتند، که آن کوه، صخره‌اى چنان سخت است، که نمى‌توان در آن رخنه کرد. پس پیکرِ او را، همانجا گذاشته، با رَدایى، پوشاندند؛ و پدر، پسرِ کوچک را، بَر سینه‌ى مادرِ مُرده گذاشت، و اشک‌ریزان گفت: "اى مریمِ مجدلیه! چرا به مَرسیلیا، و به سرنوشتِ شوم و اهریمنىِ من، قدم گذاشتى؟ چرا براى خاطرِ تو، راهىِ این سَفر گشتم؟ آیا تو از خدا خواستى، که همسرَم باردار گردد، و به هنگامِ زادنِ پسرَش بمیرد؟ و اکنون، کودکى، که در شکم داشت، و آن را زاد، به ناچار، مى‌میرد، چرا که پرستارى ندارد. من این را از دُعاى تو دارم، و آنان را به تو مى‌سپارم، به آن که همه‌چیزَم را به او سپُرده‌ام. و از خداى تو مى‌خواهم، که اگر مى‌تواند، جانِ مادر را بَرگرداند، که او، به موجبِ دعاى تو، باید بر این کودک رَحم کرده، نگذارد بمیرد." آنگاه تمامىِ پیکرِ او، و کودک را، با رَدا پوشاند، و به کشتى بازگشت، و سفرِ خود را پى گرفت.

    هنگامى که به نزدِ قدیس پطرس رسید، قدیس پطرس به طرفِ او آمد، و هنگامى که نشانِ صلیب را بر شانه‌ى او دید، پرسید که کیست، و براى چه آمده است، و او همه چیز را بازگفت. قدیس پطرس به او گفت: "سلام بَر تو، خوش آمده‌اى، و امرِ نیکى را پذیرفته‌اى. و اندوهگین مباش، که همسرَت در خواب است، و کودکِ کوچک، در کنارِ او، آرام، چرا که سَرورِمان قادر است، آن چه مى‌خواهد به او بدهد، و آنچه داده، بگیرد، و آن چه گرفته باز بازگرداند، و اشک و اندوه را به شادى مُبدّل کند." و پطرس او را به اورشلیم، و به دیدارِ تمامِ مکان‌هایى، که عیسا مسیح، موعظه و معجزه کرده بود، و مکانى که تن به مرگ سپُرده بود، و جایى که به آسمان عروج کرده بود، بُرد. و آنگاه که دین را، از قدیس پطرس، نیک فراگرفت، دو سال بود، که مارسِل را ترک کرده بود.

    پس براى بازگشت به سرزمینِ خود، به کشتى نشست. و همان گونه که بَر دریا مى‌راندند، با عِنایتِ خداوند، به صخره‌اى که پیکرِ همسرَش و کودک‌َش را بَر آن گذاشته بودند، رسیدند. پس او از مال و التماس دریغ نکرد، تا به آنجا رفتند. و کودکِ کوچک، که مریمِ مجدلیه حفظ کرده بود، اغلب، به کنارِ دریا مى‌آمد، و مانندِ کودکانِ کوچک، سنگ‌هاى کوچک را، بَرمى‌داشت، و به دریا مى‌انداخت. و هنگامى که به آنجا رسیدند، کودکِ کوچک را دیدند، که طبقِ عادت، در کنارِ دریا با سنگ‌ها بازى مى‌کرد. و آنان حیرت‌زده گشتند، که آن چیست. و کودک که پیش از آن مردم را ندیده بود، آنان را که دید، هراسید، و مخفیانه، به آغوشِ مادر رفته، در زیرِ رَدا پنهان شد. و سپس پدرِ کودک، براى آن که آشکارتر ببیند، رفت، و رَدا را برداشت، و دید که کودک کاملاً تندرست است، و سینه‌ى مادرَش را مى‌مکد. سپس، کودک را درمیانِ بازوان خود گرفته، گفت: "اى مریمِ مجدلیه‌ى متبارک! من بسیار خوشحال و خوشبخت بودم، اگر همسرَم اکنون زنده بود، و مى‌توانست زندگى کند، و با من به سرزمین‌َم برگردد. من اکنون به راستى دانسته‌ام، و باور دارم که پسرَم را، تو به من داده‌اى، و دو سال، بَر این صخره، به او خوراک رسانده، و حافظِ او بوده‌اى، چه خوب بود اگر همسرَم تندرستىِ خود را باز مى‌یافت." و با این سخنان زن نفس کشیده، به زندگى بازگشت، و مانندِ آن که از خواب برخاسته باشد، گفت: "اى مریمِ مجدلیه‌ى متبارک! تو بسیار گران‌مایه و ارجمندى، که به هنگامِ زایمان، ماماى من بودى، و به هنگامِ نیاز، مَددکارَم." و شوهر که این سخنان را شنید، بسیار حیرت کرد، و گفت: "همسرِ گرامى و دلبندَم! تو زنده‌اى؟" و او گفت: "آرى، یقیناً زنده‌ام، و من نخستین کسى‌ام که از سفرى، که تو مى‌آیى، آمده‌ام، و تماماً، همان گونه که قدیس پطرس، تو را به اورشلیم، و به دیدارِ مکان‌هایى که سَرورِمان، تن به مرگ سپُرد، به خاک سپُرده شد، و به آسمان عُروج کرد، و بسیارى مکان‌هاى دیگر بُرد، من با تو، و با مریمِ مجدلیه بودم، که همراه و راهنماى من بود، و مرا به دیدارِ تمامِ مکان‌هایى که به خاطر سپرده‌ام، و به خوبى، به یاد دارم، بُرد." و سپس، تمامِ معجزاتى را که شوهر دیده بود، براى او بَرشمُرد، و نه چیزى را از قلم انداخت، و نه قدمى فراتر از طریقِ حقیقت، بَرداشت. و زائرِ نیک که به همسر و کودک‌َش رسیده بود، به کشتى رفت.

     

    ماهی گیری عیسی مسیح

    عیسی و معجزه گرفتن ماهی در دریای جلیله یا درساچه تیبر یاس شهر مجدله در کرانه غربی این دریاچه آب شیرین قرار دارد

     

    کمى بعد به بندرِ مارسِل رسیدند. و دیدند که مریمِ مجدلیه‌ى متبارک، با مُریدانش، به موعظه مشغول‌اند. و به پاى او افتادند، و آن چه که رخ داده بود، براى او بازگفتند، و به دستِ قدیس مَکسیمینوس، غسلِ تعمید داده شدند. و تمامِ بتکده‌هاى شهرِ مارسِل را ویران کردند، و کلیساهاى عیساى مسیح را به پا کردند. و به اتفاق، قدیس ایلعازر را، به اسقفىِ آن شهر بَرگزیدند. و سپس به شهرِ آیکس (Aix) آمدند، و به موعظه و مُعجزاتِ بزرگ، مردمِ آنجا را به دینِ عیسا مسیح دَرآوردند. و مُقرّر کردند، که قدیس مَکسیمینوس، اُسقفِ آنجا باشد.

    در این میان، مریمِ مجدلیه‌ى متبارک، که آرزومندِ مُراقبه‌ى بى‌حَد بود، به بیابانى سوزان رفت، و در محلى که فرشته‌ى خداوند مقرّر کرده بود، جاى گرفت، و مُدتِ 30 سال، بى آن که کسى بداند، در آنجا اقامت کرد. در آنجا، نه آبِ جارى بود، و نه درختى، و نه بوته‌اى. چرا که مُنجى (Redeemer) ما، بَر آن بود، که آشکارا نشان دهد، که براى او طعامى آسمانى مُقرّر کرده است، نه خوراکِ زمینى و هر روزه در ساعاتِ شرعى با فرشتگان، به آسمان مى رفت، و به گوش‌هاى زمینى، مى‌شنید، سُرودِ زیباى یارانِ عرشىِ خود را، که خوراکِ او بود، و خود را با طعام‌هایى به راستى مَطبوع سیر مى‌کرد، و سپس توسطِ فرشتگان، به محلِ خود بازگردانده مى‌گشت، این گونه بود که او نیازى به خوردنِ جسمانى نداشت.

    از قضاى روزگار، کشیشى که آرزومندِ زندگانىِ گوشه‌نشینانه بود، در اتاقکى، که یک‌پنجمِ فرسنگ (twelve-furlong = 2412 m) با محلِ مریمِ مجدلیه فاصله داشت، ساکن شد. روزى، سَرورِمان، چشمِ کشیش را گشود، و او با چشمانِ زمینىِ خود دید، که چگونه فرشتگان، به محلى که مریمِ مجدلیه‌ى متبارک ساکن بود، فرود آمده، او را به آسمان بُردند، و پس از ساعتى، همراه با ستایش‌هاى الهى به همان محل آورده شد. و کشیش، آرزومندِ دانستنِ حقیقتِ این رؤیاى حیرت‌آور گردید، و قادرِ مُتعال را عبادت کرد، و با شیفتگىِ بسیار به آن محل رفت. و هنگامى که به نزدیکىِ آنجا رسید، تخته‌سنگى افتاد، و ران‌هاى‌َش آماس کرد، و رفته‌رفته ناتوان گشت، و ترس تمامِ وجودَش را فرا گرفت. و همین که بازگشت، ران‌هاى‌َش کاملاً سالم گشت، و آماده‌ى حرکت. و هنگامى که باز عَزم کرد، که به آن محل برود، تمامِ بدن‌َش لَمس گشت، و از حرکت ماند. و آنگاه دانست، که آنجا، محلِ رمزى الهى‌ست، و هیچ بنى‌بشرى نمى‌تواند آنجا برود، پس نامِ عیسا را به زبان آورده، گفت: "تو را به سَرورِمان سوگند مى‌دهم، که اگر انسان یا آفریده‌ى بخردِ دیگرى هستى، که در این غار ساکن‌اى، به من پاسخ داده، حقیقتِ خود را بگویى." و هنگامى که این سخن را، سه بار گفت، مریمِ مجدلیه‌ى متبارک پاسخ داد: "نزدیک‌تر بیا، که آن چه خواهانِ آن‌اى، خواهى دانست." هنگامى که او، ترسان و لرزان، به نیمه‌ى راه رسید، به او گفت: "آیا به یاد دارى، بشارتِ مریمِ مجدلیه را، آن زنِ گناهکارِ معروف، که پاى مُنجىِ ما را، به اشک شست، و به موى سَر خشک کرد، و آرزومندِ بخشیده شدنِ گناهان‌َش بود؟" و کشیش به او گفت: "به خوبى به یاد دارم، چرا که بیش از 30 سال است، که کلیساى مقدس، باور دارد، و پذیرفته آن را." سپس او گفت: "من، همان‌ام، که مدتِ 30 سال، بدونِ آن که کسى بداند، در اینجاست، و همان گونه که تو روزِ پیش اجازه یافتى ببینى، من هر روز، به یارىِ فرشتگان، به آسمان مى‌روم، و اجازه یافته‌ام، که با گوش‌هاى زمینى‌َم، سُرودِ به راستى زیباى یارانِ عرشىِ خود را بشنوم. و چون سَرورِمان، بَر من آشکار کرده، که راهىِ جهانِ دیگراَم، به نزدِ مَکسیمینوس رفته، به او بگو، که فرداى احیاى سَرورِمان، در همان هنگام، که هماره برمى‌خیزد و براى نمازِ بامداد مى‌رود، آنگاه که به تنهایى، واردِ نمازخانه‌ى خود مى‌گردد، مرا، همراهِ هیأتِ فرشتگان خواهد دید." و کشیش، صداى او را مى‌شنید، مانندِ آن که صداى فرشته را مى‌شنود، چرا که چیزى نمى‌دید.

     

    توبه مریم

     

    او بى‌درنگ به نزدِ مَکسیمینوس رفت، و آن چه از او خواسته شده بود، به او گفت. قدیس مَکسیمینوس سرشار از سُرور گشت، و سَرورِمان را بسیار سپاس گفت. و در روز و ساعتِ گفته‌شده، همان گونه که گفته شد، واردِ نمازخانه‌ى خود گشت، و مریمِ مجدلیه‌ى متبارک را دید، که در میانِ گروهِ سُرودى، متشکل از فرشتگانِ آورنده‌اش، ایستاده بود، و دو یا سه گز (two or three cubits = 208 or 312 cm) بالاتر از زمین قرار داشت. و دستانِ خود را بالا گرفته، براى سَرورِمان دُعا مى‌کرد، و قدیس مَکسیمینوس که او را دید، جُرأت نکرد به او نزدیک گردد. و او به سَمتِ قدیس مَکسیمینوس برگشته، گفت: "پدرِ من! نزدیک‌تر بیا، و از دُخترَت دورى مکن!" و هنگامى که به او نزدیک شد، همان گونه که در کتاب‌هاى قدیس مَکسیمینوس آمده، به دلیلِ رؤیتِ هر روزه‌ى فرشتگان، سَر و روى‌َش آنچنان تابان بود، که از روشنى، به پرتوى خورشید مى‌مانست. و سپس همه‌ى کشیشان و دبیرانِ پیش‌گفته و مریمِ مجدلیه، جسم و خونِ سَرورِمان را، اشک‌ریزان، از دستِ اُسقف گرفتند، و سپس، مریمِ مجدلیه، پیکرِ خود را به سَمتِ مِحراب کشید، و جانِ به راستى متبارک‌َش، از پیکر جدا گشته، به سوى سَرورِمان رفت. و پس از آن که جدا گشت، بوى بسیار خوشى از پیکر متساعد گشت، که تا هفت روز باقى بود. و مَکسیمینوسِ متبارک، پیکرِ او را، با روغن‌هاى گرانبهاى گوناگون، تدهین کرد، و با احترام به خاک سپُرد، و سپس فرمان رسید که پیکرِ او، پس از مرگ، باید در کنارِ مریمِ مجدلیه به خاک سپُرده شود.

     

    مردم در پی سنگسار مریم

     

    هِجسیپس (Hegesippus) و دیگر کتاب‌هاى جوزفِس (Josephus) به اندازه‌ى کافى، به این ماجرا پرداخته‌اند، و جوزفس، در رساله‌ى خود گفته، که مریمِ مجدلیه‌ى متبارک، پس از عُروجِ سَرورِمان، به سَببِ عشقِ سوزانى که به عیسا مسیح داشت، و به سببِ غم و اندوهى، که در غیابِ استادَش، سَرورِمان داشت، نخواست دیگر مَردى را ببیند. حتا پس از آن که به سَرزمینِ آیکس آمد، به بیابان رفت، و 30 سال در آنجا بود، بى آن که مَردى یا زنى بداند. و او گفته، که مریمِ مجدلیه، هر روز، در هفت ساعتِ شرعى، با فرشتگان به آسمان مى‌رفت. ولى او گفته، که هنگامى که آن کشیش، به سوى او آمد، او محصور در اُتاقکِ خود بود؛ و از او بالاپوشى خواست، و کشیش بالاپوشى به او داد، که او به تن کرده، خود را پوشاند. و با کشیش به کلیسا رفت، و عشاى ربانى گرفت، و با دستانِ به هم پیوسته، نیایش کرده، به آرامشِ ابدى دست یافت.

    در زمانِ شارلِ کبیر (Charles the great) در سال 771 سَرورِمان، جرارد، دوکِ بورگاندى (Gerard duke of Burgundy) صاحبِ فرزند نمى‌گشت، از این رو خیراتِ بسیار مى‌کرد، و کلیساهاى بسیار، و صومعه‌هاى بسیارى بنا کرد. او هنگامى که دِیرِ وسول (Vesoul) را بنا مى‌کرد، با توافقِ مِهترِ دیر، راهبى را، براى مأموریتى بسیار بخردانه، یعنى آوردن بقایاى قدیس مریم مجدلیه به آنجا، به آیکس فرستاند. و هنگامى که راهب، به شهرِ نام‌بُرده رسید، دید که همه چیز را، مُشرکان، ویران کرده‌اند. سپس، بر حسبِ اتفاق، سنگِ گورِ مَرمَرینى یافت، که آن چه بَر آن نوشته بود، نشان مى داد، که بانوى متبارک مریم مجدلیه در آنجا آرمیده است، و سرگذشتِ او، که به نحوِ حیرت‌آورى کامل بود، بر سنگ، حک شده بود. و راهب، شبانه، آن را گشوده، و بقایا را برداشته، به منزلِ خود بُرد. و همان شب، مریم مجدلیه بَر راهب پدیدار گشته، گفت: "تردیدى به خود راه مَده، و کار را به پایان برسان." سپس راهب به سوى خانه‌اش روانه گشت، تا آن که فاصله‌اش با دیر، به یک‌شانزدهم فرسنگ (half of mile = 804.5 m) رسید. ولى به هیچ روى نتوانست، بقایا را، جلوتر از آن ببَرد، تا آن که مِهترِ دیر و راهبان، به اتفاق آمدند، و بقایا را، با احترام، دریافت کردند. و کمى بعد، همسرِ دوک، براى او، فرزندى آورد.

     

    مریم در تدخین عود

     

    سَلحشورى بود، که هر ساله، به زیارتگاهى، که پیکرِ قدیس مریمِ مجدلیه را، در خود جاى داده بود، مى‌رفت، تا آن که در نبردى کشته شد. و دوستان‌َش همان گونه که براى او، که در تابوتِ خود بود، مى‌گریستند، مهربانانه و دیندارانه، گله مى‌کردند، که چرا مریمِ مجدلیه گذاشت، که مُریدِ مُخلص‌َش، بدونِ اعتراف و توبه بمیرد. سپس ناگهان، آن که مُرده بود، برخاست، و آنان همه مُضطرب گشتند، و یک نفر را براى آوردنِ کشیش فرستادند، و او با خلوصِ تمام اعتراف کرد، و آیینِ متبارک را به جا آورد، و به آرامشِ ابدى دست یافت.

    کشتىِ حاملِ مسافرى بود، که به مهلکه افتاد و در هم شکست، و در میانِ مسافران، زنى باردار بود، که دید در خطرِ غرقه گشتن است، و به زارى، از مریم مجدلیه، طلبِ یارى و دستگیرى کرد، و نذر کرد، که اگر به لطفِ او نجات یابد، و از مهلکه بگریزد، اگر صاحبِ پسرى گردد، او را به دِیر فرستد. و کمى پس از آن که نذر کرد، زنى زیبا و شریف، بَر او پدیدار گشت، و چانه‌ى او را گرفته، به ساحلِ سلامت رسانید، و دیگران غرقه گشته، هلاک گردیدند. و سپس او، پسرى زاد، و به نذرِ خود، وفا کرد.

    بعضى مى‌گویند، که قدیس مریم مجدلیه در نکاحِ قدیس یوحنا (S. John) بشارت‌نویس بود، هنگامى که مسیح او را، به ترکِ نکاح خواند، و هنگامى که او مریمِ مجدلیه را ترک کرد، مریمِ مجدلیه که از کارِ شوهر رنجیده بود، خود را تماماً تسلیمِ لذت کرد، ولى چون شایسته نبود، که دعوتِ قدیس یوحنا سببِ لعنتِ او گردد، سَرورِمان، به عنایتِ خود، او را نادم کرد، و چون لذتِ بى‌حَدِ جسمانى را از او گرفت، او را پیش از دیگران، با لذتِ بى‌حَدِ روحانى، که محبتِ خداوند است، سیراب کرد. و گفته شده که مسیح، قدیس یوحنا را، به مُحبت و مَحرَمیتِ خود، پیش از دیگران، مَنزلت بخشید، چرا که از او، لذتِ پیش‌گفته را گرفته بود.

    مصلوب نمودن عیسی

     

    مردى بود، که از دو چشم نابینا بود، و به دیرِ مریمِ مجدلیه‌ى متبارک بُرده شد، که پیکرِ او را زیارت کند. راهنماى او، به او گفت که از کلیسا بازدید کند. و مردِ نابینا گریسته، فریاد کرد: "اى مریمِ مجدلیه‌ى متبارک! مرا یارى کن، که بتوانم، یک بار، کلیساى تو را ببینم." و بى‌درنگ چشمان‌َش گشوده گشت، و آن چه پیرامون‌َش بود، به روشنى دید.

    مردِ دیگرى بود، که سیاهه‌اى از گناهان‌َش نوشته، در زیرِ پوششِ محرابِ مریمِ مجدلیه گذاشت، و خاکسارانه از او خواست، که او را ببخشاید، و کمى بعد، که سیاهه را برداشت، دید که تمامِ گناهان‌َش زدوده شده و پاک گردیده است.

    مردِ دیگرى را، به سببِ نپرداختنِ بدهىِ خود، در زندان، به زنجیر کشیده بودند. و او از مریمِ مجدلیه بارها طلبِ یارى کرده بود. شبى زنِ شریفى، بَر او پدیدار گشت، و زنجیرهاى او را شکست، و در را گشود، و از او خواست، به راهِ خود رود؛ و او که خود را رها یافت، بى‌درنگ گریخت.

    دَبیرى از فلاندرز (Flanders) بود، به نامِ استفان رایزن (Stephen Rysen) ، که هر گونه جنایتِ عظیم و غریبى مى‌کرد، و گناهى نبود، که مرتکب نگشته باشد. و نمى‌خواست چیزى در بابِ سعادتِ خود بشنود. با این همه او دلبستگىِ فراوانى به مریمِ مجدلیه‌ى متبارک داشت، و شبِ عیدِ او را روزه مى‌گرفت، و عِیدِ او را گرامى مى‌داشت. و یک بار که به زیارتِ آرامگاهِ او رفت، در حالتى که نه خواب بود، و نه بیدار، مریمِ مجدلیه به شکل زنى بسیار شریف، همراه با دو فرشته‌ى محافظ، یکى در سمتِ راست، و دیگرى در سمتِ چپ، پدیدار گشته، و او را با خشم نگاه کرده، گفت: "استفان! چرا عنایاتِ مرا بى‌قدر شمُردى؟ از چه رو نخواستى، در برابرِ عنایاتِ و دعاهاى من پشیمانى پیشه کنى؟ که از هنگامى که براى من دعا کردى، من هم، براى تو، به جد، به درگاهِ خداوند دعا کرده‌ام. بنابراین برخیز و توبه کن، که من با تو هستم، تا زمانى که به سوى خدا بازگردى." و او بى‌درنگ، دریافت، که فیضِ عظیمى، دَر او فرو مى‌ریزد، و از دنیا گذشته، آن را ترک کرد، و دین را برگزید، و در پىِ زندگانىِ دُرست رفت. و به هنگامِ مرگ‌َش، مریمِ مجدلیه، به همراهِ فرشتگانى، که با سرودى عرشى، جان را به آسمان مى‌برند، به شکلِ کبوترى سفید، در کنارِ تابوت، پدیدار گشت. پس بیایید از مریمِ مجدلیه بخواهیم، که به ما توفیق دهد، که در اینجا از گناهان‌ِمان توبه کنیم، تا بتوانیم، پس از این زندگى، به نزدِ او رفته، از سعادتِ ابدى در آسمان برخوردار گردیم. آمین

     

    زندگی نامه مریم مصری

     

     

    مریمِ مصرى (Mary the Egyptian) که گناهکار نامیده مى‌شد، بیشترِ زندگانىِ پارسایانه‌ى خود را، که دُرست 47 سال بود، در بیابان گذراند. در آن زمان، راهبى نیک، دین‌دار و مُقدّس، به نامِ زوسیموس (Zosimus) بود، که بیابانِ آن سوى رودِ اُردُن (Jordan) را مى‌پیمود، و بسیار آرزومندِ دیدنِ پدرانِ مقدّس بود. و هنگامى که به دورها و ژرفاى بیابان رفته بود، آفریده‌اى را دید، که سراسرِ بدن‌َش، از گرما و سوزَندگىِ بسیارِ خورشید، سیاه شده بود؛ او که در آن بیابان مى‌زیست، همان مریمِ مصرى (Mary Egyptiaca) پیش‌گفته بود. اما، زن، که دید، زوسیموس مى‌آید، گریخت، و زوسیموس، در پىِ او رفت. و زن، ایستاد و گفت: "راهب زوسیموس! چرا در پىِ من مى‌آیى؟ رَحم و شفقتى به من کن، چرا که من روى آن را ندارم، که چهره‌ام را به سوى تو برگردانم، چرا که زن‌اَم، و برهنه هم هستم، رَداى خود را بَر من بیانداز، تا بتوانم بدونِ شرم، به تو نگریسته، سخن بگویم." و زوسیموس، که نامِ خود را از او شنید، بسیار حیرت کرد، و بى‌درنگ رَداى خود را بَر او انداخت، و خاکسارانه از او خواست، که او را دُعا کند؛ و زن پاسخ داد: "این سزاوارِ تو پدرِ شریف است، که دُعاى خیر کنى، نه من، چرا که تو از بزرگانِ دین‌اى." هنگامى که او دانست، که زن، نام و مقامِ او را مى‌داند، و چنان فروتنانه، خواهانِ دُعاى اوست، بَر حیرت‌َش افزود. آنگاه زن گفت: "متبارک است، خداوندِ مُنجىِ جان‌هاى ما." آنگاه دستان‌َش را براى دُعا به آسمان بلند کرد، و زوسیموس دید، که پیکرِ او، به هنگامِ دعا، قریب به نیم گز (a foot and a half = 45.72 cm) از زمین بالاتر آمد، و با خود اندیشید، که او باید روحى پلید باشد. آنگاه زوسیموس، او را به خداوند سوگند داد، که وضع و حالتِ خود را، به او بگوید؛ و زن پاسخ داد: "پدرِ شریف! از این بگذر، که اگر حالتِ خود بگویم، از من چنان بگریزى، که از مارِ زهرآگین، و گوش‌هاى مقدّس‌َت، به سخنانِ من بیالاید، و هوا، تماماً، به تباهى بیالاید.

     

    توبه مریم مَجدَلیه

     

    و آنگاه که دید زوسیموس نمى‌پذیرد، به او گفت: "پدرِ شریف! من در مصر زاده شدم، و آنگاه که دوازده ساله شدم، به اسکندریه (Alexandria) رفتم، و در آنجا، پیکرَم را، به مدتِ 17 سال، بى‌قِیدانه، به گناه سپرده، تسلیمِ هرزگى کردم، و هیچ مَردى را، رَد نکردم. سپس، چنان شد، که مردمِ آن سرزمین، براى نیایش و پرستشِ صلیبِ مقدّس به اورشلیم (Jerusalem) مى‌رفتند، و من از یکى از دریانوردان خواستم، که بگذارد، تا با دیگرِ مردم، از دریا بگذرم، و آنگاه که او، از من، براى سفر، وَجهى خواست، گفتم: 'سرورانِ شریف، من چیزى ندارم، که به شما بدهم، ولى از براى این سفر، پیکرم را، براى لذت، به شما مى‌سپارم' و آنان، مرا، به آن شرط، پذیرفتند؛ و آنگاه که به اورشلیم رسیدم، براى پرستش صلیبِ مقدس، به همراهِ دیگران، به کلیسا رفتم، اما چندین بار، به گونه‌اى ناگهان و ناپیدا، به عقب رانده شدم، به گونه‌اى که نتوانستم واردِ کلیسا بشوم. پس آنگاه بازگشتم، و با خود اندیشیدم، که این، به سببِ گناهانِ بزرگى‌ست، که در گذشته کرده‌ام، و دل‌تنگ گشتم، و با تأثر گریستم، و سخت افسوس خوردم. و در آنجا، تصویرِ بانوىِ‌مان را دیدم، و به خاک افتادم، و با گریه‌ى فراوان، از او خواستم، که از پسرِ مهربان‌َش بخواهد، که گناهان مرا ببخشاید، و بگذارد که براى پرستشِ صلیبِ مقدس، به درونِ کلیسا بروم، و عَهد کردم، که از دنیا دست کشیده، و از آن پس، زندگانىِ پارسایانه‌اى داشته باشم. پس از آن که چنین خواستم، و با بانوى متبارکِ‌مان، صادقانه عهد کردم، باز به درِ کلیسا رفتم، و بدونِ هیچ مانعى، به درونِ کلیسا رفتم. و هنگامى که خالصانه به پرستش و نیایشِ صلیبِ مقدس پرداختم، مردى، به من، سه سکه (pence) داد، که با آن سه گِرده نان خریدم. و همان دَم، صدایى شنیدم: 'اگر در اینجا نمانى، و به آن سوى رودِ اُردن بروى، در اَمان خواهى بود.'

     

    توبه مریم

    "آنگاه، از اردن گذشته، به این بیابان آمدم، و دیگر به مدتِ هفده سال، کسى را ندیدم. این سه گرده نان، که با خود آوردم، و با گذشتِ زمان، مانندِ سنگ، سخت شدند، خوراکِ من بودند، و تا هفده سال، بَسنده بودند، و پس از آن به خوردنِ بوته روى آوردم. جامه‌هاى‌َم پس از مدتى، پوسیدند، و در این هفده سال، به سوزانندگىِ بسیارِ خورشید، به سختى آزموده شدم، و لذت‌هاى بسیارى، که در خوردن و نوشیدن داشتم، شراب‌هاى نیکو، و خواهش‌هاى جسمانى، همه، به اندیشه مى‌آمد. آنگاه، براى دنیا ماتم گرفتم، و از بانوى متبارکِ‌مان، که همه‌ى اعتمادَم به او بود، یارى خواستم، و بسیار با تأثر گریستم. و همان دم، دیدم که نورِ عظیمى نزدیک شد، و در نزدِ آن، تماماً، آسوده شدم، و همه‌ى اندیشه‌هایى، که مرا، بارها، به سختى، وسوسه کرده بودند، ناپدید شدند. و از آن پس، از همه‌ى وسوسه‌ها، رها شدم، و از گوشتِ روحانىِ کلامِ سَرورِمان، تغذیه کردم. و تمامِ زندگانىِ من، این گونه بود، که گفتم، و تو را، به عیسا مسیح (Jesu Christ) سوگند مى‌دهم، که براى این آفریده‌ى گناهکار، دعا کنى!" آنگاه پدر زوسیموسِ پیر، به خاک افتاد، و خداى بزرگ (Lord God) را سپاس گفت، که حافظِ بنده‌ى خود بوده. و زن گفت: "اى پدرِ شریف! از تو مى‌خواهم، که در پنجشنبه‌ى شریف (Shere-Thursday) آینده، باز بیایى، و براى عِشاى رَبّانى، با خود، جسمِ سرورِمان را بیاورى، چرا که از زمانى که به این بیابان آمده‌ام، نه هرگز عشاى ربانى به جا آورده‌ام، و نه شعائرِ دینى را، پس من از سَمتِ مقابلِ تو، به رودِ اُردن خواهم آمد.

     

    زوسیموس به دیرِ خود رفت، و پس از یک سال بازآمد، و در پنجشنبه‌ى شریف، همان گونه که آن زنِ مقدس خواسته بود، به آن جا رسید. و هنگامى که به رودخانه‌ى اردن رسید، زنِ مقدس را، در سَمتِ دیگر دید، که بر آب، نشانِ صلیب کشیده، بَر آن قدم گذاشت، و به سوى او آمد. زوسیموس که این معجزه را دید، براى تکریم و احترام به آن زنِ مقدس، به پاى او افتاد، ولى او، زوسیموس را، از این کار منع کرده، بازداشت، و گفت: "تو نباید چنین کنى، چرا که تو کشیشى، و نانِ مقدس را آورده‌اى." و نانِ مقدس را، با خلوصِ به راستى بسیار، گرفته، گریان گفت: "خداى بزرگ! از تو مى‌خواهم، مرا به آرامش برسانى، چرا که چشمانِ من، مُنجىِ مرا دیده‌اند." او پیوسته مى‌گریست، و چنان فراوان اشک ریخت، که گویى دیدِ خود را از دست داده است. و سپس به زوسیموس گفت: "از تو مى‌خواهم، که در پایان امسال، باز به اینجا بیایى، و براى این آفریده‌ى گناهکار دعا کنى." و بى‌درنگ، بر رودخانه نشانِ صلیب کشیده، و همان گونه که پیش از آن آمده بود، با پاى خشک از آب گذشت. و زوسیموس، باز، به دیرِ خود رفت، ولى از این که نامِ آن زن را نپرسیده بود، بسیار پشیمان بود.

    یک سال که گذشت، او، همان گونه که به آن زنِ مقدس وعده کرده بود، باز به بیابان آمد، و پیکرِ بى‌جانِ او را یافت، که به گونه‌اى قرار داشت، که باید به خاک سپرده مى‌شد. زوسیموس با تأثر گریست، ولى جرأتِ لمس پیکرِ او را نداشت، و با خود گفت: "اگر مى‌دانستم، که مایه‌ى رنجشِ او نمى‌گردد، با طِیبِ خاطر، او را به خاک مى‌سپُردم" و در این اندیشه بود، که دید، نامه‌اى در کنارِ سَرِ اوست، که در آن، چنین آمده: "زوسیموس! پیکرِ مریمِ بى‌نوا را، دُرست همین جا به خاک بسپار، و حقیقتِ حالِ او را به گوشِ جهانیان برسان، و براى من از خداوند بخواه، که به امرِ خود، یک روزِ پس از ان که به او رسیدم، مرا از این جهان فراخواند. زوسیموس از آن که نامِ آن قدیس (saint) را دانسته، شاد شد، ولى حیرتِ بسیار کرد، چرا که چیزى براى کندنِ زمین نداشت. اما بى‌درنگ دریافت، که زمین کنده شده، و سنگى آماده، در کنارِ شیرى که به آنجا آمده، قرار دارد. پس زوسیموس، او را به خاک سپُرد، و شیر، به نرم‌خویى از آنجا رفت، و زوسیموس به دیرِ خود بازگشته، ماجراى این زنِ مُقدس را، براى برادرانِ خود، نقل کرد.

    زوسیموس، یک صد سال، به زندگانىِ مقدسِ خود ادامه داد، و خداوند را ستایش کرد، براى نعمت‌هاى‌َش، و مهربانى‌َش، که رحمتِ خود را، شاملِ حالِ گناهکاران مى‌کند، تا با دلى پاک، به سوى او بازگردند، و اجازه مى‌دهد، از بهشت مَحظوظ گردند. پس بیایید، براى مریمِ مصرىِ مقدّس دعا کنیم، باشد که ما نیز چنان توبه کنیم، که به آنجا برسیم.

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : آرماگدون ، مریم مجدلیه
    ادعای کشف سندی جدید پیرامون ازدواج حضرت مسیح

    پایگاه خبری تحلیلی انتخاب (Entekhab.ir) :

    دیلی میل طی گزارشی از کشف یک قطعه پاپیروس خبر داد که در آن حضرت مسیح با خطاب «همسر من» از همسرش سخن می گوید.

    دیلی میل به نقل از کارشناسان مطالعات قبطی معتقد است که این پاپیروس نشان می دهد حضرت مسیح با مریم مجدلیه ازدواج کرده بود.

    لازم به ذکر است که روایات مربوط به مریم مجدلیه در مسیحیت امروز روایاتی متعارض و دستخوش تحریف می‌باشند.

    مریم مَجدَلیه شخصیتی در عهد جدید است یکی از پیروان مؤمن عیسی مسیح به شمار رفته و کلیساهای کاتولیک رومی، ارتدکس شرقی، لوتری و انگلیکان او را جزو قدیسه ‌ها می ‌دانند.

    داستان کتب مسیحی پیرامون مریم مجدلیه این است که وی زنی گنه کار بود که مردم می خواستند او را سنگسار کنند اما حضرت مسیح مانع شد و بعد از آن از یاران حضرت مسیح شد.

    با این همه وجود شخصیتی تاریخی به نام مریم مجدلیه و شیوه زندگی او محل بحث و شک است.

    ادامه مطلب
    نویسنده : mojarradat | دسته : آرماگدون ، مریم مجدلیه
    نظر اسلام در مورد ازدواج حضرت عیسی (ع) با مریم مجدلیه چیست؟

    یکی ازمسائل تاریخی که شاید بتوان گفت، قطعی می باشد این است که حضرت عیسی (ع)ازدواج نکرده اند. و مورخان دلایلی برای این امرذکرکرده اند، که ما به یکیازآنها اشاره می کنیم:

    حضرت عیسی(ع) چون در زمانی بود که یهودی‏ها بیشاز اندازه اهل دنیا و دنیا پرستی شده بودند، حضرت عیسی برای مبارزه باافزون‏ طلبی‏ها و دنیا زدگی‏ها، به سیر و سیاحت و هدایت مردم پرداخت و فرصتپیدا نکرد ازدواج کند. (1)

    درمنابع تاریخی اشاره ای به همسر یا فرزندان حضرت عیسی نشده است، با اینکهغالب منابع تاریخی وقتی به بیان زندگی هر یک از پیامبران و بزرگان پرداختهاند، یکی از مواردی که به آن اشاره می کنند، نام همسر و فرزندان آن پیامبرمی باشد، با این حال در رابطه با پیامبر بزرگی مثل حضرت عیسی(ع) هیچ اشارهای به این موضوع نشده است، و اگر آن حضرت زن و فرزندی داشتند، قطعا در اینمنابع ذکر می شد. علاوه بر این افرادی که ماجرای ازدواج آنحضرت با زنی بناممریم مجدلیه، را مطرح می کنند، اولا دلیل مناسبی ارائه نکرده‌اند، ثانیاگزارشاتی که درمورد این زن داده اند ضد و نقیض است، گاهی وی را زنی بدکارهمعرفی می کنند و گاهی وی را از بزرگان و زنان با ایمان معرفی می کنند.

    علاوهبراین موارد ما درمنابع مواردی داریم که به صراحت به ازدواج نکردن حضرتعیسی اشاره شده است. بعنوان نمونه درخطبه ۱۶۰ نهج البلاغه امام علی (ع) بهاین امر اشاره کرده اند:

    «وَ لَمْ تَکُنْ لَهُ زَوْجَةٌ تَفْتِنُهُ وَ لَا وَلَدٌ یَحْزُنُهُ وَ لَا مَالٌ یَلْفِتُهُ؛زنى نداشت که او را فریفته خود سازد، فرزندى نداشت تا او را غمگین سازد، مالى نداشت تا او را سرگرم کند.»

    نکتهدیگر این که ازدواج نکردن حضرت عیسی(ع) تابع شرایط تاریخی زندگی آن حضرت وقرار داشتن در حصار شدید و زندگی بسیار کوتاه دنیوی بوده است، و غیر از آنحضرت همه پیامبران ازدواج نموده اند. به ویژه آن که در تفکر دینی ازدواجیک اصل اساسی و زیربنای یک جامعه سالم است.

    (1). عماد زاده، تاریخ انبیا، ص ۷۱۶ به بعد.

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : آرماگدون ، مریم مجدلیه

    (منبع http://www.islamquest.net/fa/archive/question/fa26773)

    ۱. مریم مَجدَلیّه؛ از جمله نزدیکان حضرت عیسی(ع) بود که به ایشان ایمان داشت. او در ابتدا زن بدکاره‌ای بود که بعد از روبرو شدن با عیسی‌(ع)، به ایشان ایمان آورد و به نقل کتاب مقدس، عیسی(ع) ارواح خبیث را از درون او بیرون کرد، پس از آن او در شمار مؤمنان به عیسی‌(ع) قرار گرفت: «... و زنان چند که از ارواح پلید و مرض‌ها شفا یافته بودند، یعنی مریم مجدلیه که از او هفت دیو بیرون رفته بود ...».[1]

     گفتار کتاب مقدس ناظر بر این است که عیسی‌(ع) به صلیب کشیده شد ولی بعد از مرگ و دفن شدن، عروج کرده و به آسمان‌ها رفت. او بعد از این عروج بر برخی از یاران خویش ظاهر گشت تا حیات خود را به آنها نشان دهد.[2] داستان به صلیب کشیده شدن، مرگ و عروج او به آسمان‌ها به تفصیل در تمام اناجیل ذکر شده است. اما قرآن به صراحت، بخشی از این اعتقاد را رد کرده و به صلیب کشیده شدن عیسی‌(ع) را منتفی می‌داند و می‌گوید شخص دیگری که شبیه او بوده، به صلیب کشیده شده است.[3] بنابر اعلام کتاب مقدس؛ وقتی عیسی‌(ع) را برای به صلیب کشیدن می‌بردند، مریم مجدلیه به همراه تعدادی دیگر از دوست‌داران عیسی، با آنها رفته و نظاره‌گر ماجرا بوده‌اند.[4] بعد از به صلیب کشیده شدن عیسی، مریم مجدلیه از جمله کسانی بود که فرشته الهی بدان‌ها ظاهر گشت و گفت: «ترسان مباشید، عیسای ناصری مصلوب را می‌طلبید؟ او برخاسته است؛ در این‌جا نیست».[5]

    علاوه بر فرشته وحی، عیسی‌(ع) نیز بعد از عروج بر تعدادی از پیروانش ظاهر گشت که از جمله آنها، مریم مجدلیه بوده و به دستور عیسی‌(ع) حواریون را مطلع کرده است: «نخستین بر مریم مجدلیه که از او هفت دیو بیرون کرده بود ظاهر شد».[6] « ... (مریم مجدلیه) به عقب ملتفت شده و عیسی‌(ع) را دید لیکن نشناخت که عیسی‌(ع) است».[7] در ادامه همین ملاقات، گفت‌وگویی نیز بین عیسی‌(ع) و مریم صورت گرفته است.

    هدف از نقل متون بالا، بیان نام مریم مجدلیه در کتاب مقدس بود که از کلیات آنها می‌توان موقعیت و نگاه کلی که از او در کتاب مقدس وجود دارد را نیز فهمید.

    اما داستانی مهم و اخلاقی در کتاب مقدس وجود دارد که برخی گفته‌اند در مورد مریم مجدلیه بوده است. ما جهت مقایسه‌ی رویکردی که عیسی‌(ع) در این واقعه داشته با آنچه در اسلام وجود دارد، به بررسی دقیق این داستان می‌پردازیم؛ حال چه در مورد مریم مجدلیه واقع شده باشد و چه در مورد غیر او: «... عیسی‌(ع) ... بامدادان باز به هیکل[8] آمد ... که ناگاه کاتبان و فریسیان[9] زنی را که در زنا گرفته شده بود، پیش او آوردند ... و گفتند: موسی در تورات به ما حکم کرده است که چنین زنان، سنگسار شوند. اما تو چه می‌گویی؟ و این را از روی امتحان بدو گفتند ... و چون در سؤال اصرار نمودند عیسی‌(ع) بدیشان گفت: هرکه از شما گناه ندارد اول بر او سنگ اندازد. ... از مشایخ شروع کرده تا به آخر، یک یک بیرون رفتند و عیسی تنها باقی ماند با آن زن ... پس عیسی بدان زن گفت: ای زن! آن مدعیان تو کجا شدند؟ آیا هیچ‌کس بر تو فتوا نداد؟ زن گفت: هیچ‌کس ای آقا. عیسی گفت: من هم بر تو فتوا نمی‌دهم؛ برو دیگر گناه مکن».[10]

    ادامه مطلب
    نویسنده : mojarradat | دسته : آرماگدون ، مریم مجدلیه
    مریم مجدلیه از ویکی‌پدیا، دانشنامة آزاد

    مریم مَجدَلیه شخصیتی در عهد جدید است یکی از پیروان مؤمن عیسی مسیح به شمار رفته و کلیساهای کاتولیک رومی، ارتدکس شرقی، لوتری و انگلیکان او را جزو قدیسه‌ها می‌دانند.

    لقب مجدلیه اشاره به شهری به نام مجدله در کرانه غربی دریاچه تیبریاس دارد.

     

    سرگذشت مریم مجدلیه

    بر پایه داستان انجیل، مریم مجدلیه زنی تن‌فروش و بسیار زیبا بوده‌ است. روزی اهل شهر به دنبال وی می‌افتند تا وی را سنگسار کنند. او می‌گریزد تا به عیسی می‌رسد. عیسی داستان را از پیگیران مریم می‌پرسد و آنان می‌گویند که ما می‌خواهیم او را از برای گناهانش سنگسار کنیم. عیسی می‌گوید بسیار خوب چنین کنید ولی اولین سنگ را کسی بزند که گناهی نکرده باشد. این سخن عیسی ایشان را شرمنده و پراکنده ساخت و جان مریم مجدلیه را رهانید و از آن پس وی یک از یاران نزدیک شد.

    تابلویی زیبا از این داستان توسط لئوناردو داوینچی ترسیم شده است و در موزه سن سباستین نگهداری می‌شود. این تابلو به نام «گریز مریم مجدلیه» مشهور است.

    به نام مجدلیه در انجیل لوقا ۸:۲ اشاره شده:

       چندی بعد عیسی سفری به شهرها و دهات ایالت جلیل کرد تا همه جا مژدهٔ ملکوت خدا را اعلام کند. آن دوازده شاگرد و چند زن که از روح پلید و یا از امراض شفا یافته بودند نیز او را همراهی می‌کردند. مریم مجدلیه که عیسی هفت روح پلید را از وجود او بیرون کرده بود. یونا، همسر خوزا (رئیس دربار هیرودیس)، و سوسن از جمله این زنان بودند. ایشان و بسیاری از زنان دیگر از دارایی شخصی خود، عیسی و شاگردانش را خدمت می‌کردند.

    با این همه وجود شخصیتی تاریخی به نام مریم مجدلیه و شیوه زندگی او محل بحث و شک است.

    برخی فرقه‌های مسیحی بر این باورند که مریم مجدلیه از خانواده‌ای سلطنتی می‌باشد. بر پایه باور این فرقه‌ها، حتی انجیلی به مریم مجدلیه منسوب است که در آن ذکر شده که مسیح مصلوب نشده است. حتی در برخی از تئوری‌ها و تحلیل‌هایی که به تازگی مطرح شده مریم مجدلیه به عنوان کسی با عیسی مسیح رابطه عاطفی داشته و حتی فراتر مطرح می‌شود؛ و حتی روزنامه دیلی میل از کشف سندی مبنی بر ازدواج ایشان خبر داده است.[۱]

    انجیل مریم مجدلیه

    انجیل مریم یک انجیل اپوکریفا (که شش صفحه اول و صفحات آخر این انجیل در دسترس نیست) است. قدیمی‌ترین نسخة پیدا شده به حدود قرن دوم میلادی بر می‌گردد، که به زبان قبطی و بر روی کاغذ پاپیروس نوشته شده است. امروزه با اینکه صفحات زیادی از این انجیل در دسترس نیست اما به زبان‌های گوناگون از جمله آلمانی و انگلیسی به چاپ رسیده. در این انجیل، از عیسی با عنوان نجات‌دهنده یاد شده است.

     

    عیسی و مریم مجدلیه

    مطالب زیادی در مورد علاقه حضرت عیسی به مریم مجدلیه نوشته شده که بعضی از آنها با برخی اعتراضات نیز مواجه شده‌اند.

    اما بر اساس انجیل مریم مجدلیه در فصل پنجم آیه پنج: «پیتر (همان پطرس) به مریم گفت: «خواهر، ما می‌دانیم که نجات‌دهنده تو را از دیگر زنان بیشتر دوست دارد.»

    در انجیل فیلیپ انجیل اپوکریفا، که به فیلیپ (از حواریون عیسی مسیح) منتسب است، در آیة ۵۵ آمده: «ارباب (در مسیحیت منظور عیسی مسیح) مریم مجدلیه را از همة دیگر پیروانش بیشتر دوست داشت.»

    رمان رمز داوینچی نوشتة دن براون نیز با آب وتاب بسیار به این موضوع پرداخته‌است.

     

    منابع

    ادعای کشف سندی جدید پیرامون ازدواج حضرت مسیح خبرگزاری انتخاب

    در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارة مریم مجدلیه موجود است.

    http://en.wikipedia.org/wiki/Mary_Magdalene

    انجیل مریم مجدلیه

    انجیل فیلیپ

    رمز داوینچی نوشتة دن براون

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : آرماگدون ، مریم مجدلیه
    تحقیقی در باب نام و نشان مریم و یوسف انجیلها

    نگارنده قبلاً در تحقیات خود بدین نتیجه رسیده بودم که مرقس نویسنده نخستین انجیل خانواده خود یعنی مادرش مریم و دایی و مرّبیش یوسف (ملقب به برنابا= واعظ) را در مقام والدین عیسی مسیح انجیلها قرار داده است.

    در این باب نامهای ایشان که در مقام تحویل گیرنده جنازه عیسی مسیح دیده میشوند، مّد نظر قرار نگرفته بود که در اینجا به اثبات اینهمانی این مریم (مریم مجدلیه) و یوسف (آریماتایا) با والدین اساطیری عیسی مسیح (یعنی یهودای جلیلی پسر زیپورایی) می پردازیم. نامهای مجدلیه و آریماتایا در اساس نه چنانکه تصور شده است نام مکانهای زادگاهی اینان بلکه عناوین احترام آمیز برای ایشان به مفاهیم معظم و والامقام (شیر راه خدا) بوده اند.

    لذا معلوم میگردد این یوسف و مریم که تصور شده است دارایی خود را در راه تبلیغ آیین مسیحیت گذاشته و خانه ایشان محفل رسولان مسیحی بوده است، توسط فرزند انجیل نویس خانواده یعنی مرقس که مسیحیت شیر درنده را سمبل وی میشمارد به دو صورت متفاوت والدین عیسی مسیح و مبلغین اولیه آیین عیسی مسیح وارد اساطیر عیسی مسیح انجیلها شده اند. به عبارتی در مورد اول مرقس خود را در جایگاه عیسی مسیح قرار داده بوده است. جالب است که در مراسم تدفین عیسی مسیح انجیلها صرفا از حضور دو زن به نامهای مریم مادران یعقوب (نام برادر عیسی مسیح) و یوشع (=منجی،به روایتی یوسف) و سالومه و یوحّنا فرزند زبدیا (الههً تقدیر)و کلوپاس (نور مطلق=خدا) صحبت میشود که می دانیم یوحّنا اسم اصلی همین مرقس نویسنده نخستین انجیل است. این گفته میرساند که مرقس نوجوان و خانواده اش در مراسم تدفین عیسی مسیح تاریخی یعنی یهودای جلیلی پسر زیپورایی معلم انقلابی یهود شرکت داشته و یا ناظر آن بوده اند. مرقس با انشاء انجیل خود جریان سیاسی یهودا پسر زیورایی یعنی فرقه یهودی استقلال زئالوت (فدائیان مشتاق آزادی) در مقابل امپراطوری روم را تبدیل به فرقه مذهبی جهانگیر نموده و از بسیاری جهات به بیگانه از اصل انقلابی خود در آورده است.

    سرگذشت مریم مجدلیه تکرار همان اسطوره میرهه/میرا (الهه تقدیر و درخت مُر) مادر آدونیس (سرور) خدای محبوب فینیقیان است که پسر این الهه همخوابه شده با ملک سوری تئیاس (ملوخ خدا) است که این شاهدخت ضمن فرار وی از دست مرگ به شکل غسل تعمید یافته وارد خود اسطوره پیدایی عیسی مسیح شده است که گفته شده است از مادری به نام مریم (ماریا، مادر مقدس) زاده شده است.

    بر پایه داستان انجیل هم مریم مجدلیه زنی تن‌فروش (به روایتی از تبار شاهدختان) و بسیار زیبا بوده‌است. روزی اهل شهر به دنبال وی می‌افتند تا وی را سنگسار کنند.او می‌گریزد تا به عیسی می‌رسد. عیسی داستان را از پیگیران مریم می‌پرسد و آنان می‌گویند که ما می‌خواهیم او را از برای گناهانش سنگسار کنیم. عیسی می‌گوید بسیار خوب چنین کنید ولی اولین سنگ را کسی بزند که گناهی نکرده باشد. این سخن عیسی ایشان را شرمنده و پراکنده ساخت و جان مریم مجدلیه رهانیده شد. از آن پس این زن از یاران نزدیک عیسی در آمد.

    در مورد برنابای واعظ گفته شده است: برای مثال شخصی بود به نام یوسف که رسولان او را «برنابای واعظ » نام نهاده بودند! او از قبیله کاهنان لاوی و اهل قبرس بود. او مزرعه خود را فروخت و پولش را آورد و پیش قدمهای رسولان گذاشت. (اعمال رسولان باب ۴ آیه ۳۲-۳۷).

    اینک مطالب مربوط تدفین عیسی مسیح را از انجیلها به عینه از سایت مرکز پژوهشهای مسیحی نق می نمائیم:

    بند 27 محکوم و مصلوب شدن عیسی؛ تدفین عیسی؛ محافظین بر سر قبر (انجیل متی)

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : آرماگدون ، مریم مجدلیه
    مریم مجدلیه

    بر پایه داستان انجیل مریم مجدلیه زنی تن‌فروش و بسیار زیبا بوده‌است. روزی اهل شهر به دنبال وی می‌افتند تا وی را سنگسار کنند.او می‌گریزد تا به عیسی می‌رسد. عیسی داستان را از پیگیران مریم می‌پرسد و آنان می‌گویند که ما می‌خواهیم او را از برای گناهانش سنگسار کنیم. عیسی می‌گوید بسیار خوب چنین کنید ولی اولین سنگ را کسی بزند که گناهی نکرده باشد. این سخن عیسی ایشان را شرمنده و پراکنده ساخت و جان مریم مجدلیه رهانیده شد. از آن پس این زن از یاران نزدیک عیسی در آمد. تابلویی هم از این داستان «واقعی» توسط لئوناردو داوینچی ترسیم شده که بسیار زیباست و در موزه سن سباستین نگهداری می‌شود. این تابلو به نام «فرار مریم مجدلیه» مشهور است.

    با این همه وجود شخصیتی تاریخی به نام مریم مجدلیه و شیوه زندگی او محل بحث و شک است.

    فرقه‌های مرتد مسیحی معتقدند مریم مجدلیه نه تنها زنی بدکاره نبوده، بلکه او از خانواده‌ای سلطنتی می‌باشد و عیسی مسیح با او ازدواج نمود. طبق اعتقادات این فرقه‌ها، حتی انجیلی به مریم مجدلیه منسوب است که در آن ذکر شده که مسیح مصلوب نشده‌ است.وهمچنین از وی دارای دختری به نام سارا بوده است.

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : آرماگدون ، مریم مجدلیه
    نظر سنجی، درباره ازدواج حضرت مسیح با مریم مجدلیه

    به نقل از خبرگزاری رویترز، براساس یک تحقیقات که روز گذشته در لندن منتشر شد، کتاب «رمز داوینچی» به شدت از میزان ایمان و اعتقاد مردم به کلیسای کاتولیک کاسته است.

    در این تحقیقات آمده است: هم اکنون پس از انتشار این کتاب، تعداد افرادی که فکر می‌کنند حضرت مسیح ازدواج کرده و صاحب فرزندانی شده، به دو برابر و تعداد افرادی که گروهی از کاتولیک‌ها موسوم به «اوپیوس دی» را گروهی جنایتکار می‌دانند به چهار برابر افزایش یافته است.

    «آستین اوریق»، دبیر کل مطبوعاتی کاردینال «کورماک مورفی_اوکونور»، اسقف اعظم کلیسای کاتولیک انگلستان گفت: تعداد قابل توجهی از مردم این ادعای دورغین را بعنوان یک حقیقت پذیرفته‌اند و این زنگ خطری جدی محسوب می‌شود.

    «اوریق» گفت: آمار‌های ما نشان می‌دهد که برای تعداد بسیار زیادی از مردم رمان «رمز داوینچی» تنها یک ابزار سرگرمی نیست.

    عده‌ای از محققان هفته گذشته نیز در مصاحبه با بیش از هزار نفر از افراد بالغ به این نتیجه رسید که 60 درصد از خوانندگان این کتاب بااتفاق به مسئله ازدواج حضرت مسیح با مریم مجدلیه و ادامه نسل آنها معتقدند و سی درصدی باقیمانده از میان افرادی هستند که هنوز این کتاب را نخوانده‌اند.

    کتاب جنجال‌برانگیز «رمز داوینچی» نوشته «دان براون»، که تاکنون در بیش از 40 میلیون نسخه در سراسر جهان فروش رفته است، گروه «اوپوس دی» را بعنوان سازمانی جنایتکار با عقاید سیاسی «ماکیاولی» معرفی کرده که برای مخفی نگاه داشتن راز مخوف کلیسا، دست به جنایت بزنند.

    فیلم «رمز داوینچی» برگرفته از این رمان امروز (چهارشنبه 27 اردیبهشت) در پنجاه و نهمین جشنواره بین‌المللی فیلم کن برای اولین بار اکران شده و قرار است، دو روز بعد نیز در بسیاری از کشورهای جهان از غرب و شرق به نمایش درآید.

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : آرماگدون ، مریم مجدلیه
    من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم

    با کمی تأمل می‌توان دریافت که بعضی انسانها در حد بعضی دیگر نیستند. اگر ما بر فرض محال از هیچ دیدگاهی به عیسی اعتقادی نداشته باشیم، به هیچ وجه نمی‌توان انکار کرد که او در بسیاری از جهات از ما برتر بوده است و این حقیقت به هیچ وجه قابل انکار نیست. حال با توجه به این مطلب به دو نکته می‌توانیم اشاره کنیم.

    1-اگر کمی مودب باشیم، می‌توانیم اقرار کنیم که هرچه عیسی کرده است درست است.

    2-اگر کمی بیشتر مودب و متواضع باشیم می‌توانیم اقرار کنیم که درست آنچیزی است که عیسی انجام داده است و او را با هیچ مقیاسی نسنجیم زیرا او خود اصلی‌ترین مقیاس برای درستی هر چیزی است.

    حال با توجه به موارد فوق‌الذکر اگر هرگونه اوامر و رفتاری از سوی مسیح در باره مری مگدالن یا همان مریم مجدلیه صادر و انجام شده است، مقیاس همان اوامر و رفتارها می‌باشد و این می‌تواند مقیاسی صحیح برای درستی رفتار و افکار ما در باره مریم مجدلیه باشد.

    لینک ثابت
    نویسنده : mojarradat | دسته : آرماگدون ، مریم مجدلیه